Το απόγευμα της 14ης Αυγούστου 2003, λίγο μετά τις 4, τα φώτα άρχισαν να σβήνουν το ένα μετά το άλλο σε ένα τεράστιο τμήμα των ΗΠΑ και του Καναδά. Από το Οχάιο και το Μίσιγκαν μέχρι τη Νέα Υόρκη και από εκεί στο Οντάριο, περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Η συνολική απώλεια φορτίου έφτασε τα 61.800 MW και σε ορισμένες περιοχές η πλήρης αποκατάσταση χρειάστηκε έως και τέσσερις ημέρες.
Στη Νέα Υόρκη, το μετρό ακινητοποιήθηκε την ώρα που πλησίαζε η απογευματινή αιχμή. Περίπου 400 τρένα έμειναν σταματημένα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες επιβάτες βρέθηκαν χωρίς τρόπο να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Τα φανάρια έσβησαν, οι δρόμοι γέμισαν αυτοκίνητα και πεζούς και άνθρωποι εγκλωβίστηκαν σε ανελκυστήρες.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Στο Τορόντο σταμάτησαν το μετρό και τα τραμ, επιβάτες απομακρύνονταν από ακινητοποιημένους συρμούς μέσα από τις σήραγγες και πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να ρυθμίσουν μόνοι τους την κυκλοφορία στις διασταυρώσεις όπου τα φανάρια είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας.
Από ένα πρόβλημα στο Οχάιο σε γενικευμένη κατάρρευση
Στην αρχή, το μέγεθος της διακοπής προκάλεσε φόβους ότι οι ΗΠΑ μπορεί να βρίσκονταν αντιμέτωπες με νέα τρομοκρατική επίθεση, λιγότερο από δύο χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η επίσημη έρευνα ΗΠΑ και Καναδά, όμως, δεν βρήκε καμία ένδειξη σαμποτάζ, κυβερνοεπίθεσης ή τρομοκρατικής ενέργειας.

