Το απόγευμα της 14ης Αυγούστου 2003, λίγο μετά τις 4, τα φώτα άρχισαν να σβήνουν το ένα μετά το άλλο σε ένα τεράστιο τμήμα των ΗΠΑ και του Καναδά. Από το Οχάιο και το Μίσιγκαν μέχρι τη Νέα Υόρκη και από εκεί στο Οντάριο, περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Η συνολική απώλεια φορτίου έφτασε τα 61.800 MW και σε ορισμένες περιοχές η πλήρης αποκατάσταση χρειάστηκε έως και τέσσερις ημέρες.
Στη Νέα Υόρκη, το μετρό ακινητοποιήθηκε την ώρα που πλησίαζε η απογευματινή αιχμή. Περίπου 400 τρένα έμειναν σταματημένα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες επιβάτες βρέθηκαν χωρίς τρόπο να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Τα φανάρια έσβησαν, οι δρόμοι γέμισαν αυτοκίνητα και πεζούς και άνθρωποι εγκλωβίστηκαν σε ανελκυστήρες.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Στο Τορόντο σταμάτησαν το μετρό και τα τραμ, επιβάτες απομακρύνονταν από ακινητοποιημένους συρμούς μέσα από τις σήραγγες και πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να ρυθμίσουν μόνοι τους την κυκλοφορία στις διασταυρώσεις όπου τα φανάρια είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας.
Από ένα πρόβλημα στο Οχάιο σε γενικευμένη κατάρρευση
Στην αρχή, το μέγεθος της διακοπής προκάλεσε φόβους ότι οι ΗΠΑ μπορεί να βρίσκονταν αντιμέτωπες με νέα τρομοκρατική επίθεση, λιγότερο από δύο χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η επίσημη έρευνα ΗΠΑ και Καναδά, όμως, δεν βρήκε καμία ένδειξη σαμποτάζ, κυβερνοεπίθεσης ή τρομοκρατικής ενέργειας.

