Την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 1923 οι Έλληνες κοιμήθηκαν… και ξύπνησαν Πέμπτη 1 Μαρτίου. Δεκατρείς ολόκληρες μέρες «εξαφανίστηκαν» από το ημερολόγιο, όταν το κράτος αποφάσισε επιτέλους να ευθυγραμμιστεί με τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο και να υιοθετήσει το Γρηγοριανό ημερολόγιο για όλες τις πολιτικές και διοικητικές του υποθέσεις.
Ένα διάταγμα που «κατάπιε» τις μέρες
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την επανάσταση του 1922, η Ελλάδα τελούσε υπό στρατιωτική διοίκηση, μέσα σε κλίμα ήττας, προσφυγιάς και ανάγκης για «εκσυγχρονισμό» με κάθε τρόπο. Στις 18 Ιανουαρίου 1923 οι αρχές εξέδωσαν διάταγμα: το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο που χρησιμοποιούσε ακόμη το ελληνικό κράτος θα αντικαθίστατο από το Γρηγοριανό, με ένα άλμα 13 ημερών. Έτσι, αποφασίστηκε ότι η 15η Φεβρουαρίου 1923 (Ιουλιανό) θα ακολουθείται όχι από 16, αλλά από την 1η Μαρτίου 1923 (Γρηγοριανό). Μια ολόκληρη «ουρά» του Φλεβάρη –από 16 έως 28– δεν υπήρξε ποτέ σε κρατικά έγγραφα, συμβόλαια ή εφημερίδες.
Γιατί ήμασταν 13 μέρες «πίσω»;
Το Ιουλιανό ημερολόγιο, που πήγαζε από την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα, είχε σταδιακά «φύγει» από την αστρονομική πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να χάνει περίπου τρεις μέρες κάθε τετρακόσια χρόνια. Η Καθολική Εκκλησία είχε διορθώσει αυτό το πρόβλημα ήδη από το 1582 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο, αλλά η ορθόδοξη και κυρίως η ελληνική πλευρά αντιστεκόταν για αιώνες, θεωρώντας την αλλαγή σχεδόν θρησκευτική υποχώρηση προς τη Ρώμη. Έτσι, όταν στις αρχές του 20ού αιώνα όλη σχεδόν η Ευρώπη είχε περάσει στο «νέο» ημερολόγιο, η Ελλάδα συνέχιζε να ζει 13 μέρες πίσω από το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Ρώμη και –πλέον– και από πολλές άλλες ορθόδοξες χώρες που είχαν ήδη προχωρήσει.
Σκηνές καθημερινής… χρονικής σύγχυσης
Ξένοι που ζούσαν στην Ελλάδα τότε περιέγραφαν με χιούμορ πόσο παράξενο ήταν να ζεις «διπλή ζωή» ανάμεσα σε δύο ημερολόγια: γιόρτες που επαναλαμβάνονταν, γενέθλια που μπορούσαν να «έχουν δύο ημερομηνίες», γράμματα που μπορούσαν να… προχρονολογηθούν χωρίς να σε προδώσει η σφραγίδα του ταχυδρομείου. Όλα αυτά, με το διάταγμα του 1923, τελείωσαν απότομα: ο Φεβρουάριος εκείνης της χρονιάς έμεινε επίσημα με μόλις 15 ημέρες, κι όσοι είχαν προγραμματίσει γάμους, συμβόλαια ή δίκες για τις «χαμένες» μέρες, απλώς… βρέθηκαν στον αέρα και αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν. Για τον μέσο πολίτη, το σοκ ήταν πρακτικό αλλά και ψυχολογικό: οι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν ότι η ίδια τους η ζωή, γραμμένη σε ημερομηνίες, μπορούσε να αλλάξει με μια υπογραφή.