Η πραγματική εξήγηση ήταν λιγότερο θεαματική, αλλά ίσως πιο ανησυχητική: μια αλυσίδα τεχνικών και ανθρώπινων αστοχιών.
Η κοινή ερευνητική επιτροπή ΗΠΑ–Καναδά κατέληξε ότι η εταιρεία FirstEnergy δεν είχε αντιληφθεί εγκαίρως πόσο επικίνδυνα επιδεινωνόταν η κατάσταση στο δίκτυό της στο Οχάιο. Το σύστημα συναγερμών στο κέντρο ελέγχου είχε σταματήσει να λειτουργεί, με αποτέλεσμα οι χειριστές να μην ενημερώνονται για κρίσιμες μεταβολές. Παράλληλα, ανεπαρκώς κλαδεμένα δέντρα ήρθαν σε επαφή με γραμμές υψηλής τάσης και προκάλεσαν την αποσύνδεσή τους.
Το κρίσιμο σημείο ήρθε στις 16:05:57. Η γραμμή υψηλής τάσης Sammis–Star τέθηκε εκτός λειτουργίας και άρχισε η ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή αντίδραση. Οι ροές ηλεκτρικής ενέργειας μεταφέρθηκαν από τη μία γραμμή στην άλλη, τα συστήματα προστασίας ενεργοποιούνταν διαδοχικά και το δίκτυο άρχισε να καταρρέει.
Μέσα σε μόλις επτά λεπτά, η διακοπή είχε εξαπλωθεί από την περιοχή Κλίβελαντ–Άκρον σε μεγάλο μέρος των βορειοανατολικών ΗΠΑ και του Καναδά. Στις 16:13 είχαν αποσυνδεθεί περισσότερες από 508 μονάδες παραγωγής σε 265 σταθμούς.
«Θα μπορούσε να είχε αποτραπεί»
Το πόρισμα της επίσημης έρευνας ήταν σαφές: το μπλακ άουτ θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Δεν έφταιγε ένα μόνο δέντρο ή ένας υπολογιστής, αλλά ένας συνδυασμός ανεπαρκούς συντήρησης, προβληματικής εποπτείας, κακής επικοινωνίας και αδυναμίας των αρμόδιων φορέων να αντιληφθούν εγκαίρως τι συνέβαινε στο διασυνδεδεμένο δίκτυο.
A darkened New York City is visible just before dawn through power lines from Jersey City, N.J., shown in foreground, with some lights visible, Friday, Aug. 15, 2003. The Empire State Building is in background. (AP Photo/George Widman)
Οι οικονομικές απώλειες μόνο στις ΗΠΑ υπολογίστηκαν μεταξύ 4 και 10 δισ. δολαρίων. Το συμβάν οδήγησε επίσης σε αυστηρότερη αντιμετώπιση των προτύπων αξιοπιστίας και σε σειρά μέτρων για τη λειτουργία και την εποπτεία του ηλεκτρικού συστήματος της Βόρειας Αμερικής.
Και η σύμπτωση εκείνου του Αυγούστου ήταν εντυπωσιακή. Μόλις δύο εβδομάδες αργότερα, στις 28 Αυγούστου, μεγάλο τμήμα του Λονδίνου έμεινε επίσης χωρίς ρεύμα, επηρεάζοντας 476.000 καταναλωτές και προκαλώντας χάος στις συγκοινωνίες. Τα δύο γεγονότα δεν συνδέονταν: στη βρετανική περίπτωση, η έρευνα εντόπισε μεταξύ άλλων ένα λανθασμένα τοποθετημένο ρελέ προστασίας.
Τι άλλο έγινε σαν σήμερα
1941: Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ διακηρύσσουν την Ατλαντική Χάρτα, καθορίζοντας κοινές αρχές για τη μεταπολεμική διεθνή τάξη. Το κείμενο θεωρείται σημαντικός πρόδρομος της δημιουργίας των Ηνωμένων Εθνών.
1945: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν ανακοινώνει ότι η Ιαπωνία αποδέχθηκε τους όρους παράδοσης των Συμμάχων, σηματοδοτώντας ουσιαστικά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η επίσημη πράξη παράδοσης θα υπογραφεί στις 2 Σεπτεμβρίου.
1947: Το Πακιστάν αποκτά την ανεξαρτησία του από τη Βρετανία, στο πλαίσιο της διάλυσης της Βρετανικής Ινδίας και της δημιουργίας δύο ανεξάρτητων κρατών. Η διχοτόμηση συνοδεύεται από μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και αιματηρές συγκρούσεις.
1974: Η Τουρκία εξαπολύει τη δεύτερη φάση της εισβολής στην Κύπρο, τον «Αττίλα 2», μετά το αδιέξοδο των συνομιλιών της Γενεύης. Μέχρι την εκεχειρία της 16ης Αυγούστου, οι τουρκικές δυνάμεις έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους περίπου το 37% του νησιού.
1980: Ξεκινά η μεγάλη απεργία στα ναυπηγεία του Γκντανσκ στην Πολωνία, με τον Λεχ Βαλέσα να αναδεικνύεται σε ηγετική μορφή. Οι κινητοποιήσεις θα οδηγήσουν στη γέννηση της «Αλληλεγγύης», του κινήματος που αμφισβήτησε την κομμουνιστική εξουσία.

1996: Ο 26χρονος Ελληνοκύπριος Σολωμός Σολωμού πέφτει νεκρός από πυρά ενώ επιχειρεί να κατεβάσει την τουρκική σημαία στη Δερύνεια, τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία του εξαδέλφου του, Τάσου Ισαάκ.

2003: Σεισμός μεγέθους 6,4 Ρίχτερ ταρακουνά τη Λευκάδα, προκαλώντας περίπου 50 τραυματισμούς, πανικό στους χιλιάδες παραθεριστές και εκτεταμένες ζημιές σε σπίτια, υποδομές και το οδικό δίκτυο. 

2005: Η πτήση 522 της κυπριακής Helios Airways συντρίβεται στο Γραμματικό Αττικής, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι 121 επιβαίνοντες. Πρόκειται για την πιο πολύνεκρη αεροπορική τραγωδία που έχει σημειωθεί στην Ελλάδα.
2015: Η Βουλή εγκρίνει το 3ο μνημόνιο με 222 ψήφους υπέρ, ενώ η ψηφοφορία προκαλεί βαθιά εσωκομματική κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, με 32 βουλευτές του κόμματος να καταψηφίζουν τη συμφωνία.
Γεννήσεις

1909 – Μάνος Κατράκης, εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου στο Καστέλι Κισάμου της Κρήτης. Ξεκίνησε το 1927 και ξεχώρισε για την επιβλητική φυσιογνωμία, την ακαταμάχητη φωνή και την ένταση του ρόλου σε έργα όπως «Ο καπετάν Μιχάλης», «Οιδίπους Τύραννος» και «Συνοικία το Όνειρο». Ιδρυτής του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου (1955) και αγωνιστής της αριστεράς, υπέστη διώξεις και εξορίες εξαιτίας των πεποιθήσεών του.