Η πραγματική εξήγηση ήταν λιγότερο θεαματική, αλλά ίσως πιο ανησυχητική: μια αλυσίδα τεχνικών και ανθρώπινων αστοχιών.
Η κοινή ερευνητική επιτροπή ΗΠΑ–Καναδά κατέληξε ότι η εταιρεία FirstEnergy δεν είχε αντιληφθεί εγκαίρως πόσο επικίνδυνα επιδεινωνόταν η κατάσταση στο δίκτυό της στο Οχάιο. Το σύστημα συναγερμών στο κέντρο ελέγχου είχε σταματήσει να λειτουργεί, με αποτέλεσμα οι χειριστές να μην ενημερώνονται για κρίσιμες μεταβολές. Παράλληλα, ανεπαρκώς κλαδεμένα δέντρα ήρθαν σε επαφή με γραμμές υψηλής τάσης και προκάλεσαν την αποσύνδεσή τους.
Το κρίσιμο σημείο ήρθε στις 16:05:57. Η γραμμή υψηλής τάσης Sammis–Star τέθηκε εκτός λειτουργίας και άρχισε η ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή αντίδραση. Οι ροές ηλεκτρικής ενέργειας μεταφέρθηκαν από τη μία γραμμή στην άλλη, τα συστήματα προστασίας ενεργοποιούνταν διαδοχικά και το δίκτυο άρχισε να καταρρέει.
Μέσα σε μόλις επτά λεπτά, η διακοπή είχε εξαπλωθεί από την περιοχή Κλίβελαντ–Άκρον σε μεγάλο μέρος των βορειοανατολικών ΗΠΑ και του Καναδά. Στις 16:13 είχαν αποσυνδεθεί περισσότερες από 508 μονάδες παραγωγής σε 265 σταθμούς.
«Θα μπορούσε να είχε αποτραπεί»
Το πόρισμα της επίσημης έρευνας ήταν σαφές: το μπλακ άουτ θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Δεν έφταιγε ένα μόνο δέντρο ή ένας υπολογιστής, αλλά ένας συνδυασμός ανεπαρκούς συντήρησης, προβληματικής εποπτείας, κακής επικοινωνίας και αδυναμίας των αρμόδιων φορέων να αντιληφθούν εγκαίρως τι συνέβαινε στο διασυνδεδεμένο δίκτυο.
A darkened New York City is visible just before dawn through power lines from Jersey City, N.J., shown in foreground, with some lights visible, Friday, Aug. 15, 2003. The Empire State Building is in background. (AP Photo/George Widman)
Οι οικονομικές απώλειες μόνο στις ΗΠΑ υπολογίστηκαν μεταξύ 4 και 10 δισ. δολαρίων. Το συμβάν οδήγησε επίσης σε αυστηρότερη αντιμετώπιση των προτύπων αξιοπιστίας και σε σειρά μέτρων για τη λειτουργία και την εποπτεία του ηλεκτρικού συστήματος της Βόρειας Αμερικής.
Και η σύμπτωση εκείνου του Αυγούστου ήταν εντυπωσιακή. Μόλις δύο εβδομάδες αργότερα, στις 28 Αυγούστου, μεγάλο τμήμα του Λονδίνου έμεινε επίσης χωρίς ρεύμα, επηρεάζοντας 476.000 καταναλωτές και προκαλώντας χάος στις συγκοινωνίες. Τα δύο γεγονότα δεν συνδέονταν: στη βρετανική περίπτωση, η έρευνα εντόπισε μεταξύ άλλων ένα λανθασμένα τοποθετημένο ρελέ προστασίας.
Τι άλλο έγινε σαν σήμερα
1941: Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ διακηρύσσουν την Ατλαντική Χάρτα, καθορίζοντας κοινές αρχές για τη μεταπολεμική διεθνή τάξη. Το κείμενο θεωρείται σημαντικός πρόδρομος της δημιουργίας των Ηνωμένων Εθνών.
1945: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν ανακοινώνει ότι η Ιαπωνία αποδέχθηκε τους όρους παράδοσης των Συμμάχων, σηματοδοτώντας ουσιαστικά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η επίσημη πράξη παράδοσης θα υπογραφεί στις 2 Σεπτεμβρίου.
1947: Το Πακιστάν αποκτά την ανεξαρτησία του από τη Βρετανία, στο πλαίσιο της διάλυσης της Βρετανικής Ινδίας και της δημιουργίας δύο ανεξάρτητων κρατών. Η διχοτόμηση συνοδεύεται από μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και αιματηρές συγκρούσεις.
1974: Η Τουρκία εξαπολύει τη δεύτερη φάση της εισβολής στην Κύπρο, τον «Αττίλα 2», μετά το αδιέξοδο των συνομιλιών της Γενεύης. Μέχρι την εκεχειρία της 16ης Αυγούστου, οι τουρκικές δυνάμεις έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους περίπου το 37% του νησιού.
1980: Ξεκινά η μεγάλη απεργία στα ναυπηγεία του Γκντανσκ στην Πολωνία, με τον Λεχ Βαλέσα να αναδεικνύεται σε ηγετική μορφή. Οι κινητοποιήσεις θα οδηγήσουν στη γέννηση της «Αλληλεγγύης», του κινήματος που αμφισβήτησε την κομμουνιστική εξουσία.

1996: Ο 26χρονος Ελληνοκύπριος Σολωμός Σολωμού πέφτει νεκρός από πυρά ενώ επιχειρεί να κατεβάσει την τουρκική σημαία στη Δερύνεια, τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία του εξαδέλφου του, Τάσου Ισαάκ.

2003: Σεισμός μεγέθους 6,4 Ρίχτερ ταρακουνά τη Λευκάδα, προκαλώντας περίπου 50 τραυματισμούς, πανικό στους χιλιάδες παραθεριστές και εκτεταμένες ζημιές σε σπίτια, υποδομές και το οδικό δίκτυο. 