Κράτος, Εκκλησία και το έτος χωρίς Χριστούγεννα
Η αλλαγή αφορούσε αρχικά μόνο τις «λαϊκές» –δηλαδή πολιτικές και διοικητικές– υποθέσεις. Η Εκκλησία, που είχε αντιδράσει σθεναρά στη σύγκλιση με το Γρηγοριανό ημερολόγιο, κράτησε το παλιό εκκλησιαστικό σύστημα, με αποτέλεσμα για ένα διάστημα να συνυπάρχουν δύο «χρόνοι»: ο πολιτικός και ο θρησκευτικός. Αυτό γέννησε το παράδοξο του «χρονιάς χωρίς Χριστούγεννα»: στο κοσμικό ημερολόγιο, το 1923 δεν είχε Χριστούγεννα, καθώς η εορτή μεταφέρθηκε –μετά τη συμβιβαστική απόφαση της Ιεράς Συνόδου– στο νέο σύστημα τον Ιανουάριο του 1924. Ιστορικοί και χρονικογράφοι μιλούν για το «χριστουγεννιάτικο κενό» και για έναν λαό που έβλεπε τα πιο ιερά σημεία του χρόνου να μετακινούνται ξαφνικά.
Οι «παλαιοημερολογίτες» και η πληγή που έμεινε
Παρά τον επίσημο συμβιβασμό ανάμεσα σε κράτος και Εκκλησία, ένα κομμάτι του ποιμνίου αρνήθηκε να αποδεχθεί το νέο ημερολόγιο. Οι λεγόμενοι Παλαιοημερολογίτες επέμειναν ότι η αλλαγή αποτελεί προδοσία της ορθόδοξης παράδοσης, κρατώντας μέχρι σήμερα το παλαιό ημερολόγιο στις θρησκευτικές τους τελετές και γιορτές. Έτσι, η απόφαση του 1923 δεν ήταν μόνο μια τεχνική διόρθωση ενός λάθους λίγων λεπτών τον χρόνο, αλλά και η απαρχή ενός σχίσματος που συνεχίζει να αφήνει ίχνη στον θρησκευτικό χάρτη της Ελλάδας.
1 Μαρτίου: η μέρα που «κλέψαμε» χρόνο
Σήμερα, όταν κοιτάμε το ημερολόγιο της 1ης Μαρτίου, σπάνια θυμόμαστε ότι, πριν από έναν αιώνα, αυτή η ημερομηνία ήρθε στην Ελλάδα 13 μέρες νωρίτερα από όσο θα «έπρεπε». Κι όμως, εκείνη η βίαιη μετατόπιση του χρόνου λέει πολλά για μια χώρα που προσπαθούσε να σταθεί ξανά στα πόδια της, να μοιάσει στη Δύση, αλλά και να συμφιλιωθεί με μια Εκκλησία που φοβόταν μήπως χάσει τον έλεγχο του ιερού χρόνου. Η 1η Μαρτίου 1923 είναι, τελικά, η μέρα που αποφασίσαμε ότι ο χρόνος μας –όπως και η θέση μας στον κόσμο– δεν μπορούσε να μένει άλλο 13 μέρες πίσω.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
86 π.Χ.: Ο Λούκιος Κορνήλιος Σύλλας, επικεφαλής των ρωμαϊκών λεγεώνων, εισέρχεται στην Αθήνα, καταλαμβάνοντας την πόλη έπειτα από πολιορκία. Ο Σύλλας ανατρέπει τον τύραννο Αριστίωνα, ο οποίος είχε εγκαθιδρυθεί με την υποστήριξη του βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη ΣΤ’. Η άλωση της Αθήνας σηματοδοτεί το τέλος της αντίστασης της πόλης στη Ρώμη, ενώ η λεηλασία της αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στην άλλοτε λαμπρή εστία του ελληνικού πολιτισμού.

