Το απόγευμα της 14ης Αυγούστου 2003, λίγο μετά τις 4, τα φώτα άρχισαν να σβήνουν το ένα μετά το άλλο σε ένα τεράστιο τμήμα των ΗΠΑ και του Καναδά. Από το Οχάιο και το Μίσιγκαν μέχρι τη Νέα Υόρκη και από εκεί στο Οντάριο, περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Η συνολική απώλεια φορτίου έφτασε τα 61.800 MW και σε ορισμένες περιοχές η πλήρης αποκατάσταση χρειάστηκε έως και τέσσερις ημέρες.
Στη Νέα Υόρκη, το μετρό ακινητοποιήθηκε την ώρα που πλησίαζε η απογευματινή αιχμή. Περίπου 400 τρένα έμειναν σταματημένα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες επιβάτες βρέθηκαν χωρίς τρόπο να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Τα φανάρια έσβησαν, οι δρόμοι γέμισαν αυτοκίνητα και πεζούς και άνθρωποι εγκλωβίστηκαν σε ανελκυστήρες.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Στο Τορόντο σταμάτησαν το μετρό και τα τραμ, επιβάτες απομακρύνονταν από ακινητοποιημένους συρμούς μέσα από τις σήραγγες και πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να ρυθμίσουν μόνοι τους την κυκλοφορία στις διασταυρώσεις όπου τα φανάρια είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας.
Από ένα πρόβλημα στο Οχάιο σε γενικευμένη κατάρρευση
Στην αρχή, το μέγεθος της διακοπής προκάλεσε φόβους ότι οι ΗΠΑ μπορεί να βρίσκονταν αντιμέτωπες με νέα τρομοκρατική επίθεση, λιγότερο από δύο χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η επίσημη έρευνα ΗΠΑ και Καναδά, όμως, δεν βρήκε καμία ένδειξη σαμποτάζ, κυβερνοεπίθεσης ή τρομοκρατικής ενέργειας.