2005: Η πτήση 522 της κυπριακής Helios Airways συντρίβεται στο Γραμματικό Αττικής, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι 121 επιβαίνοντες. Πρόκειται για την πιο πολύνεκρη αεροπορική τραγωδία που έχει σημειωθεί στην Ελλάδα.
2015: Η Βουλή εγκρίνει το 3ο μνημόνιο με 222 ψήφους υπέρ, ενώ η ψηφοφορία προκαλεί βαθιά εσωκομματική κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, με 32 βουλευτές του κόμματος να καταψηφίζουν τη συμφωνία.
Γεννήσεις

1909 – Μάνος Κατράκης, εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου στο Καστέλι Κισάμου της Κρήτης. Ξεκίνησε το 1927 και ξεχώρισε για την επιβλητική φυσιογνωμία, την ακαταμάχητη φωνή και την ένταση του ρόλου σε έργα όπως «Ο καπετάν Μιχάλης», «Οιδίπους Τύραννος» και «Συνοικία το Όνειρο». Ιδρυτής του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου (1955) και αγωνιστής της αριστεράς, υπέστη διώξεις και εξορίες εξαιτίας των πεποιθήσεών του.

1945 – Στιβ Μάρτιν (Steve Martin), εμβληματικός Αμερικανός κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας και μουσικός, γεννήθηκε στο Γουάκο του Τέξας στις 14 Αυγούστου. Ξεκίνησε ως σεναριογράφος στην εκπομπή «The Smothers Brothers Comedy Hour» (βραβείο Έμμυ) και γρήγορα καθιερώθηκε με το παράλογο, ευρηματικό του χιούμορ και sold out stand-up παραστάσεις τη δεκαετία του ’70. Άφησε στίγμα στον κινηματογράφο με ταινίες όπως «The Jerk», «Planes, Trains and Automobiles» και «Father of the Bride», κερδίζοντας πέντε βραβεία Γκράμι, ενώ ξεχωρίζει και ως δεξιοτέχνης μπάντζο και συγγραφέας.

1959 – Μάτζικ Τζόνσον (Magic Johnson), αμερικανός καλαθοσφαιριστής, γεννημένος στις 14 Αυγούστου στο Λάνσινγκ του Μίσιγκαν. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους πλέι μέικερ στην ιστορία του αθλήματος, καθιερώνοντας τη «Showtime» εποχή των Λος Άντζελες Λέικερς. Κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα NBA, τρία βραβεία MVP και ήταν 12 φορές All-Star, ενώ ως πρωτοετής οδήγησε τους Λέικερς σε τίτλο παίζοντας όλες τις θέσεις στον τελικό. Εντυπωσίασε με το ομαδικό του πνεύμα, το μοναδικό στιλ και την ηγετική του παρουσία, κλείνοντας την καριέρα του ως πρότυπο αθλητικής και κοινωνικής προσφοράς.

1966 – Χάλι Μπέρι (Halle Berry), αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο, γεννημένη στις 14 Αυγούστου στο Κλίβελαντ. Ξεκίνησε ως καλλιστείο και fashion model, διακρίθηκε στη Miss USA και Miss World το 1986, ενώ η καριέρα της απογειώθηκε ως πρωταγωνίστρια σε ταινίες όπως «Boomerang», «X-Men», «Die Another Day» και «Monster’s Ball» (2001), για την οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, η πρώτη και μοναδική Αφροαμερικανή τιμημένη με αυτόν τον τίτλο. Σήμα κατατεθέν της η δυναμική ερμηνεία και η ισχυρή προσωπικότητά της, έχοντας διακριθεί με Emmy, Golden Globe και SAG.

1983 – Μίλα Κούνις (Mila Kunis), Ουκρανοαμερικανίδα ηθοποιός, γεννημένη στις 14 Αυγούστου στο Τσερνίβτσι της Ουκρανίας. Μετανάστευσε οικογενειακώς στο Λος Άντζελες σε ηλικία 7 ετών. Έγινε γνωστή ως «Τζάκι Μπέρκχαρτ» στη σειρά «That ’70s Show» και ως φωνή της «Meg Griffin» στο «Family Guy». Ξεχώρισε με ρόλους σε ταινίες όπως «Forgetting Sarah Marshall», «Black Swan», «Friends with Benefits», «Ted» και «Bad Moms». Αναγνωρισμένη για την υποκριτική της ευλυγισία και την αδιαμφισβήτητη οθονική παρουσία, θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες και αγαπητές ηθοποιούς της γενιάς της.
Θάνατοι