1862: Ο Κυβερνητικός Στρατός καταστέλλει με αιματηρό τρόπο την Ναυπλιακή Επανάσταση, μια εξέγερση που ξέσπασε στο Ναύπλιο και σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου κατά της βασιλείας του Όθωνα. Η επανάσταση, αν και αρχικά είχε τη στήριξη φιλελεύθερων στοιχείων και στρατιωτικών, απέτυχε, καθώς η κυβέρνηση έστειλε ισχυρές δυνάμεις για να την καταπνίξει. Ωστόσο, το κλίμα δυσαρέσκειας κατά του βασιλιά εντάθηκε, οδηγώντας λίγους μήνες αργότερα στην έκπτωσή του και την αποπομπή του από τον ελληνικό θρόνο.
1923: Τίθεται σε ισχύ στην Ελλάδα το Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Η 16η Φεβρουαρίου 1923 ονομάζεται 1η Μαρτίου.
1935: Φιλοβενιζελικό στρατιωτικό κίνημα καταστέλλεται από τον Γεώργιο Κονδύλη, με τη στήριξη της κυβέρνησης του Παναγή Τσαλδάρη. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος διαφεύγει στην Ιταλία, ενώ πολλοί αξιωματικοί και πολιτικοί συλλαμβάνονται ή εκτελούνται. Το αποτυχημένο κίνημα ανοίγει τον δρόμο για την παλινόρθωση της μοναρχίας λίγους μήνες αργότερα.
1938: Ιδρύεται από τον Κορεάτη επιχειρηματία, Λι Μπιούνγκ-τσουλ, η Samsung (τρία αστέρια στα κορεάτικα). Με την πάροδο του χρόνου θα εξελιχθεί σε μια από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές παγκοσμίως με δραστηριότητα σε πολλούς τομείς (ναυπηγήσεις, ασφάλειες, ηλεκτρονικά κ.α).
1947: Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αρχίζει τις εργασίες του, με πρώτο διευθυντή το βέλγο, Καμίγ Γκιτ.
1952: Ο Νίκος Μπελογιάννης, κρατώντας ένα γαρύφαλλο όπως κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της δίκης, ακούει τον πρόεδρο του στρατοδικείου να ανακοινώνει ότι μαζί με επτά συντρόφους του (Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης, Νίκος Καλούμενος, Τάκης Λαζαρίδης, Χαρίλαος Τουλιάτος, Μιλτιάδης Μπισμπιάνος και Έλλη Ιωαννίδου) καταδικάζεται σε θάνατο.
1953: Ο Ιωσήφ Στάλιν καταρρέει όταν τον χτυπά εγκεφαλικό. Τέσσερις μέρες αργότερα θα πεθάνει.
1959: Επίσημη έναρξη της λειτουργίας του ΠΡΟΠΟ στην Ελλάδα.
1963: Αποφασίζεται η επιβολή προστίμου στους βουλευτές, που θα απουσιάζουν αδικαιολόγητα από τις συνεδριάσεις της ελληνικής Βουλής.
1973: Το άλμπουμ των Pink Floyd, «The Dark Side Of The Moon», κυκλοφορεί στις ΗΠΑ. Θα παραμείνει στα charts επί 740 εβδομάδες.
2000: Η συνεχής πτώση του γενικού δείκτη τιμών στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών πυροδοτεί πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Οι μικροεπενδυτές χάνουν πολλά δισεκατομμύρια, καθώς οι περισσότεροι δανείζονταν χρήματα για την αγορά των μετοχών όταν ο δείκτης ήταν ακόμη ψηλά.
2002: «Αντίο» λένε οι Έλληνες στη δραχμή, καθώς το ευρώ είναι πια το μοναδικό νόμισμα της χώρας. Η δραχμή, πλέον, περνά στην ιστορία και παύει οριστικά η κυκλοφορία της στην ελληνική επικράτεια.
2006: Ανοίγει ο δρόμος για την αποτέφρωση των νεκρών και στην Ελλάδα, μετά την ψήφιση από τη Βουλή της σχετικής διακομματικής τροπολογίας. Η ψηφισθείσα διάταξη προβλέπει κατ’ αρχάς ότι μπορεί να γίνει αποτέφρωση νεκρών, ημεδαπών ή αλλοδαπών, των οποίων οι θρησκευτικές πεποιθήσεις την επιτρέπουν. Δεν αποκλείει όμως και τους χριστιανούς ορθοδόξους, κατά παρέκκλιση της εκκλησιαστικής παράδοσης, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα τελείται εξόδιος ακολουθία.
2021: Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί καταδικάζεται σε φυλάκιση 3 ετών για διαφθορά, έχοντας καταδικαστεί για την απόπειρα να προσφέρει εργασία σε έναν εισαγγελέα με αντάλλαγμα την παροχή πληροφοριών για μια εγκληματολογική έρευνα αναφορικά με το πολιτικό του κόμμα.
2021: Συλλαμβάνεται ο πρώην πρόεδρος της Μπαρτσελόνα Ζοζέπ Μαρία Μπαρτομέου και άλλα τρία ανώτερα στελέχη, καθώς οι Mossos d’Esquadra ερευνούν τα γραφεία της ομάδας.
Γεννήσεις

