Το απόγευμα της 14ης Αυγούστου 2003, λίγο μετά τις 4, τα φώτα άρχισαν να σβήνουν το ένα μετά το άλλο σε ένα τεράστιο τμήμα των ΗΠΑ και του Καναδά. Από το Οχάιο και το Μίσιγκαν μέχρι τη Νέα Υόρκη και από εκεί στο Οντάριο, περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Η συνολική απώλεια φορτίου έφτασε τα 61.800 MW και σε ορισμένες περιοχές η πλήρης αποκατάσταση χρειάστηκε έως και τέσσερις ημέρες.
Στη Νέα Υόρκη, το μετρό ακινητοποιήθηκε την ώρα που πλησίαζε η απογευματινή αιχμή. Περίπου 400 τρένα έμειναν σταματημένα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες επιβάτες βρέθηκαν χωρίς τρόπο να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Τα φανάρια έσβησαν, οι δρόμοι γέμισαν αυτοκίνητα και πεζούς και άνθρωποι εγκλωβίστηκαν σε ανελκυστήρες.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Στο Τορόντο σταμάτησαν το μετρό και τα τραμ, επιβάτες απομακρύνονταν από ακινητοποιημένους συρμούς μέσα από τις σήραγγες και πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να ρυθμίσουν μόνοι τους την κυκλοφορία στις διασταυρώσεις όπου τα φανάρια είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας.
Από ένα πρόβλημα στο Οχάιο σε γενικευμένη κατάρρευση
Στην αρχή, το μέγεθος της διακοπής προκάλεσε φόβους ότι οι ΗΠΑ μπορεί να βρίσκονταν αντιμέτωπες με νέα τρομοκρατική επίθεση, λιγότερο από δύο χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η επίσημη έρευνα ΗΠΑ και Καναδά, όμως, δεν βρήκε καμία ένδειξη σαμποτάζ, κυβερνοεπίθεσης ή τρομοκρατικής ενέργειας.