1956 – Μπέρτολτ Μπρεχτ (Bertolt Brecht), κορυφαίος Γερμανός συγγραφέας, ποιητής και θεατρικός μεταρρυθμιστής, πέθανε στις 14 Αυγούστου στο Ανατολικό Βερολίνο σε ηλικία 58 ετών από καρδιακή προσβολή. Πατέρας του «επικού θεάτρου» και του Verfremdungseffekt («αποστασιοποίηση»), δημιούργησε εμβληματικά έργα όπως «Η Όπερα της πεντάρας», «Μάνα Κουράγιο», «Ο Γαλιλαίος», «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» και «Ο Κύκλος με την κιμωλία».

1972 – Νίκος Φέρμας, εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, γεννημένος στη Μυτιλήνη το 1905 με πραγματικό όνομα Νίκος Χατζηανδρέου. Καθιερώθηκε ως αρχέτυπο του ντόμπρου μάγκα και βιοπαλαιστή, μέσα από πάνω από 150 ταινίες στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 («Ένας ήρωας με παντούφλες», «Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Καλώς ήλθε το δολάριο», «Λόλα»). Η αυθεντική λαϊκή του παρουσία τον έκανε αγαπημένη φιγούρα του ελληνικού σινεμά, αφήνοντας ανεξίτηλη σφραγίδα στους δεύτερους ρόλους. Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Αυγούστου 1972, σε ηλικία 67 ετών.

1988 – Έντσο Φεράρι (Enzo Ferrari), θρυλικός Ιταλός οδηγός αγώνων και επιχειρηματίας, πέθανε στις 14 Αυγούστου στη Μόντενα, σε ηλικία 90 ετών. Ξεκίνησε την καριέρα του ως οδηγός της Alfa Romeo και γρήγορα καθιερώθηκε ως πρωτοπόρος στον χώρο της αυτοκίνησης ιδρύοντας τη Scuderia Ferrari το 1929 και αργότερα τη θρυλική εταιρεία Ferrari στη Μαρανέλο. Μέσα από καινοτομία και πάθος για την ταχύτητα, ανέδειξε τα αγωνιστικά αυτοκίνητα Ferrari σε σύμβολο νίκης και πολυτέλειας, κατακτώντας πάνω από 5,000 αγώνες και 25 παγκόσμιους τίτλους κατά τη διάρκεια της ζωής του.

1996 – Σολωμός Σολωμού, Κύπριος ακτιβιστής και εμβληματική μορφή του αγώνα κατά της τουρκικής κατοχής, δολοφονήθηκε στις 14 Αυγούστου 1996 στη Δερύνεια κατά την προσπάθεια του να κατεβάσει την τουρκική σημαία από φυλάκιο των κατοχικών δυνάμεων, λίγο μετά την κηδεία του εξαδέρφου του Τάσου Ισαάκ. Με το τσιγάρο στο στόμα ανέβηκε στον ιστό και δέχτηκε θανάσιμα πυρά μπροστά στις κάμερες, σε μια εικόνα που έκανε τον γύρο του κόσμου ως σύμβολο θάρρους και αντίστασης.
πηγή newsbeast.gr