Η πραγματική εξήγηση ήταν λιγότερο θεαματική, αλλά ίσως πιο ανησυχητική: μια αλυσίδα τεχνικών και ανθρώπινων αστοχιών.
Η κοινή ερευνητική επιτροπή ΗΠΑ–Καναδά κατέληξε ότι η εταιρεία FirstEnergy δεν είχε αντιληφθεί εγκαίρως πόσο επικίνδυνα επιδεινωνόταν η κατάσταση στο δίκτυό της στο Οχάιο. Το σύστημα συναγερμών στο κέντρο ελέγχου είχε σταματήσει να λειτουργεί, με αποτέλεσμα οι χειριστές να μην ενημερώνονται για κρίσιμες μεταβολές. Παράλληλα, ανεπαρκώς κλαδεμένα δέντρα ήρθαν σε επαφή με γραμμές υψηλής τάσης και προκάλεσαν την αποσύνδεσή τους.
Το κρίσιμο σημείο ήρθε στις 16:05:57. Η γραμμή υψηλής τάσης Sammis–Star τέθηκε εκτός λειτουργίας και άρχισε η ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή αντίδραση. Οι ροές ηλεκτρικής ενέργειας μεταφέρθηκαν από τη μία γραμμή στην άλλη, τα συστήματα προστασίας ενεργοποιούνταν διαδοχικά και το δίκτυο άρχισε να καταρρέει.
Μέσα σε μόλις επτά λεπτά, η διακοπή είχε εξαπλωθεί από την περιοχή Κλίβελαντ–Άκρον σε μεγάλο μέρος των βορειοανατολικών ΗΠΑ και του Καναδά. Στις 16:13 είχαν αποσυνδεθεί περισσότερες από 508 μονάδες παραγωγής σε 265 σταθμούς.
«Θα μπορούσε να είχε αποτραπεί»
Το πόρισμα της επίσημης έρευνας ήταν σαφές: το μπλακ άουτ θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Δεν έφταιγε ένα μόνο δέντρο ή ένας υπολογιστής, αλλά ένας συνδυασμός ανεπαρκούς συντήρησης, προβληματικής εποπτείας, κακής επικοινωνίας και αδυναμίας των αρμόδιων φορέων να αντιληφθούν εγκαίρως τι συνέβαινε στο διασυνδεδεμένο δίκτυο.
A darkened New York City is visible just before dawn through power lines from Jersey City, N.J., shown in foreground, with some lights visible, Friday, Aug. 15, 2003. The Empire State Building is in background. (AP Photo/George Widman)
Οι οικονομικές απώλειες μόνο στις ΗΠΑ υπολογίστηκαν μεταξύ 4 και 10 δισ. δολαρίων. Το συμβάν οδήγησε επίσης σε αυστηρότερη αντιμετώπιση των προτύπων αξιοπιστίας και σε σειρά μέτρων για τη λειτουργία και την εποπτεία του ηλεκτρικού συστήματος της Βόρειας Αμερικής.
Και η σύμπτωση εκείνου του Αυγούστου ήταν εντυπωσιακή. Μόλις δύο εβδομάδες αργότερα, στις 28 Αυγούστου, μεγάλο τμήμα του Λονδίνου έμεινε επίσης χωρίς ρεύμα, επηρεάζοντας 476.000 καταναλωτές και προκαλώντας χάος στις συγκοινωνίες. Τα δύο γεγονότα δεν συνδέονταν: στη βρετανική περίπτωση, η έρευνα εντόπισε μεταξύ άλλων ένα λανθασμένα τοποθετημένο ρελέ προστασίας.
Τι άλλο έγινε σαν σήμερα
1941: Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ διακηρύσσουν την Ατλαντική Χάρτα, καθορίζοντας κοινές αρχές για τη μεταπολεμική διεθνή τάξη. Το κείμενο θεωρείται σημαντικός πρόδρομος της δημιουργίας των Ηνωμένων Εθνών.
1945: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν ανακοινώνει ότι η Ιαπωνία αποδέχθηκε τους όρους παράδοσης των Συμμάχων, σηματοδοτώντας ουσιαστικά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η επίσημη πράξη παράδοσης θα υπογραφεί στις 2 Σεπτεμβρίου.
1947: Το Πακιστάν αποκτά την ανεξαρτησία του από τη Βρετανία, στο πλαίσιο της διάλυσης της Βρετανικής Ινδίας και της δημιουργίας δύο ανεξάρτητων κρατών. Η διχοτόμηση συνοδεύεται από μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και αιματηρές συγκρούσεις.
1974: Η Τουρκία εξαπολύει τη δεύτερη φάση της εισβολής στην Κύπρο, τον «Αττίλα 2», μετά το αδιέξοδο των συνομιλιών της Γενεύης. Μέχρι την εκεχειρία της 16ης Αυγούστου, οι τουρκικές δυνάμεις έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους περίπου το 37% του νησιού.
1980: Ξεκινά η μεγάλη απεργία στα ναυπηγεία του Γκντανσκ στην Πολωνία, με τον Λεχ Βαλέσα να αναδεικνύεται σε ηγετική μορφή. Οι κινητοποιήσεις θα οδηγήσουν στη γέννηση της «Αλληλεγγύης», του κινήματος που αμφισβήτησε την κομμουνιστική εξουσία.

1996: Ο 26χρονος Ελληνοκύπριος Σολωμός Σολωμού πέφτει νεκρός από πυρά ενώ επιχειρεί να κατεβάσει την τουρκική σημαία στη Δερύνεια, τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία του εξαδέλφου του, Τάσου Ισαάκ.

2003: Σεισμός μεγέθους 6,4 Ρίχτερ ταρακουνά τη Λευκάδα, προκαλώντας περίπου 50 τραυματισμούς, πανικό στους χιλιάδες παραθεριστές και εκτεταμένες ζημιές σε σπίτια, υποδομές και το οδικό δίκτυο. 