1945 – Στιβ Μάρτιν (Steve Martin), εμβληματικός Αμερικανός κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας και μουσικός, γεννήθηκε στο Γουάκο του Τέξας στις 14 Αυγούστου. Ξεκίνησε ως σεναριογράφος στην εκπομπή «The Smothers Brothers Comedy Hour» (βραβείο Έμμυ) και γρήγορα καθιερώθηκε με το παράλογο, ευρηματικό του χιούμορ και sold out stand-up παραστάσεις τη δεκαετία του ’70. Άφησε στίγμα στον κινηματογράφο με ταινίες όπως «The Jerk», «Planes, Trains and Automobiles» και «Father of the Bride», κερδίζοντας πέντε βραβεία Γκράμι, ενώ ξεχωρίζει και ως δεξιοτέχνης μπάντζο και συγγραφέας.

1959 – Μάτζικ Τζόνσον (Magic Johnson), αμερικανός καλαθοσφαιριστής, γεννημένος στις 14 Αυγούστου στο Λάνσινγκ του Μίσιγκαν. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους πλέι μέικερ στην ιστορία του αθλήματος, καθιερώνοντας τη «Showtime» εποχή των Λος Άντζελες Λέικερς. Κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα NBA, τρία βραβεία MVP και ήταν 12 φορές All-Star, ενώ ως πρωτοετής οδήγησε τους Λέικερς σε τίτλο παίζοντας όλες τις θέσεις στον τελικό. Εντυπωσίασε με το ομαδικό του πνεύμα, το μοναδικό στιλ και την ηγετική του παρουσία, κλείνοντας την καριέρα του ως πρότυπο αθλητικής και κοινωνικής προσφοράς.

1966 – Χάλι Μπέρι (Halle Berry), αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο, γεννημένη στις 14 Αυγούστου στο Κλίβελαντ. Ξεκίνησε ως καλλιστείο και fashion model, διακρίθηκε στη Miss USA και Miss World το 1986, ενώ η καριέρα της απογειώθηκε ως πρωταγωνίστρια σε ταινίες όπως «Boomerang», «X-Men», «Die Another Day» και «Monster’s Ball» (2001), για την οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, η πρώτη και μοναδική Αφροαμερικανή τιμημένη με αυτόν τον τίτλο. Σήμα κατατεθέν της η δυναμική ερμηνεία και η ισχυρή προσωπικότητά της, έχοντας διακριθεί με Emmy, Golden Globe και SAG.

1983 – Μίλα Κούνις (Mila Kunis), Ουκρανοαμερικανίδα ηθοποιός, γεννημένη στις 14 Αυγούστου στο Τσερνίβτσι της Ουκρανίας. Μετανάστευσε οικογενειακώς στο Λος Άντζελες σε ηλικία 7 ετών. Έγινε γνωστή ως «Τζάκι Μπέρκχαρτ» στη σειρά «That ’70s Show» και ως φωνή της «Meg Griffin» στο «Family Guy». Ξεχώρισε με ρόλους σε ταινίες όπως «Forgetting Sarah Marshall», «Black Swan», «Friends with Benefits», «Ted» και «Bad Moms». Αναγνωρισμένη για την υποκριτική της ευλυγισία και την αδιαμφισβήτητη οθονική παρουσία, θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες και αγαπητές ηθοποιούς της γενιάς της.
Θάνατοι

1956 – Μπέρτολτ Μπρεχτ (Bertolt Brecht), κορυφαίος Γερμανός συγγραφέας, ποιητής και θεατρικός μεταρρυθμιστής, πέθανε στις 14 Αυγούστου στο Ανατολικό Βερολίνο σε ηλικία 58 ετών από καρδιακή προσβολή. Πατέρας του «επικού θεάτρου» και του Verfremdungseffekt («αποστασιοποίηση»), δημιούργησε εμβληματικά έργα όπως «Η Όπερα της πεντάρας», «Μάνα Κουράγιο», «Ο Γαλιλαίος», «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» και «Ο Κύκλος με την κιμωλία».