Event details

Η νύχτα είναι άγρια στον Σαρωνικό. Λίγα μίλια από το Σούνιο, ένα παλιό φορτηγό ατμόπλοιο, το «Όρια», παλεύει με την καταιγίδα και χτυπά στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος. Στα αμπάρια του βρίσκονται στοιβαγμένοι Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου. Σε λίγη ώρα, η θάλασσα θα «κλείσει» πάνω από μία από τις πιο πολύνεκρες ναυτικές τραγωδίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που για δεκαετίες έμεινε σχεδόν άγνωστη.
Το πλοίο και το «φορτίο» του πολέμου
Το «Όρια» ήταν νορβηγικό εμπορικό ατμόπλοιο, ναυπηγημένο το 1920 στο Σάντερλαντ της Αγγλίας. Στα χρόνια του πολέμου επιτάχθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς για μεταφορές, σε μια περίοδο όπου, μετά την ιταλική συνθηκολόγηση, χιλιάδες Ιταλοί στρατιωτικοί μετατρέπονται σε αιχμαλώτους και μετακινούνται με πλοία που δεν είχαν σχεδιαστεί για τέτοια «αποστολή».
Στις 11 Φεβρουαρίου 1944 αποπλέει από τη Ρόδο για τον Πειραιά, μεταφέροντας 4.115 Ιταλούς αιχμαλώτους (43 αξιωματικούς, 118 υπαξιωματικούς και 3.885 στρατιώτες), μαζί με περίπου 90 Γερμανούς στρατιώτες, ενώ το πλήρωμα περιλάμβανε Νορβηγό καπετάνιο και Έλληνες ναυτικούς.
Η καταιγίδα στον Πάτροκλο
Την επόμενη μέρα, 12 Φεβρουαρίου 1944, το πλοίο πιάνεται σε σφοδρή κακοκαιρία. Κοντά στο ακρωτήριο Σούνιο και τη νησίδα Πάτροκλος, χτυπά στα βράχια. Όσοι έχουν μελετήσει την υπόθεση μιλούν για ένα πλοίο υπερφορτωμένο, με ανθρώπους κλεισμένους στα αμπάρια, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα διαφυγής όταν τα πράγματα στραβώσουν. Η βύθιση είναι γρήγορη και το μέγεθος της καταστροφής τρομακτικό.
Οι νεκροί υπολογίζονται σε πάνω από 4.000, κυρίως Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου, γεγονός που κατατάσσει το ναυάγιο ανάμεσα στις χειρότερες ναυτικές τραγωδίες της Ιστορίας και, ειδικότερα, στη μεγαλύτερη απώλεια ζωών από βύθιση ενός μόνο πλοίου στη Μεσόγειο.
Οι ελάχιστοι διασωθέντες
Ο ακριβής αριθμός των διασωθέντων διαφέρει ανά πηγή, κάτι που δείχνει και το χάος των ημερών. Μεταγενέστερες ιταλικές καταγραφές αναφέρουν ότι σώθηκαν 21 Ιταλοί αιχμάλωτοι, 6 Γερμανοί στρατιώτες και ένας Έλληνας ναυτικός, μαζί με τον Νορβηγό καπετάνιο. Σε κάθε εκδοχή, οι επιζώντες είναι μετρημένοι στα δάχτυλα μπροστά στον όγκο των θυμάτων.
Η σιωπή της Κατοχής
Παρά το μέγεθος της τραγωδίας, το ναυάγιο δεν περνά στον δημόσιο λόγο όπως θα περίμενε κανείς. Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση διερευνά τα αίτια, όμως γύρω από το γεγονός επιβάλλεται αυστηρή σιωπή και λογοκρισία. Στα παράλια της νοτιοανατολικής Αττικής ξεβράζονται σοροί και, όπου δεν παραμένουν στον βυθό, θάβονται πρόχειρα σε ομαδικούς τάφους. Για χρόνια, η ιστορία του «Όρια» μοιάζει να «σβήνει» μέσα στα σκοτάδια του πολέμου.
Η ανακάλυψη που ξανάφερε τη μνήμη στην επιφάνεια
Η υπόθεση αρχίζει να βγαίνει από τη λήθη όταν ο δύτης Αριστοτέλης Ζερβούδης εντοπίζει και ταυτοποιεί το ναυάγιο το 1999. Το 2002, μετά από έρευνα σε αρχεία και τεκμήρια, η ιστορία δημοσιοποιείται συστηματικά και το «Όρια» αποκτά ξανά όνομα, θέση και αφήγηση.
Ακόμα και σήμερα, ευρήματα από το ναυάγιο έχουν παρουσιαστεί σε μουσειακές συλλογές, ως χειροπιαστή υπενθύμιση μιας τραγωδίας που συνέβη δίπλα στην Αθήνα, αλλά έμεινε για δεκαετίες στη σκιά.