1445 – Σάντρο Μποττιτσέλλι (1445 – 17 Μαΐου 1510), Ιταλός, ζωγράφος, από τα πιο εμβληματικά ονόματα της Ιταλικής Αναγέννησης και κορυφαίος εκπρόσωπος της Φλωρεντινής σχολής. Συνδέθηκε με έργα-σύμβολα όπως «Η Γέννηση της Αφροδίτης» και «Η Άνοιξη», που θεωρούνται κλασικά δείγματα της αναγεννησιακής τέχνης και ξεχωρίζουν για τη χάρη, τη λεπτότητα και τη μυθολογική τους θεματολογία. Το έργο του παραμένει σημείο αναφοράς στα μεγάλα μουσεία και στη συλλογική εικόνα της Αναγέννησης.

1810 – Φρεντερίκ Σοπέν (1810 – 17 Οκτωβρίου 1849), Πολωνός, συνθέτης και πιανίστας, από τις πιο εμβληματικές μορφές της ρομαντικής μουσικής και ο κατεξοχήν ποιητής του πιάνου. Το έργο του, με νυχτερινά, μαζούρκες, πολωνέζες, βαλς και σπουδές, ανανέωσε ριζικά τη γραφή για το πιάνο και άφησε ανεξίτηλο στίγμα στην παγκόσμια μουσική παράδοση. Επειδή η ακριβής ημερομηνία γέννησής του παραμένει αντικείμενο διαφωνίας στις πηγές, ασφαλές θεωρείται το έτος 1810.

1842 – Νικόλαος Γύζης (1 Μαρτίου 1842 – 4 Ιανουαρίου 1901), Έλληνας, ζωγράφος, από τα σημαντικότερα ονόματα της ελληνικής ζωγραφικής του 19ου αιώνα και κεντρικός εκπρόσωπος της Σχολής του Μονάχου. Το έργο του κινήθηκε από ηθογραφικές και ιστορικές σκηνές μέχρι αλληγορικές και θρησκευτικές συνθέσεις, με πίνακες όπως «Το κρυφό σχολειό» και «Μετά την καταστροφή των Ψαρών» να συνδέονται έντονα με την ελληνική ταυτότητα και ιστορική μνήμη.

1896 – Δημήτρης Μητρόπουλος (1 Μαρτίου 1896 – 2 Νοεμβρίου 1960), Έλληνας, διευθυντής ορχήστρας, πιανίστας και συνθέτης, από τις ιστορικές μορφές της κλασικής μουσικής του 20ού αιώνα. Διηύθυνε κορυφαίους μουσικούς οργανισμούς, με κορυφαίο σταθμό τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, και ξεχώρισε για τις ερμηνείες του σε συμφωνικό ρεπερτόριο και έργα σύγχρονων συνθετών. Έμεινε επίσης γνωστός για το ότι διηύθυνε συχνά χωρίς παρτιτούρα, από μνήμης.
Θάνατοι

1862 – Νικόλαος Λεωτζάκος (1820 ή 1821 – 1 Μαρτίου 1862), Έλληνας, στρατιωτικός, γνωστός κυρίως για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στην αντιοθωνική εξέγερση του 1862. Διακρίθηκε νωρίτερα στις επιχειρήσεις του 1854 στη Θεσσαλία, αποκτώντας φήμη γενναίου αξιωματικού, ενώ το όνομά του συνδέθηκε οριστικά με τα «Κυθνιακά», όπου σκοτώθηκε στην Κύθνο. Η δράση και ο θάνατός του τον κατέστησαν συμβολική μορφή των κινημάτων που οδήγησαν λίγο αργότερα στην έξωση του Όθωνα.
Εορτολόγιο
Κυριακή της Ορθοδοξίας, Ευδοκία, Παράσχος, Χαρίσιος
πηγή newsbeast.gr