1972 – Νίκος Φέρμας, εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, γεννημένος στη Μυτιλήνη το 1905 με πραγματικό όνομα Νίκος Χατζηανδρέου. Καθιερώθηκε ως αρχέτυπο του ντόμπρου μάγκα και βιοπαλαιστή, μέσα από πάνω από 150 ταινίες στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 («Ένας ήρωας με παντούφλες», «Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Καλώς ήλθε το δολάριο», «Λόλα»). Η αυθεντική λαϊκή του παρουσία τον έκανε αγαπημένη φιγούρα του ελληνικού σινεμά, αφήνοντας ανεξίτηλη σφραγίδα στους δεύτερους ρόλους. Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Αυγούστου 1972, σε ηλικία 67 ετών.

1988 – Έντσο Φεράρι (Enzo Ferrari), θρυλικός Ιταλός οδηγός αγώνων και επιχειρηματίας, πέθανε στις 14 Αυγούστου στη Μόντενα, σε ηλικία 90 ετών. Ξεκίνησε την καριέρα του ως οδηγός της Alfa Romeo και γρήγορα καθιερώθηκε ως πρωτοπόρος στον χώρο της αυτοκίνησης ιδρύοντας τη Scuderia Ferrari το 1929 και αργότερα τη θρυλική εταιρεία Ferrari στη Μαρανέλο. Μέσα από καινοτομία και πάθος για την ταχύτητα, ανέδειξε τα αγωνιστικά αυτοκίνητα Ferrari σε σύμβολο νίκης και πολυτέλειας, κατακτώντας πάνω από 5,000 αγώνες και 25 παγκόσμιους τίτλους κατά τη διάρκεια της ζωής του.

1996 – Σολωμός Σολωμού, Κύπριος ακτιβιστής και εμβληματική μορφή του αγώνα κατά της τουρκικής κατοχής, δολοφονήθηκε στις 14 Αυγούστου 1996 στη Δερύνεια κατά την προσπάθεια του να κατεβάσει την τουρκική σημαία από φυλάκιο των κατοχικών δυνάμεων, λίγο μετά την κηδεία του εξαδέρφου του Τάσου Ισαάκ. Με το τσιγάρο στο στόμα ανέβηκε στον ιστό και δέχτηκε θανάσιμα πυρά μπροστά στις κάμερες, σε μια εικόνα που έκανε τον γύρο του κόσμου ως σύμβολο θάρρους και αντίστασης.
πηγή newsbeast.gr

Event details

Σαν σήμερα, στις 26 Φεβρουαρίου 2020, ανακοινώθηκε το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα COVID-19 στην Ελλάδα, με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη. Η ανακοίνωση εκείνη αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης μιας περιόδου που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο η χώρα αντιλαμβανόταν την υγεία, την καθημερινότητα και την ίδια την έννοια της πρόληψης.
Η ανακοίνωση που άλλαξε την καθημερινότητα
Την είδηση έκανε γνωστή ο Σωτήρης Τσιόδρας, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε τον ρόλο του εκπροσώπου του Υπουργείου Υγείας για τον νέο κορονοϊό. Σύμφωνα με την ενημέρωση, επρόκειτο για γυναίκα 38 ετών που είχε ταξιδέψει πρόσφατα στην Ιταλία, ενώ νοσηλευόταν σε καλή κατάσταση στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, σε ειδικά διαμορφωμένο θάλαμο. Παράλληλα, οι αρχές ξεκίνησαν άμεσα ιχνηλάτηση επαφών και απομόνωση στενών επαφών, όπως προέβλεπε το πρωτόκολλο.
Ποια ήταν η «ασθενής μηδέν»
Η γυναίκα που έμεινε στη δημόσια μνήμη ως «ασθενής μηδέν» ήταν μια 38χρονη από τη Θεσσαλονίκη, επιχειρηματίας και δραστήρια στον χώρο της μόδας, η οποία είχε ταξιδέψει στο Μιλάνο για επαγγελματικούς λόγους και επέστρεψε αεροπορικώς στην Ελλάδα. Αργότερα μίλησε και η ίδια δημόσια για εκείνες τις ώρες, περιγράφοντας την αβεβαιότητα και το σοκ της πρώτης διάγνωσης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο όρος «ασθενής μηδέν» χρησιμοποιήθηκε κυρίως δημοσιογραφικά. Στην πράξη, περιγράφει το πρώτο επιβεβαιωμένο περιστατικό και όχι κατ’ ανάγκη τον πρώτο άνθρωπο που μολύνθηκε στη χώρα.
Από το πρώτο κρούσμα στα πρώτα μέτρα
Η επιβεβαίωση του πρώτου κρούσματος ενεργοποίησε αμέσως έναν μηχανισμό επιτήρησης και πρόληψης. Ήδη από τις πρώτες ώρες υπήρξαν αποφάσεις για προληπτικά κλεισίματα σχολικών μονάδων στη Θεσσαλονίκη, ενώ μέσα σε λίγες ημέρες η χώρα πέρασε σε σαφώς αυστηρότερα μέτρα.
Στις 10 Μαρτίου 2020 η Ελλάδα προχώρησε σε αναστολή λειτουργίας σχολείων, πανεπιστημίων και άλλων εκπαιδευτικών δομών για περιορισμό της διασποράς. Λίγες ημέρες αργότερα, από τις 23 Μαρτίου, τέθηκαν σε ισχύ οι αυστηροί περιορισμοί μετακίνησης σε εθνικό επίπεδο, στο πρώτο καθολικό lockdown της πανδημικής περιόδου.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο

1815: Ο Ναπολέων Α΄ δραπετεύει από την Έλβα και επιστρέφει στη Γαλλία, ανοίγοντας το τελευταίο και πιο δραματικό κεφάλαιο της πολιτικής και στρατιωτικής του πορείας. Η επιστροφή του οδηγεί στην περίοδο των «Εκατό Ημερών», που θα κλείσει λίγους μήνες αργότερα με την ήττα στο Βατερλώ.
1822: Περίπου 2.000 Οθωμανοί λεηλατούν και πυρπολούν τη Χαλανδρίτσα στην Αχαΐα, μέσα στη δίνη της Ελληνικής Επανάστασης. Το γεγονός εντάσσεται στις σκληρές επιχειρήσεις αντιποίνων και καταστολής στην Πελοπόννησο, που πλήττουν άμαχο πληθυσμό και οικισμούς.
1910: Ιδρύεται το Εργατικό Κέντρο Αθήνας από τέσσερα σωματεία, των ραφτάδων, των μαρμαρογλυπτών, των λατόμων και των τυπογράφων. Η ίδρυσή του αποτελεί σημαντικό σταθμό για την οργάνωση του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και τη συλλογική εκπροσώπηση των εργαζομένων στην πρωτεύουσα.

1914: Καθελκύεται στο Μπέλφαστ ο Βρεταννικός, αδελφό πλοίο του «Τιτανικού» και ένα από τα μεγαλύτερα υπερωκεάνια της εποχής. Το πλοίο θα αποκτήσει ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον, καθώς θα βυθιστεί το 1916 κοντά στην Κέα, όπου παραμένει μέχρι σήμερα.
1936: Εκδηλώνεται στην Ιαπωνία το αποτυχημένο πραξικόπημα της 26ης Φεβρουαρίου από νεαρούς αξιωματικούς, που επιδιώκουν βίαιη πολιτική ανατροπή στο Τόκιο. Παρότι καταστέλλεται, το γεγονός επιταχύνει την ενίσχυση του στρατιωτικού παράγοντα στην ιαπωνική πολιτική ζωή.
1968: Ιδρύεται το ΠΑΚ (Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα) από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ως αντιδικτατορική οργάνωση της εξορίας, με κεντρικό πυρήνα στη Στοκχόλμη. Το κίνημα αποκτά ρόλο στην αντίσταση κατά της χούντας και συνδέεται πολιτικά με τις μετέπειτα εξελίξεις της μεταπολίτευσης.
1969: Πραγματοποιείται η πρώτη προβολή της ταινίας «Ζ» του Κώστα Γαβρά, βασισμένης στο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού. Η ταινία, με επίκεντρο τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και τους μηχανισμούς συγκάλυψης, γίνεται διεθνές πολιτικό και κινηματογραφικό ορόσημο.

1986: Πεθαίνει η Αμαλία Φλέμιγκ, γιατρός, αντιδικτατορική αγωνίστρια και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Πέρα από τη σχέση της με τον Αλεξάντερ Φλέμιγκ, άφησε ισχυρό πολιτικό και κοινωνικό αποτύπωμα στην Ελλάδα με τη δημόσια δράση της.