Το μνημείο στο Χάρακα και η ετήσια δέηση
Στην περιοχή του Χάρακα, στο 60ό χιλιόμετρο της λεωφόρου Αθηνών–Σουνίου, έχει ανεγερθεί μνημείο απέναντι από το σημείο της βύθισης. Εκεί τελείται κάθε χρόνο επιμνημόσυνη δέηση, με την παρουσία εκπροσώπων και από τις δύο χώρες, για να θυμίζει ότι κάτω από αυτά τα νερά βρίσκεται ένα «θαλάσσιο νεκροταφείο» του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το «Όρια» παραμένει δεν έγινε ποτέ παγκόσμιος μύθος όπως ο «Τιτανικός», παρότι οι απώλειες ήταν πολλαπλάσιες. Έγινε, όμως, μνήμη για όσους έμειναν πίσω να ψάχνουν ονόματα, ίχνη και μια αλήθεια που άργησε να ειπωθεί.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
1922: Δημοσιεύεται το «Δημοκρατικό Μανιφέστο» του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, που καταγγέλλει την πολιτική των φιλοβασιλικών κυβερνήσεων στο Μικρασιατικό ζήτημα και ζητά αλλαγή πορείας. Το κείμενο προκαλεί σφοδρές αντιδράσεις και μετατρέπεται σε πολιτικό σημείο αναφοράς μέσα στη δίνη που οδηγεί στη Μικρασιατική Καταστροφή.
1944: Βυθίζεται στα ανοιχτά του Σουνίου το ατμόπλοιο «Όρια», που μεταφέρει χιλιάδες Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου. Ο αριθμός των νεκρών ξεπερνά τις 4.000, σε μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μεσόγειο. Για δεκαετίες το γεγονός μένει σχετικά στην αφάνεια, παρότι αφορά άμεσα τον ελληνικό χώρο.
1945: Υπογράφεται η Συμφωνία της Βάρκιζας, με την κυβέρνηση του Νικολάου Πλαστήρα και αντιπροσώπους του ΕΑΜ να καταλήγουν σε πλαίσιο «ομαλοποίησης» μετά τα Δεκεμβριανά. Προβλέπεται η διάλυση του ΕΛΑΣ και η παράδοση των όπλων, με αντάλλαγμα δεσμεύσεις για πολιτικές ελευθερίες και αμνηστία για πολιτικά αδικήματα. Στην πράξη, ανοίγει μια περίοδο έντονης πόλωσης που θα οδηγήσει στη μετεμφυλιακή κρίση.
1950: Ιδρύεται η EBU (European Broadcasting Union), που θα εξελιχθεί σε κομβικό οργανισμό για τη συνεργασία των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών φορέων στην Ευρώπη. Μέσα από αυτή τη δομή θα γεννηθεί και ο θεσμός της Eurovision, που αργότερα θα γίνει μαζικό πολιτιστικό γεγονός για εκατομμύρια τηλεθεατές, με ισχυρή παρουσία και της Ελλάδας.
1964: Η The Beatlesmania φτάνει στο απόγειο της στη Νέα Υόρκη, όταν το συγκρότημα δίνει δύο εμφανίσεις στο Carnegie Hall. Τα σόου καταγράφονται ως μέρος της «έκρηξης» που αλλάζει την ποπ κουλτούρα και τον τρόπο που η νεανική μουσική γίνεται παγκόσμιο φαινόμενο. Η εικόνα της εποχής αποκτά πλέον και συγκεκριμένο «σάουντρακ».
2002: Ξεκινά στη Χάγη η δίκη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς για εγκλήματα πολέμου, σε μια υπόθεση-ορόσημο για τη διεθνή δικαιοσύνη στα Βαλκάνια. Για πρώτη φορά ένας πρώην αρχηγός κράτους της περιοχής βρίσκεται αντιμέτωπος με τόσο βαριές κατηγορίες σε διεθνές δικαστήριο. Η διαδικασία ρίχνει φως σε γεγονότα που σημάδεψαν άμεσα και την ελληνική γειτονιά.
2012: Η ελληνική Βουλή υπερψηφίζει τη δεύτερη δανειακή σύμβαση, γνωστή ως Μνημόνιο ΙΙ, με 199 «ναι». Η ψηφοφορία προκαλεί ισχυρές πολιτικές αναταράξεις, με διασπάσεις και πειθαρχικά μέτρα σε κόμματα εξουσίας, ενώ στον δρόμο η ένταση κορυφώνεται. Η απόφαση σφραγίζει την πορεία της χώρας μέσα στην κρίση χρέους.