Η πραγματική εξήγηση ήταν λιγότερο θεαματική, αλλά ίσως πιο ανησυχητική: μια αλυσίδα τεχνικών και ανθρώπινων αστοχιών.
Η κοινή ερευνητική επιτροπή ΗΠΑ–Καναδά κατέληξε ότι η εταιρεία FirstEnergy δεν είχε αντιληφθεί εγκαίρως πόσο επικίνδυνα επιδεινωνόταν η κατάσταση στο δίκτυό της στο Οχάιο. Το σύστημα συναγερμών στο κέντρο ελέγχου είχε σταματήσει να λειτουργεί, με αποτέλεσμα οι χειριστές να μην ενημερώνονται για κρίσιμες μεταβολές. Παράλληλα, ανεπαρκώς κλαδεμένα δέντρα ήρθαν σε επαφή με γραμμές υψηλής τάσης και προκάλεσαν την αποσύνδεσή τους.
Το κρίσιμο σημείο ήρθε στις 16:05:57. Η γραμμή υψηλής τάσης Sammis–Star τέθηκε εκτός λειτουργίας και άρχισε η ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή αντίδραση. Οι ροές ηλεκτρικής ενέργειας μεταφέρθηκαν από τη μία γραμμή στην άλλη, τα συστήματα προστασίας ενεργοποιούνταν διαδοχικά και το δίκτυο άρχισε να καταρρέει.
Μέσα σε μόλις επτά λεπτά, η διακοπή είχε εξαπλωθεί από την περιοχή Κλίβελαντ–Άκρον σε μεγάλο μέρος των βορειοανατολικών ΗΠΑ και του Καναδά. Στις 16:13 είχαν αποσυνδεθεί περισσότερες από 508 μονάδες παραγωγής σε 265 σταθμούς.
«Θα μπορούσε να είχε αποτραπεί»
Το πόρισμα της επίσημης έρευνας ήταν σαφές: το μπλακ άουτ θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Δεν έφταιγε ένα μόνο δέντρο ή ένας υπολογιστής, αλλά ένας συνδυασμός ανεπαρκούς συντήρησης, προβληματικής εποπτείας, κακής επικοινωνίας και αδυναμίας των αρμόδιων φορέων να αντιληφθούν εγκαίρως τι συνέβαινε στο διασυνδεδεμένο δίκτυο.
A darkened New York City is visible just before dawn through power lines from Jersey City, N.J., shown in foreground, with some lights visible, Friday, Aug. 15, 2003. The Empire State Building is in background. (AP Photo/George Widman)
Οι οικονομικές απώλειες μόνο στις ΗΠΑ υπολογίστηκαν μεταξύ 4 και 10 δισ. δολαρίων. Το συμβάν οδήγησε επίσης σε αυστηρότερη αντιμετώπιση των προτύπων αξιοπιστίας και σε σειρά μέτρων για τη λειτουργία και την εποπτεία του ηλεκτρικού συστήματος της Βόρειας Αμερικής.
Και η σύμπτωση εκείνου του Αυγούστου ήταν εντυπωσιακή. Μόλις δύο εβδομάδες αργότερα, στις 28 Αυγούστου, μεγάλο τμήμα του Λονδίνου έμεινε επίσης χωρίς ρεύμα, επηρεάζοντας 476.000 καταναλωτές και προκαλώντας χάος στις συγκοινωνίες. Τα δύο γεγονότα δεν συνδέονταν: στη βρετανική περίπτωση, η έρευνα εντόπισε μεταξύ άλλων ένα λανθασμένα τοποθετημένο ρελέ προστασίας.
Τι άλλο έγινε σαν σήμερα
1941: Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ διακηρύσσουν την Ατλαντική Χάρτα, καθορίζοντας κοινές αρχές για τη μεταπολεμική διεθνή τάξη. Το κείμενο θεωρείται σημαντικός πρόδρομος της δημιουργίας των Ηνωμένων Εθνών.
1945: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν ανακοινώνει ότι η Ιαπωνία αποδέχθηκε τους όρους παράδοσης των Συμμάχων, σηματοδοτώντας ουσιαστικά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η επίσημη πράξη παράδοσης θα υπογραφεί στις 2 Σεπτεμβρίου.
1947: Το Πακιστάν αποκτά την ανεξαρτησία του από τη Βρετανία, στο πλαίσιο της διάλυσης της Βρετανικής Ινδίας και της δημιουργίας δύο ανεξάρτητων κρατών. Η διχοτόμηση συνοδεύεται από μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και αιματηρές συγκρούσεις.
1974: Η Τουρκία εξαπολύει τη δεύτερη φάση της εισβολής στην Κύπρο, τον «Αττίλα 2», μετά το αδιέξοδο των συνομιλιών της Γενεύης. Μέχρι την εκεχειρία της 16ης Αυγούστου, οι τουρκικές δυνάμεις έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους περίπου το 37% του νησιού.
1980: Ξεκινά η μεγάλη απεργία στα ναυπηγεία του Γκντανσκ στην Πολωνία, με τον Λεχ Βαλέσα να αναδεικνύεται σε ηγετική μορφή. Οι κινητοποιήσεις θα οδηγήσουν στη γέννηση της «Αλληλεγγύης», του κινήματος που αμφισβήτησε την κομμουνιστική εξουσία.

1996: Ο 26χρονος Ελληνοκύπριος Σολωμός Σολωμού πέφτει νεκρός από πυρά ενώ επιχειρεί να κατεβάσει την τουρκική σημαία στη Δερύνεια, τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία του εξαδέλφου του, Τάσου Ισαάκ.

2003: Σεισμός μεγέθους 6,4 Ρίχτερ ταρακουνά τη Λευκάδα, προκαλώντας περίπου 50 τραυματισμούς, πανικό στους χιλιάδες παραθεριστές και εκτεταμένες ζημιές σε σπίτια, υποδομές και το οδικό δίκτυο. 

