Σαν σήμερα, στις 11 Μαρτίου 2011, η Ιαπωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με τη χειρότερη κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας της: σεισμός 9,0 Ρίχτερ, γιγαντιαίο τσουνάμι και, λίγο αργότερα, η πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα Νταΐτσι. Η αλληλουχία αυτή άφησε πίσω της περίπου 20.000 νεκρούς και αγνοούμενους και οδήγησε στο σοβαρότερο πυρηνικό ατύχημα μετά το Τσερνόμπιλ, σε επίπεδο 7, την ανώτατη βαθμίδα της διεθνούς κλίμακας INES.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, η Φουκουσίμα δεν είναι μια τραγωδία που απλώς μνημονεύεται κάθε Μάρτιο. Παραμένει μια ανοιχτή πληγή για την Ιαπωνία, γιατί το δυστύχημα δεν άλλαξε μόνο την ενεργειακή της πολιτική, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι Ιάπωνες αντιλαμβάνονται την ασφάλεια, το κράτος, την τεχνολογία και την ίδια την έννοια της επιστροφής στην κανονικότητα.
Το τσουνάμι έθεσε εκτός λειτουργίας τα κρίσιμα συστήματα ψύξης του πυρηνικού σταθμού, προκαλώντας τήξη καυσίμου σε τρεις αντιδραστήρες και εκτεταμένη διαρροή ραδιενεργών υλικών. Χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και ολόκληρες κοινότητες μετατράπηκαν σε ζώνες εκκένωσης.
Ακόμη και σήμερα, η αποξήλωση του σταθμού παραμένει ένα έργο πρωτοφανούς δυσκολίας, με την ιαπωνική πλευρά να συνεχίζει να μιλά για ορίζοντα ολοκλήρωσης γύρω στο 2051.
Στο επίκεντρο βρίσκεται το λεγόμενο fuel debris, τα λιωμένα πυρηνικά καύσιμα και τα συντρίμμια που παραμένουν μέσα στους κατεστραμμένους αντιδραστήρες. Η πλήρους κλίμακας απομάκρυνσή τους έχει ήδη μετατεθεί ξανά και, σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις, δεν αναμένεται να αρχίσει πριν από το 2037 ή και αργότερα. Αυτό δείχνει πόσο δύσκολο είναι ακόμη και σήμερα να χαρτογραφηθεί με ακρίβεια τι ακριβώς βρίσκεται στο εσωτερικό των αντιδραστήρων.
Παράλληλα, συνεχίζεται η έντονη συζήτηση για την απόρριψη του επεξεργασμένου νερού από το εργοστάσιο στη θάλασσα. Η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας έχει αναφέρει ότι η διαδικασία που εφαρμόζει η Ιαπωνία παραμένει εντός των διεθνών προτύπων ασφαλείας, ενώ στις αρχές Μαρτίου 2026 επιβεβαίωσε ότι και η 18η παρτίδα είχε επίπεδα τριτίου πολύ κάτω από το ιαπωνικό επιχειρησιακό όριο. Ωστόσο, οι αντιδράσεις από αλιείς και τμήμα της κοινής γνώμης δεν έχουν κοπάσει.
Η εικόνα στην ίδια τη Φουκουσίμα είναι πιο σύνθετη από μια απλή αφήγηση επιστροφής στην κανονικότητα. Η απορρύπανση έχει προχωρήσει, όμως στα τέλη του 2025 περίπου 309 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε επτά δήμους παρέμεναν ακόμη κλειστά για κατοίκηση. Την ίδια στιγμή, η ιαπωνική κυβέρνηση προωθεί σχέδιο για την τελική διάθεση του μολυσμένου εδάφους εκτός Φουκουσίμα, με τις τελικές αποφάσεις να τοποθετούνται γύρω στο 2035 και τη μεταφορά να προβλέπεται να ολοκληρωθεί έως το 2045.
Το ανθρώπινο αποτύπωμα της καταστροφής παραμένει εξίσου βαρύ. Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν ως εκτοπισμένοι ή να βρίσκονται μακριά από τις παλιές τους εστίες, ενώ ακόμη και σε περιοχές όπου οι περιορισμοί έχουν αρθεί, η επιστροφή είναι συχνά περιορισμένη. Σε ορισμένες κοινότητες έχει επιστρέψει μόνο ένα μέρος του προ του 2011 πληθυσμού, καθώς πολλοί έφτιαξαν τη ζωή τους αλλού ή συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν με δυσπιστία τις διαβεβαιώσεις περί ασφάλειας.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
1669: Εκρήγνυται η Αίτνα, προκαλώντας το θάνατο 15.000 ανθρώπων.