2005: Η πτήση 522 της κυπριακής Helios Airways συντρίβεται στο Γραμματικό Αττικής, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι 121 επιβαίνοντες. Πρόκειται για την πιο πολύνεκρη αεροπορική τραγωδία που έχει σημειωθεί στην Ελλάδα.
2015: Η Βουλή εγκρίνει το 3ο μνημόνιο με 222 ψήφους υπέρ, ενώ η ψηφοφορία προκαλεί βαθιά εσωκομματική κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, με 32 βουλευτές του κόμματος να καταψηφίζουν τη συμφωνία.
Γεννήσεις

1909 – Μάνος Κατράκης, εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου στο Καστέλι Κισάμου της Κρήτης. Ξεκίνησε το 1927 και ξεχώρισε για την επιβλητική φυσιογνωμία, την ακαταμάχητη φωνή και την ένταση του ρόλου σε έργα όπως «Ο καπετάν Μιχάλης», «Οιδίπους Τύραννος» και «Συνοικία το Όνειρο». Ιδρυτής του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου (1955) και αγωνιστής της αριστεράς, υπέστη διώξεις και εξορίες εξαιτίας των πεποιθήσεών του.

1945 – Στιβ Μάρτιν (Steve Martin), εμβληματικός Αμερικανός κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας και μουσικός, γεννήθηκε στο Γουάκο του Τέξας στις 14 Αυγούστου. Ξεκίνησε ως σεναριογράφος στην εκπομπή «The Smothers Brothers Comedy Hour» (βραβείο Έμμυ) και γρήγορα καθιερώθηκε με το παράλογο, ευρηματικό του χιούμορ και sold out stand-up παραστάσεις τη δεκαετία του ’70. Άφησε στίγμα στον κινηματογράφο με ταινίες όπως «The Jerk», «Planes, Trains and Automobiles» και «Father of the Bride», κερδίζοντας πέντε βραβεία Γκράμι, ενώ ξεχωρίζει και ως δεξιοτέχνης μπάντζο και συγγραφέας.

1959 – Μάτζικ Τζόνσον (Magic Johnson), αμερικανός καλαθοσφαιριστής, γεννημένος στις 14 Αυγούστου στο Λάνσινγκ του Μίσιγκαν. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους πλέι μέικερ στην ιστορία του αθλήματος, καθιερώνοντας τη «Showtime» εποχή των Λος Άντζελες Λέικερς. Κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα NBA, τρία βραβεία MVP και ήταν 12 φορές All-Star, ενώ ως πρωτοετής οδήγησε τους Λέικερς σε τίτλο παίζοντας όλες τις θέσεις στον τελικό. Εντυπωσίασε με το ομαδικό του πνεύμα, το μοναδικό στιλ και την ηγετική του παρουσία, κλείνοντας την καριέρα του ως πρότυπο αθλητικής και κοινωνικής προσφοράς.

1966 – Χάλι Μπέρι (Halle Berry), αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο, γεννημένη στις 14 Αυγούστου στο Κλίβελαντ. Ξεκίνησε ως καλλιστείο και fashion model, διακρίθηκε στη Miss USA και Miss World το 1986, ενώ η καριέρα της απογειώθηκε ως πρωταγωνίστρια σε ταινίες όπως «Boomerang», «X-Men», «Die Another Day» και «Monster’s Ball» (2001), για την οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, η πρώτη και μοναδική Αφροαμερικανή τιμημένη με αυτόν τον τίτλο. Σήμα κατατεθέν της η δυναμική ερμηνεία και η ισχυρή προσωπικότητά της, έχοντας διακριθεί με Emmy, Golden Globe και SAG.

1983 – Μίλα Κούνις (Mila Kunis), Ουκρανοαμερικανίδα ηθοποιός, γεννημένη στις 14 Αυγούστου στο Τσερνίβτσι της Ουκρανίας. Μετανάστευσε οικογενειακώς στο Λος Άντζελες σε ηλικία 7 ετών. Έγινε γνωστή ως «Τζάκι Μπέρκχαρτ» στη σειρά «That ’70s Show» και ως φωνή της «Meg Griffin» στο «Family Guy». Ξεχώρισε με ρόλους σε ταινίες όπως «Forgetting Sarah Marshall», «Black Swan», «Friends with Benefits», «Ted» και «Bad Moms». Αναγνωρισμένη για την υποκριτική της ευλυγισία και την αδιαμφισβήτητη οθονική παρουσία, θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες και αγαπητές ηθοποιούς της γενιάς της.
Θάνατοι

1956 – Μπέρτολτ Μπρεχτ (Bertolt Brecht), κορυφαίος Γερμανός συγγραφέας, ποιητής και θεατρικός μεταρρυθμιστής, πέθανε στις 14 Αυγούστου στο Ανατολικό Βερολίνο σε ηλικία 58 ετών από καρδιακή προσβολή. Πατέρας του «επικού θεάτρου» και του Verfremdungseffekt («αποστασιοποίηση»), δημιούργησε εμβληματικά έργα όπως «Η Όπερα της πεντάρας», «Μάνα Κουράγιο», «Ο Γαλιλαίος», «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» και «Ο Κύκλος με την κιμωλία».