2005: Η πτήση 522 της κυπριακής Helios Airways συντρίβεται στο Γραμματικό Αττικής, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι 121 επιβαίνοντες. Πρόκειται για την πιο πολύνεκρη αεροπορική τραγωδία που έχει σημειωθεί στην Ελλάδα.
2015: Η Βουλή εγκρίνει το 3ο μνημόνιο με 222 ψήφους υπέρ, ενώ η ψηφοφορία προκαλεί βαθιά εσωκομματική κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, με 32 βουλευτές του κόμματος να καταψηφίζουν τη συμφωνία.
Γεννήσεις

1909 – Μάνος Κατράκης, εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου στο Καστέλι Κισάμου της Κρήτης. Ξεκίνησε το 1927 και ξεχώρισε για την επιβλητική φυσιογνωμία, την ακαταμάχητη φωνή και την ένταση του ρόλου σε έργα όπως «Ο καπετάν Μιχάλης», «Οιδίπους Τύραννος» και «Συνοικία το Όνειρο». Ιδρυτής του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου (1955) και αγωνιστής της αριστεράς, υπέστη διώξεις και εξορίες εξαιτίας των πεποιθήσεών του.

1945 – Στιβ Μάρτιν (Steve Martin), εμβληματικός Αμερικανός κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας και μουσικός, γεννήθηκε στο Γουάκο του Τέξας στις 14 Αυγούστου. Ξεκίνησε ως σεναριογράφος στην εκπομπή «The Smothers Brothers Comedy Hour» (βραβείο Έμμυ) και γρήγορα καθιερώθηκε με το παράλογο, ευρηματικό του χιούμορ και sold out stand-up παραστάσεις τη δεκαετία του ’70. Άφησε στίγμα στον κινηματογράφο με ταινίες όπως «The Jerk», «Planes, Trains and Automobiles» και «Father of the Bride», κερδίζοντας πέντε βραβεία Γκράμι, ενώ ξεχωρίζει και ως δεξιοτέχνης μπάντζο και συγγραφέας.

1959 – Μάτζικ Τζόνσον (Magic Johnson), αμερικανός καλαθοσφαιριστής, γεννημένος στις 14 Αυγούστου στο Λάνσινγκ του Μίσιγκαν. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους πλέι μέικερ στην ιστορία του αθλήματος, καθιερώνοντας τη «Showtime» εποχή των Λος Άντζελες Λέικερς. Κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα NBA, τρία βραβεία MVP και ήταν 12 φορές All-Star, ενώ ως πρωτοετής οδήγησε τους Λέικερς σε τίτλο παίζοντας όλες τις θέσεις στον τελικό. Εντυπωσίασε με το ομαδικό του πνεύμα, το μοναδικό στιλ και την ηγετική του παρουσία, κλείνοντας την καριέρα του ως πρότυπο αθλητικής και κοινωνικής προσφοράς.

1966 – Χάλι Μπέρι (Halle Berry), αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο, γεννημένη στις 14 Αυγούστου στο Κλίβελαντ. Ξεκίνησε ως καλλιστείο και fashion model, διακρίθηκε στη Miss USA και Miss World το 1986, ενώ η καριέρα της απογειώθηκε ως πρωταγωνίστρια σε ταινίες όπως «Boomerang», «X-Men», «Die Another Day» και «Monster’s Ball» (2001), για την οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, η πρώτη και μοναδική Αφροαμερικανή τιμημένη με αυτόν τον τίτλο. Σήμα κατατεθέν της η δυναμική ερμηνεία και η ισχυρή προσωπικότητά της, έχοντας διακριθεί με Emmy, Golden Globe και SAG.