1822: Ξεκινά η επαναστατική κίνηση στη Χίο, όταν Σαμιώτες υπό τον Λυκούργο Λογοθέτη αποβιβάζονται στο νησί, υψώνουν την ελληνική σημαία και επιχειρούν να πιέσουν την οθωμανική φρουρά, παρασύροντας μέρος του ντόπιου πληθυσμού στην εξέγερση. Η οθωμανική αντίδραση θα είναι σφοδρή, οδηγώντας σύντομα στη Σφαγή της Χίου, με μαζικές σφαγές και αιχμαλωσίες του χριστιανικού πληθυσμού, γεγονός που συγκλονίζει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και ενισχύει σημαντικά το φιλελληνικό ρεύμα υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης.
1912: Το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου κερδίζει τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, εξασφαλίζοντας συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία και εδραιώνοντας την πολιτική του κυριαρχία. Η νίκη αυτή στηρίζει το φιλόδοξο πρόγραμμα θεσμικών, στρατιωτικών και διοικητικών μεταρρυθμίσεων και την ανασυγκρότηση του κράτους, που θα αποδειχθούν καθοριστικά για την προετοιμασία της χώρας ενόψει των Βαλκανικών Πολέμων και των εδαφικών επεκτάσεων που θα ακολουθήσουν.
1918: Καταγράφεται στις ΗΠΑ ένα από τα πρώτα γνωστά περιστατικά της ισπανικής γρίπης, που μέσα σε λίγους μήνες θα εξελιχθεί σε παγκόσμια πανδημία. Το κύμα του 1918–1919 θα αφήσει πίσω του δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς, επηρεάζοντας κοινωνίες, οικονομίες και την ίδια την εξέλιξη της δημόσιας υγείας στον 20ό αιώνα.
1941: Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ υπογράφει τον νόμο Lend-Lease, ανοίγοντας τον δρόμο για μαζική αμερικανική στρατιωτική και υλική βοήθεια προς χώρες που πολεμούν τον Άξονα. Η ρύθμιση θα ενισχύσει αποφασιστικά τους Συμμάχους και θα σηματοδοτήσει την κλιμάκωση της αμερικανικής εμπλοκής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
1956: Η 6η Πλατιά Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι καθαιρεί τον Νίκο Ζαχαριάδη από τη θέση του γενικού γραμματέα, στο κλίμα της αποσταλινοποίησης μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Η αλλαγή ηγεσίας θα επηρεάσει βαθιά τη φυσιογνωμία και τις εσωτερικές ισορροπίες της Ελληνικής Αριστεράς για χρόνια.
1985: Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ εκλέγεται γενικός γραμματέας του ΚΚΣΕ, μετά τον θάνατο του Κονσταντίν Τσερνιένκο. Η άνοδός του θα συνδεθεί με την περεστρόικα και τη γκλάσνοστ, οδηγώντας σε μεγάλες ανατροπές στην ΕΣΣΔ και στην πορεία προς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
1991: Αρχίζει στο Ειδικό Δικαστήριο η δίκη για το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης, με κεντρικά πολιτικά πρόσωπα να βρίσκονται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης της εποχής. Η υπόθεση γίνεται σημείο αιχμής για το πολιτικό κλίμα των αρχών της δεκαετίας του 1990 και αφήνει έντονο αποτύπωμα στη συζήτηση για ευθύνη υπουργών και θεσμικές εγγυήσεις.
2004: Σειρά βομβιστικών επιθέσεων πλήττει προαστιακά τρένα και σταθμούς στη Μαδρίτη, σκοτώνοντας 191 ανθρώπους και τραυματίζοντας πάνω από 1.400. Η επίθεση, που αποδόθηκε σε εξτρεμιστικά ισλαμιστικά δίκτυα, επηρέασε άμεσα το πολιτικό κλίμα στην Ισπανία και αναζωπύρωσε τη συζήτηση για την τρομοκρατία στην Ευρώπη.
2011: Ισχυρός σεισμός μεγέθους 9,0 πλήττει τη βορειοανατολική Ιαπωνία και ακολουθεί τσουνάμι που σαρώνει παράκτιες περιοχές. Η καταστροφή οδηγεί στο πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα Νταΐιτσι και σε τεράστιες ανθρώπινες και υλικές απώλειες, με περίπου 16.000 νεκρούς και χιλιάδες αγνοούμενους.
Γεννήσεις