1993: Έκρηξη φορτηγού‑βόμβας στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου της Νέας Υόρκης σκοτώνει έξι ανθρώπους και τραυματίζει πάνω από 1.000, προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές στο υπόγειο τμήμα των δίδυμων πύργων. Η επίθεση θεωρείται κομβικό προειδοποιητικό χτύπημα της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στις ΗΠΑ, χρόνια πριν από την 11η Σεπτεμβρίου.
1995: Καταρρέει η βρετανική επενδυτική τράπεζα Barings, έπειτα από τεράστιες ζημιές από συναλλαγές παραγώγων του χρηματιστή Νικ Λίσον στη Σιγκαπούρη. Η υπόθεση γίνεται παγκόσμιο παράδειγμα αποτυχίας εσωτερικού ελέγχου και χρηματοοικονομικού ρίσκου.
2004: Σκοτώνεται σε αεροπορικό δυστύχημα κοντά στο Μόσταρ ο πρόεδρος της τότε ΠΓΔΜ, σημερινής Βόρειας Μακεδονίας, Μπόρις Τραϊκόφσκι. Ο θάνατός του προκαλεί πολιτικό σοκ στα Βαλκάνια, καθώς επρόκειτο για κεντρική φυσιογνωμία της μεταπολεμικής σταθεροποίησης της χώρας.

2014: Ανακοινώνεται η ίδρυση του κόμματος «Το Ποτάμι» από τον Σταύρο Θεοδωράκη. Η εμφάνισή του καταγράφει την αναζήτηση νέων πολιτικών σχημάτων στην Ελλάδα της κρίσης και επηρεάζει τη δημόσια συζήτηση εκείνης της περιόδου.
2020: Ανακοινώνεται το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα κορονοϊού στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, σε γυναίκα που είχε ταξιδέψει στο Μιλάνο. Η ανακοίνωση σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη της πανδημικής φάσης στη χώρα και προηγείται των μέτρων που θα ακολουθήσουν.
2022: Την τρίτη ημέρα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, οι ελληνικές αρχές ανακοινώνουν τον θάνατο ομογενών στην περιοχή της Μαριούπολης, στα χωριά Σαρτανά και Μπουγάς, από βομβαρδισμούς. Το γεγονός φέρνει τον πόλεμο στο επίκεντρο του ελληνικού ενδιαφέροντος με άμεσο και τραγικό τρόπο.
Γεννήσεις

1802 – Βικτόρ Ουγκώ (26 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885), Γάλλος, συγγραφέας, από τις κορυφαίες μορφές του Ευρωπαϊκού Ρομαντισμού και εμβληματικό όνομα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Με τα «Οι Άθλιοι» και «Η Παναγία των Παρισίων» έφτιαξε ιστορίες που έγιναν παγκόσμια σύμβολα για τη φτώχεια, τη δικαιοσύνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με αμέτρητες μεταφορές σε θέατρο και κινηματογράφο. Υπήρξε ενεργός δημόσιος διανοούμενος, με έντονη πολιτική παρουσία και μακρά περίοδο εξορίας.

1829 – Λίβαϊ Στρως (26 Φεβρουαρίου 1829 – 26 Σεπτεμβρίου 1902), Γερμανοαμερικανός, επιχειρηματίας, δημιουργός των τζιν Levi’s και από τα πρόσωπα που σημάδεψαν τη βιομηχανία ένδυσης. Με τον ράφτη Jacob Davis κατοχύρωσε το 1873 την ιδέα των μεταλλικών πριτσινιών σε ανθεκτικά παντελόνια εργασίας, κάτι που εξελίχθηκε στα κλασικά τζιν. Το προϊόν πέρασε από τα ορυχεία και την εργασία στη νεανική κουλτούρα, τη μόδα και την παγκόσμια μαζική αγορά.

1884 – Κώστας Βάρναλης (14 Φεβρουαρίου 1884 – 16 Δεκεμβρίου 1974), Έλληνας, ποιητής, πεζογράφος, κριτικός και μεταφραστής, από τις σημαντικότερες μορφές της νεοελληνικής λογοτεχνίας με ισχυρό κοινωνικό και πολιτικό βλέμμα. Έργα όπως «Το φως που καίει» και «Η αληθινή απολογία του Σωκράτη» έγιναν σημεία αναφοράς για τη σάτιρα και την κοινωνική κριτική του. Η γραφή του συνδέθηκε με τον κοινωνικό ρεαλισμό και παραμένει διαβασμένη και διδαγμένη για τη γλώσσα και τη στάση της.