2019: Τίθεται σε ισχύ η Συμφωνία των Πρεσπών και η γειτονική χώρα παίρνει επίσημα το όνομα Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Η εξέλιξη κλείνει ένα μακρόχρονο διπλωματικό μέτωπο για την Ελλάδα και αλλάζει τους όρους της περιφερειακής πολιτικής στα Βαλκάνια. Παράλληλα, ανοίγει τον δρόμο για νέες ισορροπίες σε διεθνείς οργανισμούς και συμμαχίες.
Γεννήσεις

1809 – Κάρολος Δαρβίνος (12 Φεβρουαρίου 1809 – 19 Απριλίου 1882), Άγγλος, φυσιοδίφης, από τα πρόσωπα-ορόσημο στην ιστορία της επιστήμης. Με το ταξίδι του στο HMS Beagle (1831–1836) συγκέντρωσε παρατηρήσεις που τον οδήγησαν στη θεωρία της εξέλιξης μέσω της φυσικής επιλογής. Το 1859 δημοσιεύει το «On the Origin of Species», βιβλίο που αλλάζει ριζικά την κατανόηση της ζωής, της προσαρμογής και της κοινής καταγωγής των οργανισμών, ανοίγοντας νέο κεφάλαιο στη βιολογία.

1809 – Αβραάμ Λίνκολν (12 Φεβρουαρίου 1809 – 15 Απριλίου 1865), Αμερικανός, 16ος πρόεδρος των ΗΠΑ, από τις πιο εμβληματικές πολιτικές μορφές της Ιστορίας. Ηγείται της χώρας στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, με κεντρικό στόχο τη διατήρηση της Ένωσης, και συνδέεται ιστορικά με την κατάργηση της δουλείας μέσω της Διακήρυξης Χειραφέτησης και της 13ης Τροπολογίας. Η ομιλία του στο Γκέτισμπεργκ γίνεται σύμβολο δημοκρατικών αξιών. Δολοφονείται λίγο μετά το τέλος του πολέμου, γεγονός που ενισχύει τον ιστορικό του συμβολισμό.

1923 – Φράνκο Τζεφιρέλι (12 Φεβρουαρίου 1923 – 15 Ιουνίου 2019), Ιταλός, σκηνοθέτης κινηματογράφου και όπερας, που ξεχώρισε για τη θεατρική, πλούσια αισθητική του σε κλασικά έργα. Υπογράφει το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» (1968), που τον καθιερώνει διεθνώς, ενώ το τηλεοπτικό «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (1977) γίνεται διαχρονικά δημοφιλές και στο ελληνικό κοινό. Παράλληλα αφήνει ισχυρό αποτύπωμα στην όπερα, με μεγάλες παραγωγές σε κορυφαίους θεσμούς όπως η Σκάλα του Μιλάνου.

1933 – Κώστας Γαβράς (12 Φεβρουαρίου 1933 – –), Έλληνας, σκηνοθέτης, από τους πιο αναγνωρίσιμους δημιουργούς πολιτικού σινεμά διεθνώς, με καριέρα που αναπτύχθηκε κυρίως στη Γαλλία. Με το «Ζ» (1969), εμπνευσμένο από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και το παρακρατικό κλίμα, υπογράφει ταινία-τομή που κερδίζει Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Με το «Missing» (1982) κερδίζει Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, εδραιώνοντας την εμμονή του σε εξουσία, πραξικοπήματα και κρατική βία.