1983 – Μίλα Κούνις (Mila Kunis), Ουκρανοαμερικανίδα ηθοποιός, γεννημένη στις 14 Αυγούστου στο Τσερνίβτσι της Ουκρανίας. Μετανάστευσε οικογενειακώς στο Λος Άντζελες σε ηλικία 7 ετών. Έγινε γνωστή ως «Τζάκι Μπέρκχαρτ» στη σειρά «That ’70s Show» και ως φωνή της «Meg Griffin» στο «Family Guy». Ξεχώρισε με ρόλους σε ταινίες όπως «Forgetting Sarah Marshall», «Black Swan», «Friends with Benefits», «Ted» και «Bad Moms». Αναγνωρισμένη για την υποκριτική της ευλυγισία και την αδιαμφισβήτητη οθονική παρουσία, θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες και αγαπητές ηθοποιούς της γενιάς της.
Θάνατοι

1956 – Μπέρτολτ Μπρεχτ (Bertolt Brecht), κορυφαίος Γερμανός συγγραφέας, ποιητής και θεατρικός μεταρρυθμιστής, πέθανε στις 14 Αυγούστου στο Ανατολικό Βερολίνο σε ηλικία 58 ετών από καρδιακή προσβολή. Πατέρας του «επικού θεάτρου» και του Verfremdungseffekt («αποστασιοποίηση»), δημιούργησε εμβληματικά έργα όπως «Η Όπερα της πεντάρας», «Μάνα Κουράγιο», «Ο Γαλιλαίος», «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» και «Ο Κύκλος με την κιμωλία».

1972 – Νίκος Φέρμας, εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, γεννημένος στη Μυτιλήνη το 1905 με πραγματικό όνομα Νίκος Χατζηανδρέου. Καθιερώθηκε ως αρχέτυπο του ντόμπρου μάγκα και βιοπαλαιστή, μέσα από πάνω από 150 ταινίες στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 («Ένας ήρωας με παντούφλες», «Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Καλώς ήλθε το δολάριο», «Λόλα»). Η αυθεντική λαϊκή του παρουσία τον έκανε αγαπημένη φιγούρα του ελληνικού σινεμά, αφήνοντας ανεξίτηλη σφραγίδα στους δεύτερους ρόλους. Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Αυγούστου 1972, σε ηλικία 67 ετών.

1988 – Έντσο Φεράρι (Enzo Ferrari), θρυλικός Ιταλός οδηγός αγώνων και επιχειρηματίας, πέθανε στις 14 Αυγούστου στη Μόντενα, σε ηλικία 90 ετών. Ξεκίνησε την καριέρα του ως οδηγός της Alfa Romeo και γρήγορα καθιερώθηκε ως πρωτοπόρος στον χώρο της αυτοκίνησης ιδρύοντας τη Scuderia Ferrari το 1929 και αργότερα τη θρυλική εταιρεία Ferrari στη Μαρανέλο. Μέσα από καινοτομία και πάθος για την ταχύτητα, ανέδειξε τα αγωνιστικά αυτοκίνητα Ferrari σε σύμβολο νίκης και πολυτέλειας, κατακτώντας πάνω από 5,000 αγώνες και 25 παγκόσμιους τίτλους κατά τη διάρκεια της ζωής του.

1996 – Σολωμός Σολωμού, Κύπριος ακτιβιστής και εμβληματική μορφή του αγώνα κατά της τουρκικής κατοχής, δολοφονήθηκε στις 14 Αυγούστου 1996 στη Δερύνεια κατά την προσπάθεια του να κατεβάσει την τουρκική σημαία από φυλάκιο των κατοχικών δυνάμεων, λίγο μετά την κηδεία του εξαδέρφου του Τάσου Ισαάκ. Με το τσιγάρο στο στόμα ανέβηκε στον ιστό και δέχτηκε θανάσιμα πυρά μπροστά στις κάμερες, σε μια εικόνα που έκανε τον γύρο του κόσμου ως σύμβολο θάρρους και αντίστασης.
πηγή newsbeast.gr