1932 – Τζόνι Κας (26 Φεβρουαρίου 1932 – 12 Σεπτεμβρίου 2003), Αμερικανός, τραγουδιστής και τραγουδοποιός, από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της country και του ροκ, γνωστός ως «Man in Black». Με τραγούδια όπως το «Ring of Fire» («Δαχτυλίδι της φωτιάς») και το «I Walk the Line» («Περπατώ στη γραμμή») καθιέρωσε ύφος που ενώνει folk αφήγηση, ρυθμό και σκοτεινή ευαισθησία. Οι εμφανίσεις του σε φυλακές, όπως το Folsom, έγιναν μέρος του μύθου του και κράτησαν το έργο του ζωντανό σε πολλές γενιές.

1938 – Ευαγόρας Παλληκαρίδης (26 Φεβρουαρίου 1938 – 14 Μαρτίου 1957), Κύπριος, αγωνιστής της ΕΟΚΑ, σύμβολο του αντιαποικιακού αγώνα με ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος για τον Ελληνισμό. Συλλαμβάνεται από τις Βρετανικές αρχές, καταδικάζεται σε θάνατο και απαγχονίζεται στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας σε ηλικία 19 ετών, γεγονός που τον καθιερώνει ως μορφή αυτοθυσίας. Παράλληλα έμεινε στη μνήμη και ως νεαρός ποιητής, με στίχους που συνδέθηκαν με την εποχή και το κλίμα του Αγώνα.
Θάνατοι

1883 – Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (4 Φεβρουαρίου 1815 – 26 Φεβρουαρίου 1883), Έλληνας, πολιτικός και νομικός, από τους πιο καθοριστικούς πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής του 19ου αιώνα. Διετέλεσε δέκα φορές πρωθυπουργός, για συνολικό διάστημα σχεδόν 7,5 ετών, σε μια περίοδο όπου χτίζονται θεσμοί, ισορροπίες και κυβερνητικές πρακτικές του νεοελληνικού κράτους. Η πορεία του ταυτίστηκε με τις μεγάλες διακυμάνσεις της εποχής και με την προσπάθεια σταθεροποίησης της κοινοβουλευτικής ζωής.

1986 – Αμαλία Φλέμινγκ (28 Ιουνίου 1912 – 26 Φεβρουαρίου 1986), Ελληνίδα, ιατρός και πολιτικός, με έντονη αντιδικτατορική και ανθρωπιστική δράση. Εργάστηκε στο Λονδίνο δίπλα στον Αλεξάντερ Φλέμινγκ και αργότερα ανέλαβε διευθυντική θέση στον «Ευαγγελισμό». Στη Χούντα συνελήφθη το 1971, βασανίστηκε, καταδικάστηκε και στη συνέχεια απελάθηκε με αφαίρεση ιθαγένειας, ενώ μετά τη Μεταπολίτευση εκλέχθηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και συνδέθηκε με δράσεις υπέρ ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

2020 – Κώστας Βουτσάς (31 Δεκεμβρίου 1931 – 26 Φεβρουαρίου 2020), Έλληνας, ηθοποιός, από τις πιο αγαπημένες φυσιογνωμίες του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου, με καριέρα περίπου επτά δεκαετιών. Ταυτίστηκε με κλασικές κωμωδίες που παίζονται διαρκώς, όπως «Νόμος 4000», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» και «Η Αλίκη στο ναυτικό», ενώ έμεινε ενεργός μέχρι το τέλος, εμφανιζόμενος και στη σκηνή λίγο πριν από τον θάνατό του. Τιμήθηκε και με ειδική διάκριση ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1984).

2025 – Μανώλης Λιδάκης (28 Φεβρουαρίου 1960 – 26 Φεβρουαρίου 2025), Έλληνας, τραγουδιστής έντεχνου και λαϊκού, από τις χαρακτηριστικές φωνές που σημάδεψαν τη δισκογραφία από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Έγινε ευρύτερα γνωστός το 1982 μέσα από την εκπομπή «Να η Ευκαιρία» και καθιερώθηκε με δίσκους όπως το «Ούτε Που Ρώτησα», χτίζοντας πορεία με μεγάλες συνεργασίες και έντονη σκηνική παρουσία. Πέθανε στην Κρήτη, δύο ημέρες πριν κλείσει τα 65.
Εορτολόγιο
Θεόκλητος, Θεοκλήτη, Πορφύριος, Πορφυρία, Φωτεινός, Φωτεινή
πηγή newsbeast.gr

Event details