1954 – Τζίμης Πανούσης (12 Φεβρουαρίου 1954 – 13 Ιανουαρίου 2018), Έλληνας, τραγουδοποιός και σατιρικός περφόρμερ, από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της ελληνικής σκηνής με αποτύπωμα που ξεπερνά τη μουσική. Ιδρυτής των «Μουσικών Ταξιαρχιών», έφερε ένα μείγμα ροκ, θεατρικότητας και καυστικής σάτιρας για πολιτική, ΜΜΕ και κοινωνικά ταμπού. Οι ζωντανές εμφανίσεις του έγιναν θρύλος, ενώ συχνά βρέθηκε στο επίκεντρο αντιδράσεων και δικαστικών υποθέσεων για τα όρια της σάτιρας.
Θάνατοι

1804 – Ιμμάνουελ Καντ (22 Απριλίου 1724 – 12 Φεβρουαρίου 1804), Γερμανός, φιλόσοφος του Διαφωτισμού, από τους πιο θεμελιακούς στοχαστές της νεότερης σκέψης. Με την «Κριτική του καθαρού λόγου» αλλάζει τον τρόπο που συζητάμε τι μπορούμε να γνωρίζουμε και πώς συγκροτείται η ανθρώπινη εμπειρία. Στην ηθική θεμελιώνει την «κατηγορική προσταγή», έναν κανόνα καθολικής ισχύος για την ανθρώπινη πράξη. Η επιρροή του διαπερνά φιλοσοφία, πολιτική θεωρία, δίκαιο και τη συζήτηση για τη «διαρκή ειρήνη».

1873 – Σπυρίδων Τρικούπης (20 Απριλίου 1788 – 24 Φεβρουαρίου 1873), Έλληνας, πολιτικός, διπλωμάτης και ιστορικός, από τις κεντρικές μορφές των πρώτων δεκαετιών του ελληνικού κράτους. Διετέλεσε πρωθυπουργός το 1833, σε μια περίοδο θεσμικής συγκρότησης και έντονων πολιτικών ζυμώσεων, και υπηρέτησε σε κρίσιμες δημόσιες θέσεις. Ως ιστοριογράφος ξεχωρίζει για την πολύτομη «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», θεμελιώδες έργο για το 1821. Πατέρας του Χαρίλαου Τρικούπη.

1980 – Γεωργία Βασιλειάδου (1 Ιανουαρίου 1897 – 12 Φεβρουαρίου 1980), Ελληνίδα, ηθοποιός, από τις πιο αναγνωρίσιμες κωμικές φυσιογνωμίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Ξεκινά από το σανίδι και καθιερώνεται στη μεγάλη οθόνη με ρόλους που «κουμπώνουν» πάνω στο μοναδικό της ύφος, τον αυτοσαρκασμό και την εκφραστικότητα. Γίνεται διαχρονικό πρόσωπο για το πλατύ κοινό μέσα από κλασικές ταινίες όπως «Η θεία από το Σικάγο» και «Η χαρτοπαίχτρα», αφήνοντας αποτύπωμα που περνά από γενιά σε γενιά.

2016 – Γιάννης Καλαϊτζής (11 Νοεμβρίου 1945 – 12 Φεβρουαρίου 2016), Έλληνας, σκιτσογράφος και δημιουργός κόμικς, από τις πιο αναγνωρίσιμες υπογραφές της ελληνικής γελοιογραφίας με σταθερό πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο. Το σκίτσο του έγινε καθημερινό «βαρόμετρο» της επικαιρότητας, με αιχμηρό χιούμορ και καθαρή, χαρακτηριστική γραφή που ξεχώριζε αμέσως. Παράλληλα δούλεψε και στον χώρο των κόμικς και του έντυπου Τύπου, αφήνοντας έργο που συνδέθηκε με τη μεταπολιτευτική κουλτούρα και τη δημόσια συζήτηση.
Γιορτάζουν
Μελέτιος, Μελετία, Πλωτίνος
Εθνικές Γιορτές – Επέτειοι
Διεθνής ημέρα για την πρόληψη του βίαιου εξτρεμισμού όταν ευνοεί την τρομοκρατία
Ημέρα της Ερυθράς Χειρός
πηγή newsbeast.gr

Event details