1972 – Νίκος Φέρμας, εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, γεννημένος στη Μυτιλήνη το 1905 με πραγματικό όνομα Νίκος Χατζηανδρέου. Καθιερώθηκε ως αρχέτυπο του ντόμπρου μάγκα και βιοπαλαιστή, μέσα από πάνω από 150 ταινίες στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 («Ένας ήρωας με παντούφλες», «Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Καλώς ήλθε το δολάριο», «Λόλα»). Η αυθεντική λαϊκή του παρουσία τον έκανε αγαπημένη φιγούρα του ελληνικού σινεμά, αφήνοντας ανεξίτηλη σφραγίδα στους δεύτερους ρόλους. Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Αυγούστου 1972, σε ηλικία 67 ετών.

1988 – Έντσο Φεράρι (Enzo Ferrari), θρυλικός Ιταλός οδηγός αγώνων και επιχειρηματίας, πέθανε στις 14 Αυγούστου στη Μόντενα, σε ηλικία 90 ετών. Ξεκίνησε την καριέρα του ως οδηγός της Alfa Romeo και γρήγορα καθιερώθηκε ως πρωτοπόρος στον χώρο της αυτοκίνησης ιδρύοντας τη Scuderia Ferrari το 1929 και αργότερα τη θρυλική εταιρεία Ferrari στη Μαρανέλο. Μέσα από καινοτομία και πάθος για την ταχύτητα, ανέδειξε τα αγωνιστικά αυτοκίνητα Ferrari σε σύμβολο νίκης και πολυτέλειας, κατακτώντας πάνω από 5,000 αγώνες και 25 παγκόσμιους τίτλους κατά τη διάρκεια της ζωής του.

1996 – Σολωμός Σολωμού, Κύπριος ακτιβιστής και εμβληματική μορφή του αγώνα κατά της τουρκικής κατοχής, δολοφονήθηκε στις 14 Αυγούστου 1996 στη Δερύνεια κατά την προσπάθεια του να κατεβάσει την τουρκική σημαία από φυλάκιο των κατοχικών δυνάμεων, λίγο μετά την κηδεία του εξαδέρφου του Τάσου Ισαάκ. Με το τσιγάρο στο στόμα ανέβηκε στον ιστό και δέχτηκε θανάσιμα πυρά μπροστά στις κάμερες, σε μια εικόνα που έκανε τον γύρο του κόσμου ως σύμβολο θάρρους και αντίστασης.
πηγή newsbeast.gr