Event details

Σαν σήμερα, στις 11 Μαρτίου 2011, η Ιαπωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με τη χειρότερη κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας της: σεισμός 9,0 Ρίχτερ, γιγαντιαίο τσουνάμι και, λίγο αργότερα, η πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα Νταΐτσι. Η αλληλουχία αυτή άφησε πίσω της περίπου 20.000 νεκρούς και αγνοούμενους και οδήγησε στο σοβαρότερο πυρηνικό ατύχημα μετά το Τσερνόμπιλ, σε επίπεδο 7, την ανώτατη βαθμίδα της διεθνούς κλίμακας INES.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, η Φουκουσίμα δεν είναι μια τραγωδία που απλώς μνημονεύεται κάθε Μάρτιο. Παραμένει μια ανοιχτή πληγή για την Ιαπωνία, γιατί το δυστύχημα δεν άλλαξε μόνο την ενεργειακή της πολιτική, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι Ιάπωνες αντιλαμβάνονται την ασφάλεια, το κράτος, την τεχνολογία και την ίδια την έννοια της επιστροφής στην κανονικότητα.
Το τσουνάμι έθεσε εκτός λειτουργίας τα κρίσιμα συστήματα ψύξης του πυρηνικού σταθμού, προκαλώντας τήξη καυσίμου σε τρεις αντιδραστήρες και εκτεταμένη διαρροή ραδιενεργών υλικών. Χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και ολόκληρες κοινότητες μετατράπηκαν σε ζώνες εκκένωσης.
Ακόμη και σήμερα, η αποξήλωση του σταθμού παραμένει ένα έργο πρωτοφανούς δυσκολίας, με την ιαπωνική πλευρά να συνεχίζει να μιλά για ορίζοντα ολοκλήρωσης γύρω στο 2051.
Στο επίκεντρο βρίσκεται το λεγόμενο fuel debris, τα λιωμένα πυρηνικά καύσιμα και τα συντρίμμια που παραμένουν μέσα στους κατεστραμμένους αντιδραστήρες. Η πλήρους κλίμακας απομάκρυνσή τους έχει ήδη μετατεθεί ξανά και, σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις, δεν αναμένεται να αρχίσει πριν από το 2037 ή και αργότερα. Αυτό δείχνει πόσο δύσκολο είναι ακόμη και σήμερα να χαρτογραφηθεί με ακρίβεια τι ακριβώς βρίσκεται στο εσωτερικό των αντιδραστήρων.
Παράλληλα, συνεχίζεται η έντονη συζήτηση για την απόρριψη του επεξεργασμένου νερού από το εργοστάσιο στη θάλασσα. Η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας έχει αναφέρει ότι η διαδικασία που εφαρμόζει η Ιαπωνία παραμένει εντός των διεθνών προτύπων ασφαλείας, ενώ στις αρχές Μαρτίου 2026 επιβεβαίωσε ότι και η 18η παρτίδα είχε επίπεδα τριτίου πολύ κάτω από το ιαπωνικό επιχειρησιακό όριο. Ωστόσο, οι αντιδράσεις από αλιείς και τμήμα της κοινής γνώμης δεν έχουν κοπάσει.
Η εικόνα στην ίδια τη Φουκουσίμα είναι πιο σύνθετη από μια απλή αφήγηση επιστροφής στην κανονικότητα. Η απορρύπανση έχει προχωρήσει, όμως στα τέλη του 2025 περίπου 309 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε επτά δήμους παρέμεναν ακόμη κλειστά για κατοίκηση. Την ίδια στιγμή, η ιαπωνική κυβέρνηση προωθεί σχέδιο για την τελική διάθεση του μολυσμένου εδάφους εκτός Φουκουσίμα, με τις τελικές αποφάσεις να τοποθετούνται γύρω στο 2035 και τη μεταφορά να προβλέπεται να ολοκληρωθεί έως το 2045.
Το ανθρώπινο αποτύπωμα της καταστροφής παραμένει εξίσου βαρύ. Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν ως εκτοπισμένοι ή να βρίσκονται μακριά από τις παλιές τους εστίες, ενώ ακόμη και σε περιοχές όπου οι περιορισμοί έχουν αρθεί, η επιστροφή είναι συχνά περιορισμένη. Σε ορισμένες κοινότητες έχει επιστρέψει μόνο ένα μέρος του προ του 2011 πληθυσμού, καθώς πολλοί έφτιαξαν τη ζωή τους αλλού ή συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν με δυσπιστία τις διαβεβαιώσεις περί ασφάλειας.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
1669: Εκρήγνυται η Αίτνα, προκαλώντας το θάνατο 15.000 ανθρώπων.