Event details

Σαν σήμερα, στις 11 Μαρτίου 2011, η Ιαπωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με τη χειρότερη κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας της: σεισμός 9,0 Ρίχτερ, γιγαντιαίο τσουνάμι και, λίγο αργότερα, η πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα Νταΐτσι. Η αλληλουχία αυτή άφησε πίσω της περίπου 20.000 νεκρούς και αγνοούμενους και οδήγησε στο σοβαρότερο πυρηνικό ατύχημα μετά το Τσερνόμπιλ, σε επίπεδο 7, την ανώτατη βαθμίδα της διεθνούς κλίμακας INES.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, η Φουκουσίμα δεν είναι μια τραγωδία που απλώς μνημονεύεται κάθε Μάρτιο. Παραμένει μια ανοιχτή πληγή για την Ιαπωνία, γιατί το δυστύχημα δεν άλλαξε μόνο την ενεργειακή της πολιτική, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι Ιάπωνες αντιλαμβάνονται την ασφάλεια, το κράτος, την τεχνολογία και την ίδια την έννοια της επιστροφής στην κανονικότητα.
Το τσουνάμι έθεσε εκτός λειτουργίας τα κρίσιμα συστήματα ψύξης του πυρηνικού σταθμού, προκαλώντας τήξη καυσίμου σε τρεις αντιδραστήρες και εκτεταμένη διαρροή ραδιενεργών υλικών. Χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και ολόκληρες κοινότητες μετατράπηκαν σε ζώνες εκκένωσης.
Ακόμη και σήμερα, η αποξήλωση του σταθμού παραμένει ένα έργο πρωτοφανούς δυσκολίας, με την ιαπωνική πλευρά να συνεχίζει να μιλά για ορίζοντα ολοκλήρωσης γύρω στο 2051.
Στο επίκεντρο βρίσκεται το λεγόμενο fuel debris, τα λιωμένα πυρηνικά καύσιμα και τα συντρίμμια που παραμένουν μέσα στους κατεστραμμένους αντιδραστήρες. Η πλήρους κλίμακας απομάκρυνσή τους έχει ήδη μετατεθεί ξανά και, σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις, δεν αναμένεται να αρχίσει πριν από το 2037 ή και αργότερα. Αυτό δείχνει πόσο δύσκολο είναι ακόμη και σήμερα να χαρτογραφηθεί με ακρίβεια τι ακριβώς βρίσκεται στο εσωτερικό των αντιδραστήρων.
Παράλληλα, συνεχίζεται η έντονη συζήτηση για την απόρριψη του επεξεργασμένου νερού από το εργοστάσιο στη θάλασσα. Η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας έχει αναφέρει ότι η διαδικασία που εφαρμόζει η Ιαπωνία παραμένει εντός των διεθνών προτύπων ασφαλείας, ενώ στις αρχές Μαρτίου 2026 επιβεβαίωσε ότι και η 18η παρτίδα είχε επίπεδα τριτίου πολύ κάτω από το ιαπωνικό επιχειρησιακό όριο. Ωστόσο, οι αντιδράσεις από αλιείς και τμήμα της κοινής γνώμης δεν έχουν κοπάσει.
Η εικόνα στην ίδια τη Φουκουσίμα είναι πιο σύνθετη από μια απλή αφήγηση επιστροφής στην κανονικότητα. Η απορρύπανση έχει προχωρήσει, όμως στα τέλη του 2025 περίπου 309 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε επτά δήμους παρέμεναν ακόμη κλειστά για κατοίκηση. Την ίδια στιγμή, η ιαπωνική κυβέρνηση προωθεί σχέδιο για την τελική διάθεση του μολυσμένου εδάφους εκτός Φουκουσίμα, με τις τελικές αποφάσεις να τοποθετούνται γύρω στο 2035 και τη μεταφορά να προβλέπεται να ολοκληρωθεί έως το 2045.
Το ανθρώπινο αποτύπωμα της καταστροφής παραμένει εξίσου βαρύ. Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν ως εκτοπισμένοι ή να βρίσκονται μακριά από τις παλιές τους εστίες, ενώ ακόμη και σε περιοχές όπου οι περιορισμοί έχουν αρθεί, η επιστροφή είναι συχνά περιορισμένη. Σε ορισμένες κοινότητες έχει επιστρέψει μόνο ένα μέρος του προ του 2011 πληθυσμού, καθώς πολλοί έφτιαξαν τη ζωή τους αλλού ή συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν με δυσπιστία τις διαβεβαιώσεις περί ασφάλειας.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
1669: Εκρήγνυται η Αίτνα, προκαλώντας το θάνατο 15.000 ανθρώπων.