Event details

Σαν σήμερα το 1937, ένας νέος ακόμη τότε ποιητής και διπλωμάτης, ο Γιώργος Σεφέρης, παρεμβαίνει δημόσια σε ένα από τα πιο φορτισμένα ζητήματα της νεότερης Ελλάδας: τη γλώσσα της παιδείας, της λογοτεχνίας και της δημόσιας ζωής. Το γράμμα του «περί της δημοτικής γλώσσας» στα «Νέα Γράμματα», γραμμένο στην Κορυτσά, δεν είναι άλλη μια θεωρητική πραγματεία, αλλά η φωνή ενός ανθρώπου που ζητά «να μη θυσιαστεί η γενεά μας σε γλωσσικές διαμάχες, όπως οι μεγαλύτεροί μας» και να αποκτήσει επιτέλους κοινούς, λειτουργικούς κανόνες.
Το σκηνικό
Ο Σεφέρης υπηρετεί στο ελληνικό προξενείο της Κορυτσάς, μακριά από το αθηναϊκό κέντρο, όταν στέλνει το γράμμα που θα δημοσιευτεί στο τεύχος της 13ης Φεβρουαρίου 1937. Τα «Νέα Γράμματα» έχουν ήδη γίνει βασικό βήμα της «γενιάς του ’30», που αναζητά μια σύγχρονη έκφραση της ελληνικότητας, με γλώσσα ζωντανή, καλλιεργημένη και ανοιχτή στον κόσμο. Έτσι, η παρέμβασή του αποκτά βάρος συλλογικό, όχι «μοναχικό».
Το γλωσσικό ζήτημα στο φόντο
Στη δεκαετία του ’30 η Ελλάδα ζει ακόμη τη διπλή πραγματικότητα: καθαρεύουσα ως επίσημος γραπτός λόγος, δημοτική ως γλώσσα της καθημερινότητας και της λογοτεχνικής πρωτοπορίας. Η σύγκρουση δεν αφορά μόνο τη φιλολογία, αλλά την εκπαίδευση, τη διοίκηση, την κοινωνική ιεραρχία, ακόμη και το ποιος θεωρείται «μορφωμένος» ή «εθνικά ορθός». Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Σεφέρης αποφεύγει τον φανατισμό και βάζει το πρακτικό ερώτημα: πώς μπορεί να υπάρξει δημιουργία όταν επικρατούν χαοτικές ορθογραφίες, αντιφατικές συμβάσεις και μόνιμη γλωσσική ανασφάλεια;
Τι ζητά ο Σεφέρης
Απαντώντας και σε προηγούμενη παρέμβαση του Άγγελου Τερζάκη, μιλά ως άνθρωπος της γραφής και θέτει δύο αιτήματα «δημοσίας τάξεως»: πρώτον, να περιοριστεί η «αναρχία» στην ορθογραφία με μια μετρημένη, σοβαρή συμφωνία σε βασικούς κανόνες. Δεύτερον, να υπάρξει μέριμνα για τη δημιουργία και καθιέρωση νέων ελληνικών λέξεων, ικανών να ονοματίσουν τις σύγχρονες έννοιες χωρίς να διολισθαίνει η γλώσσα σε πρόχειρα δάνεια ή σε ένα άχρωμο «ελληνομορφο εσπεράντο». Το διακύβευμα, όπως το συνοψίζει ο ίδιος αλλού, δεν είναι «αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική», αλλά «αν θα γράφουμε ελληνικά ή ένα οποιοδήποτε ελληνόμορφο εσπεράντο».
Από την επιστολή στη Γραμματική
Λίγο μετά, η ανάγκη για κοινό έδαφος παίρνει θεσμική μορφή: το 1938 αρχίζει η εργασία για τη «Νεοελληνική Γραμματική (της δημοτικής)» υπό τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη, που εκδίδεται το 1941 και γίνεται βασική αναφορά της κοινής νεοελληνικής. Το γλωσσικό ζήτημα δεν κλείνει τότε και θα χρειαστούν δεκαετίες μέχρι την καθιέρωση της δημοτικής ως γλώσσας του κράτους το 1976. Η επιστολή του 1937, όμως, μένει ως καθαρό στιγμιότυπο: ένας μεγάλος λογοτέχνης ζητά λιγότερη έριδα και περισσότερη δουλειά πάνω στη γλώσσα.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
1867: Το βαλς του Γιόχαν Στράους Β΄ «Ο Γαλάζιος Δούναβης» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη Βιέννη, αρχικά σε εκδοχή για χορωδία. Μέσα σε λίγο καιρό θα ξεπεράσει τα όρια της αυστριακής πρωτεύουσας και θα γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μουσικά «σύμβολα» της Ευρώπης.

1881: Κυκλοφορεί στο Παρίσι το πρώτο φύλλο της φεμινιστικής εφημερίδας «La Citoyenne», που ιδρύει, χρηματοδοτεί και διευθύνει η Γαλλίδα ακτιβίστρια Υμπερτίν Ωκλέρ, ως βήμα για το δικαίωμα ψήφου και την πλήρη πολιτική ισότητα των γυναικών, αμφισβητώντας ανοιχτά το πλαίσιο του Ναπολεόντειου Κώδικα, και θα εκδίδεται έως το 1891.
1895: Οι αδελφοί Λιμιέρ κατοχυρώνουν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη συσκευή που θα καθιερωθεί ως «Cinématographe», ένα κομβικό βήμα στην ιστορία του κινηματογράφου. Η καινοτομία είναι ότι ενώνει πρακτικά λήψη και προβολή, ανοίγοντας τον δρόμο για την κινηματογραφική εμπειρία όπως θα την γνωρίσει το μαζικό κοινό.
1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι η διεθνής κατοχύρωση της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου συνδέεται με την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από τη Βόρεια Ήπειρο και τη Σάσωνα, σύμφωνα με τη γραμμή που είχε προταθεί από το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας για τα σύνορα της Αλβανίας, με βασικές εξαιρέσεις την Ίμβρο και την Τένεδο. Η εξέλιξη προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην Ήπειρο και πολιτική ένταση στην Αθήνα, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο να παρεμβαίνει δημόσια υπέρ της αποφυγής διεθνών περιπλοκών, προειδοποιώντας ότι κινήσεις αντίστασης θα επιβάρυναν τη θέση της χώρας.