1822: Ξεκινά η επαναστατική κίνηση στη Χίο, όταν Σαμιώτες υπό τον Λυκούργο Λογοθέτη αποβιβάζονται στο νησί, υψώνουν την ελληνική σημαία και επιχειρούν να πιέσουν την οθωμανική φρουρά, παρασύροντας μέρος του ντόπιου πληθυσμού στην εξέγερση. Η οθωμανική αντίδραση θα είναι σφοδρή, οδηγώντας σύντομα στη Σφαγή της Χίου, με μαζικές σφαγές και αιχμαλωσίες του χριστιανικού πληθυσμού, γεγονός που συγκλονίζει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και ενισχύει σημαντικά το φιλελληνικό ρεύμα υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης.
1912: Το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου κερδίζει τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, εξασφαλίζοντας συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία και εδραιώνοντας την πολιτική του κυριαρχία. Η νίκη αυτή στηρίζει το φιλόδοξο πρόγραμμα θεσμικών, στρατιωτικών και διοικητικών μεταρρυθμίσεων και την ανασυγκρότηση του κράτους, που θα αποδειχθούν καθοριστικά για την προετοιμασία της χώρας ενόψει των Βαλκανικών Πολέμων και των εδαφικών επεκτάσεων που θα ακολουθήσουν.
1918: Καταγράφεται στις ΗΠΑ ένα από τα πρώτα γνωστά περιστατικά της ισπανικής γρίπης, που μέσα σε λίγους μήνες θα εξελιχθεί σε παγκόσμια πανδημία. Το κύμα του 1918–1919 θα αφήσει πίσω του δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς, επηρεάζοντας κοινωνίες, οικονομίες και την ίδια την εξέλιξη της δημόσιας υγείας στον 20ό αιώνα.
1941: Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ υπογράφει τον νόμο Lend-Lease, ανοίγοντας τον δρόμο για μαζική αμερικανική στρατιωτική και υλική βοήθεια προς χώρες που πολεμούν τον Άξονα. Η ρύθμιση θα ενισχύσει αποφασιστικά τους Συμμάχους και θα σηματοδοτήσει την κλιμάκωση της αμερικανικής εμπλοκής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
1956: Η 6η Πλατιά Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι καθαιρεί τον Νίκο Ζαχαριάδη από τη θέση του γενικού γραμματέα, στο κλίμα της αποσταλινοποίησης μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Η αλλαγή ηγεσίας θα επηρεάσει βαθιά τη φυσιογνωμία και τις εσωτερικές ισορροπίες της Ελληνικής Αριστεράς για χρόνια.
1985: Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ εκλέγεται γενικός γραμματέας του ΚΚΣΕ, μετά τον θάνατο του Κονσταντίν Τσερνιένκο. Η άνοδός του θα συνδεθεί με την περεστρόικα και τη γκλάσνοστ, οδηγώντας σε μεγάλες ανατροπές στην ΕΣΣΔ και στην πορεία προς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
1991: Αρχίζει στο Ειδικό Δικαστήριο η δίκη για το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης, με κεντρικά πολιτικά πρόσωπα να βρίσκονται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης της εποχής. Η υπόθεση γίνεται σημείο αιχμής για το πολιτικό κλίμα των αρχών της δεκαετίας του 1990 και αφήνει έντονο αποτύπωμα στη συζήτηση για ευθύνη υπουργών και θεσμικές εγγυήσεις.
2004: Σειρά βομβιστικών επιθέσεων πλήττει προαστιακά τρένα και σταθμούς στη Μαδρίτη, σκοτώνοντας 191 ανθρώπους και τραυματίζοντας πάνω από 1.400. Η επίθεση, που αποδόθηκε σε εξτρεμιστικά ισλαμιστικά δίκτυα, επηρέασε άμεσα το πολιτικό κλίμα στην Ισπανία και αναζωπύρωσε τη συζήτηση για την τρομοκρατία στην Ευρώπη.
2011: Ισχυρός σεισμός μεγέθους 9,0 πλήττει τη βορειοανατολική Ιαπωνία και ακολουθεί τσουνάμι που σαρώνει παράκτιες περιοχές. Η καταστροφή οδηγεί στο πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα Νταΐιτσι και σε τεράστιες ανθρώπινες και υλικές απώλειες, με περίπου 16.000 νεκρούς και χιλιάδες αγνοούμενους.
Γεννήσεις