1822: Ξεκινά η επαναστατική κίνηση στη Χίο, όταν Σαμιώτες υπό τον Λυκούργο Λογοθέτη αποβιβάζονται στο νησί, υψώνουν την ελληνική σημαία και επιχειρούν να πιέσουν την οθωμανική φρουρά, παρασύροντας μέρος του ντόπιου πληθυσμού στην εξέγερση. Η οθωμανική αντίδραση θα είναι σφοδρή, οδηγώντας σύντομα στη Σφαγή της Χίου, με μαζικές σφαγές και αιχμαλωσίες του χριστιανικού πληθυσμού, γεγονός που συγκλονίζει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και ενισχύει σημαντικά το φιλελληνικό ρεύμα υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης.
1912: Το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου κερδίζει τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, εξασφαλίζοντας συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία και εδραιώνοντας την πολιτική του κυριαρχία. Η νίκη αυτή στηρίζει το φιλόδοξο πρόγραμμα θεσμικών, στρατιωτικών και διοικητικών μεταρρυθμίσεων και την ανασυγκρότηση του κράτους, που θα αποδειχθούν καθοριστικά για την προετοιμασία της χώρας ενόψει των Βαλκανικών Πολέμων και των εδαφικών επεκτάσεων που θα ακολουθήσουν.
1918: Καταγράφεται στις ΗΠΑ ένα από τα πρώτα γνωστά περιστατικά της ισπανικής γρίπης, που μέσα σε λίγους μήνες θα εξελιχθεί σε παγκόσμια πανδημία. Το κύμα του 1918–1919 θα αφήσει πίσω του δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς, επηρεάζοντας κοινωνίες, οικονομίες και την ίδια την εξέλιξη της δημόσιας υγείας στον 20ό αιώνα.
1941: Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ υπογράφει τον νόμο Lend-Lease, ανοίγοντας τον δρόμο για μαζική αμερικανική στρατιωτική και υλική βοήθεια προς χώρες που πολεμούν τον Άξονα. Η ρύθμιση θα ενισχύσει αποφασιστικά τους Συμμάχους και θα σηματοδοτήσει την κλιμάκωση της αμερικανικής εμπλοκής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
1956: Η 6η Πλατιά Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι καθαιρεί τον Νίκο Ζαχαριάδη από τη θέση του γενικού γραμματέα, στο κλίμα της αποσταλινοποίησης μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Η αλλαγή ηγεσίας θα επηρεάσει βαθιά τη φυσιογνωμία και τις εσωτερικές ισορροπίες της Ελληνικής Αριστεράς για χρόνια.
1985: Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ εκλέγεται γενικός γραμματέας του ΚΚΣΕ, μετά τον θάνατο του Κονσταντίν Τσερνιένκο. Η άνοδός του θα συνδεθεί με την περεστρόικα και τη γκλάσνοστ, οδηγώντας σε μεγάλες ανατροπές στην ΕΣΣΔ και στην πορεία προς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
1991: Αρχίζει στο Ειδικό Δικαστήριο η δίκη για το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης, με κεντρικά πολιτικά πρόσωπα να βρίσκονται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης της εποχής. Η υπόθεση γίνεται σημείο αιχμής για το πολιτικό κλίμα των αρχών της δεκαετίας του 1990 και αφήνει έντονο αποτύπωμα στη συζήτηση για ευθύνη υπουργών και θεσμικές εγγυήσεις.
2004: Σειρά βομβιστικών επιθέσεων πλήττει προαστιακά τρένα και σταθμούς στη Μαδρίτη, σκοτώνοντας 191 ανθρώπους και τραυματίζοντας πάνω από 1.400. Η επίθεση, που αποδόθηκε σε εξτρεμιστικά ισλαμιστικά δίκτυα, επηρέασε άμεσα το πολιτικό κλίμα στην Ισπανία και αναζωπύρωσε τη συζήτηση για την τρομοκρατία στην Ευρώπη.
2011: Ισχυρός σεισμός μεγέθους 9,0 πλήττει τη βορειοανατολική Ιαπωνία και ακολουθεί τσουνάμι που σαρώνει παράκτιες περιοχές. Η καταστροφή οδηγεί στο πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα Νταΐιτσι και σε τεράστιες ανθρώπινες και υλικές απώλειες, με περίπου 16.000 νεκρούς και χιλιάδες αγνοούμενους.
Γεννήσεις