1917: Η Μάτα Χάρι συλλαμβάνεται στο Παρίσι με κατηγορία την κατασκοπεία υπέρ της Γερμανίας, την ώρα που ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται στην πιο νευρική του φάση. Η υπόθεση παίρνει τεράστιες διαστάσεις, επειδή μπλέκει μυστικές υπηρεσίες, φήμες και έναν δημόσιο διάλογο που «διψά» για παραδειγματική τιμωρία. Η σύλληψή της θα εξελιχθεί σε ένα από τα πιο διάσημα δικαστικά θρίλερ του πολέμου.
1937: Ο Έλληνας ποιητής και διπλωμάτης Γιώργος Σεφέρης δημοσιεύει στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Γράμματα» επιστολή του για τη δημοτική, παρεμβαίνοντας στο ελληνικό γλωσσικό ζήτημα της εποχής, την αντιπαράθεση γύρω από το ποια μορφή της ελληνικής πρέπει να θεωρείται κατάλληλη για την παιδεία, τη δημόσια ζωή και τη λογοτεχνία. Η παρέμβαση έχει βαρύτητα επειδή το «Νέα Γράμματα» λειτουργεί ως βασικό βήμα της «γενιάς του ’30», που υπερασπίζεται μια σύγχρονη, ζωντανή γλώσσα ως φορέα πολιτισμού.
1945: Ξεκινά ο βομβαρδισμός της Δρέσδης από συμμαχικά αεροσκάφη, σε μια επιχείρηση που θα καταστρέψει μεγάλο μέρος της ιστορικής πόλης. Οι νεκροί υπολογίζονται σε δεκάδες χιλιάδες, με τις εκτιμήσεις να αποτελούν μέχρι σήμερα αντικείμενο έντονης συζήτησης. Το γεγονός μένει ως σημείο-σύμβολο για τα όρια του «στρατηγικού» βομβαρδισμού σε κατοικημένες περιοχές.
1957: Στην Ελλάδα πραγματοποιείται μαζική πανελλαδική κινητοποίηση για το Κυπριακό, με «νεκρώματα» σε υπηρεσίες, καταστήματα και δρόμους. Το μήνυμα είναι πολιτικό και κοινωνικό, απέναντι στη στάση της Βρετανίας και των διεθνών χειρισμών γύρω από το αίτημα της αυτοδιάθεσης. Η ημέρα καταγράφεται ως μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές δημόσιας πίεσης της εποχής.
1991: Στον Πόλεμο του Κόλπου, αμερικανικά αεροσκάφη πλήττουν υπόγειο καταφύγιο στη Βαγδάτη με κατευθυνόμενες βόμβες, προκαλώντας εκατοντάδες θανάτους αμάχων. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι ο στόχος είχε στρατιωτική χρήση, ενώ το Ιράκ και αυτόπτες μάρτυρες περιγράφουν χώρο όπου είχαν καταφύγει οικογένειες. Η επίθεση γίνεται διεθνές σημείο τριβής για το κόστος του πολέμου πάνω στον άμαχο πληθυσμό.
Γεννήσεις

1888 – Γεώργιος Παπανδρέου (13 Φεβρουαρίου 1888 – 1 Νοεμβρίου 1968), Έλληνας, πολιτικός, από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της νεότερης Ελληνικής πολιτικής Ιστορίας και ιστορικός ηγέτης του Κέντρου. Διετέλεσε επανειλημμένα πρωθυπουργός και σημάδεψε τη μεταπολεμική πορεία της χώρας, με έντονη παρουσία στα κρίσιμα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της μεταβατικής περιόδου του 1944. Στη δεκαετία του 1960 συνδέθηκε με την Ένωση Κέντρου και με τις πολιτικές συγκρούσεις που κορυφώθηκαν στην κρίση του 1965.