1922 – Κορνήλιος Καστοριάδης (11 Μαρτίου 1922 – 26 Δεκεμβρίου 1997), Έλληνας-Γάλλος, φιλόσοφος, κοινωνικός θεωρητικός και ψυχαναλυτής, από τις πιο επιδραστικές μορφές της ευρωπαϊκής σκέψης του 20ού αιώνα. Συνδέθηκε με την ομάδα «Socialisme ou Barbarie» και άσκησε αιχμηρή κριτική στον σοβιετικό γραφειοκρατικό ολοκληρωτισμό και στις αυταπάτες του «ορθόδοξου» μαρξισμού. Κεντρικές έννοιες του έργου του είναι η αυτονομία και το «κοινωνικό φαντασιακό», με σημαντική επίδραση σε πολιτική θεωρία, κοινωνιολογία και φιλοσοφία των θεσμών.

1931 – Ρούπερτ Μέρντοχ, Αυστραλός-Αμερικανός, εκδότης και επιχειρηματίας των ΜΜΕ, δημιουργός ενός από τα πιο ισχυρά παγκόσμια μιντιακά δίκτυα μέσω της News Corp και της Fox. Συνδέθηκε με τίτλους και δίκτυα όπως The Wall Street Journal, The Times και Fox News, ασκώντας μεγάλη επιρροή στον τρόπο που παράγονται και διακινούνται ειδήσεις και πολιτική ατζέντα. Το 2023 αποχώρησε από την εκτελεστική ηγεσία των ομίλων, παραδίδοντας τη σκυτάλη στον Λάχλαν Μέρντοχ.
Θάνατοι

1955 – Αλεξάντερ Φλέμινγκ (6 Αυγούστου 1881 – 11 Μαρτίου 1955), Βρετανός, βακτηριολόγος, από τις πιο καθοριστικές μορφές της ιατρικής του 20ού αιώνα. Το 1928 παρατήρησε ότι ένας μύκητας ανέστειλε την ανάπτυξη βακτηρίων και οδηγήθηκε στην ανακάλυψη της πενικιλίνης, ανοίγοντας τον δρόμο για τα αντιβιοτικά και αλλάζοντας ριζικά τη θεραπεία των λοιμώξεων. Το 1945 τιμήθηκε με Νόμπελ Ιατρικής μαζί με τους Χάουαρντ Φλόρεϊ και Έρνστ Τσέιν, που συνέβαλαν στην ανάπτυξη και εφαρμογή της.

1978 – Σοφία Βέμπο (10 Φεβρουαρίου 1910 – 11 Μαρτίου 1978), Ελληνίδα, τραγουδίστρια και ηθοποιός, γνωστή ως «Τραγουδίστρια της Νίκης». Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ταυτίστηκε με τραγούδια που εμψύχωσαν το μέτωπο και την κοινωνία και έμειναν σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Μεταπολεμικά συνέχισε στο μουσικό θέατρο και συνδέθηκε με το Θέατρο Βέμπο στην Αθήνα, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στη λαϊκή μνήμη και στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.
Εορτολόγιο
Ευλόγιος, Ευλογία, Λουκρητία, Σωφρόνιος, Σωφρονία
Εθνικές Γιορτές – Επέτειοι
Ημέρα Μνήμης για τα θύματα της τρομοκρατίας στην Ευρώπη
Παγκόσμια Ημέρα Υδραυλικών Εγκαταστάσεων
πηγή newsbeast.gr

Event details