1922 – Κορνήλιος Καστοριάδης (11 Μαρτίου 1922 – 26 Δεκεμβρίου 1997), Έλληνας-Γάλλος, φιλόσοφος, κοινωνικός θεωρητικός και ψυχαναλυτής, από τις πιο επιδραστικές μορφές της ευρωπαϊκής σκέψης του 20ού αιώνα. Συνδέθηκε με την ομάδα «Socialisme ou Barbarie» και άσκησε αιχμηρή κριτική στον σοβιετικό γραφειοκρατικό ολοκληρωτισμό και στις αυταπάτες του «ορθόδοξου» μαρξισμού. Κεντρικές έννοιες του έργου του είναι η αυτονομία και το «κοινωνικό φαντασιακό», με σημαντική επίδραση σε πολιτική θεωρία, κοινωνιολογία και φιλοσοφία των θεσμών.

1931 – Ρούπερτ Μέρντοχ, Αυστραλός-Αμερικανός, εκδότης και επιχειρηματίας των ΜΜΕ, δημιουργός ενός από τα πιο ισχυρά παγκόσμια μιντιακά δίκτυα μέσω της News Corp και της Fox. Συνδέθηκε με τίτλους και δίκτυα όπως The Wall Street Journal, The Times και Fox News, ασκώντας μεγάλη επιρροή στον τρόπο που παράγονται και διακινούνται ειδήσεις και πολιτική ατζέντα. Το 2023 αποχώρησε από την εκτελεστική ηγεσία των ομίλων, παραδίδοντας τη σκυτάλη στον Λάχλαν Μέρντοχ.
Θάνατοι

1955 – Αλεξάντερ Φλέμινγκ (6 Αυγούστου 1881 – 11 Μαρτίου 1955), Βρετανός, βακτηριολόγος, από τις πιο καθοριστικές μορφές της ιατρικής του 20ού αιώνα. Το 1928 παρατήρησε ότι ένας μύκητας ανέστειλε την ανάπτυξη βακτηρίων και οδηγήθηκε στην ανακάλυψη της πενικιλίνης, ανοίγοντας τον δρόμο για τα αντιβιοτικά και αλλάζοντας ριζικά τη θεραπεία των λοιμώξεων. Το 1945 τιμήθηκε με Νόμπελ Ιατρικής μαζί με τους Χάουαρντ Φλόρεϊ και Έρνστ Τσέιν, που συνέβαλαν στην ανάπτυξη και εφαρμογή της.

1978 – Σοφία Βέμπο (10 Φεβρουαρίου 1910 – 11 Μαρτίου 1978), Ελληνίδα, τραγουδίστρια και ηθοποιός, γνωστή ως «Τραγουδίστρια της Νίκης». Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ταυτίστηκε με τραγούδια που εμψύχωσαν το μέτωπο και την κοινωνία και έμειναν σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Μεταπολεμικά συνέχισε στο μουσικό θέατρο και συνδέθηκε με το Θέατρο Βέμπο στην Αθήνα, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στη λαϊκή μνήμη και στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.
Εορτολόγιο
Ευλόγιος, Ευλογία, Λουκρητία, Σωφρόνιος, Σωφρονία
Εθνικές Γιορτές – Επέτειοι
Ημέρα Μνήμης για τα θύματα της τρομοκρατίας στην Ευρώπη
Παγκόσμια Ημέρα Υδραυλικών Εγκαταστάσεων
πηγή newsbeast.gr

Event details