1933 – Μιχαλάκης Καραολής (13 Φεβρουαρίου 1933 – 10 Μαΐου 1956), Κύπριος, αγωνιστής της ΕΟΚΑ, από τα πιο εμβληματικά πρόσωπα του αντιαποικιακού αγώνα κατά της Βρετανικής διοίκησης. Συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε θάνατο και απαγχονίζεται στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, σε μια εκτέλεση που γίνεται σημείο καμπής για την κοινή γνώμη σε Κύπρο και Ελλάδα. Η θυσία του, μαζί με άλλους απαγχονισθέντες αγωνιστές, καθιερώνεται ως σύμβολο της αποικιοκρατικής βίας και της περιόδου του Αγώνα.

1956 – Γιάννης Κούρος (13 Φεβρουαρίου 1956 – –), Έλληνας, δρομέας υπεραποστάσεων, από τα πιο θρυλικά ονόματα του παγκόσμιου ultrarunning. Καθιερώνεται ως «βασιλιάς» του Σπάρταθλον, με κυριαρχικές νίκες και επιδόσεις που έκαναν τον αγώνα συνώνυμο του ονόματός του, ιδιαίτερα από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ξεχωρίζει επίσης σε 24ωρους, 48ωρους και πολυήμερους αγώνες αντοχής, με ρεκόρ και επιδόσεις που συζητιούνται διεθνώς ως σημεία αναφοράς.

1974 – Ρόμπι Γουίλιαμς (13 Φεβρουαρίου 1974 – –), Άγγλος, τραγουδιστής και τραγουδοποιός, από τα μεγαλύτερα pop ονόματα της Ευρώπης με διαχρονική απήχηση και στην Ελλάδα. Γίνεται διάσημος με τους Take That στις αρχές των 90s και εκτοξεύεται σόλο από το 1996, με τεράστιες πωλήσεις και αλλεπάλληλα hits. Συνδέεται με τραγούδια όπως «Angels», «Feel» και «Rock DJ», ενώ η εκρηκτική σκηνική του παρουσία και η ποπ περσόνα του τον κρατούν σταθερά στην πρώτη γραμμή της διεθνούς ψυχαγωγίας για δεκαετίες.
Θάνατοι

1883 – Ρίχαρντ Βάγκνερ (22 Μαΐου 1813 – 13 Φεβρουαρίου 1883), Γερμανός, συνθέτης και λιμπρετίστας, από τα πιο επιδραστικά πρόσωπα της δυτικής μουσικής. Ανανεώνει ριζικά την όπερα με την ιδέα του «συνολικού έργου τέχνης» και με τη χρήση των leitmotifs, μουσικών θεμάτων που «δένουν» χαρακτήρες και ιδέες. Το έργο του, με κορυφαίο τον κύκλο «Το δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ», αλλάζει την αισθητική του 19ου αιώνα και επηρεάζει βαθιά μουσική, θέατρο και κινηματογράφο.

1899 – Ανδρέας Συγγρός (12 Οκτωβρίου 1830 – 13 Φεβρουαρίου 1899), Έλληνας, τραπεζίτης και εθνικός ευεργέτης, από τα πιο γνωστά ονόματα της Αθήνας του 19ου αιώνα. Δραστηριοποιείται στην οικονομική ζωή της εποχής και η παρουσία του συνδέεται με κομβικές υποδομές και μεγάλες πρωτοβουλίες, όπως η ολοκλήρωση της Διώρυγας της Κορίνθου (1893). Το όνομά του μένει ζωντανό στη συλλογική μνήμη μέσα από το Ίδρυμα Ανδρέα και Ιφιγένειας Συγγρού και από τοπωνύμια όπως η Λεωφόρος Συγγρού.
Εορτολόγιο
Ακύλας, Πρίσκιλλα
Εθνικές Γιορτές – Επέτειοι
Διεθνής Ημέρα Προφυλακτικού
Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου
πηγή newsbeast.gr

Event details