1922 – Κορνήλιος Καστοριάδης (11 Μαρτίου 1922 – 26 Δεκεμβρίου 1997), Έλληνας-Γάλλος, φιλόσοφος, κοινωνικός θεωρητικός και ψυχαναλυτής, από τις πιο επιδραστικές μορφές της ευρωπαϊκής σκέψης του 20ού αιώνα. Συνδέθηκε με την ομάδα «Socialisme ou Barbarie» και άσκησε αιχμηρή κριτική στον σοβιετικό γραφειοκρατικό ολοκληρωτισμό και στις αυταπάτες του «ορθόδοξου» μαρξισμού. Κεντρικές έννοιες του έργου του είναι η αυτονομία και το «κοινωνικό φαντασιακό», με σημαντική επίδραση σε πολιτική θεωρία, κοινωνιολογία και φιλοσοφία των θεσμών.

1931 – Ρούπερτ Μέρντοχ, Αυστραλός-Αμερικανός, εκδότης και επιχειρηματίας των ΜΜΕ, δημιουργός ενός από τα πιο ισχυρά παγκόσμια μιντιακά δίκτυα μέσω της News Corp και της Fox. Συνδέθηκε με τίτλους και δίκτυα όπως The Wall Street Journal, The Times και Fox News, ασκώντας μεγάλη επιρροή στον τρόπο που παράγονται και διακινούνται ειδήσεις και πολιτική ατζέντα. Το 2023 αποχώρησε από την εκτελεστική ηγεσία των ομίλων, παραδίδοντας τη σκυτάλη στον Λάχλαν Μέρντοχ.
Θάνατοι

1955 – Αλεξάντερ Φλέμινγκ (6 Αυγούστου 1881 – 11 Μαρτίου 1955), Βρετανός, βακτηριολόγος, από τις πιο καθοριστικές μορφές της ιατρικής του 20ού αιώνα. Το 1928 παρατήρησε ότι ένας μύκητας ανέστειλε την ανάπτυξη βακτηρίων και οδηγήθηκε στην ανακάλυψη της πενικιλίνης, ανοίγοντας τον δρόμο για τα αντιβιοτικά και αλλάζοντας ριζικά τη θεραπεία των λοιμώξεων. Το 1945 τιμήθηκε με Νόμπελ Ιατρικής μαζί με τους Χάουαρντ Φλόρεϊ και Έρνστ Τσέιν, που συνέβαλαν στην ανάπτυξη και εφαρμογή της.

1978 – Σοφία Βέμπο (10 Φεβρουαρίου 1910 – 11 Μαρτίου 1978), Ελληνίδα, τραγουδίστρια και ηθοποιός, γνωστή ως «Τραγουδίστρια της Νίκης». Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ταυτίστηκε με τραγούδια που εμψύχωσαν το μέτωπο και την κοινωνία και έμειναν σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Μεταπολεμικά συνέχισε στο μουσικό θέατρο και συνδέθηκε με το Θέατρο Βέμπο στην Αθήνα, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στη λαϊκή μνήμη και στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.
Εορτολόγιο
Ευλόγιος, Ευλογία, Λουκρητία, Σωφρόνιος, Σωφρονία
Εθνικές Γιορτές – Επέτειοι
Ημέρα Μνήμης για τα θύματα της τρομοκρατίας στην Ευρώπη
Παγκόσμια Ημέρα Υδραυλικών Εγκαταστάσεων
πηγή newsbeast.gr

Event details

Σαν σήμερα το 1937, ένας νέος ακόμη τότε ποιητής και διπλωμάτης, ο Γιώργος Σεφέρης, παρεμβαίνει δημόσια σε ένα από τα πιο φορτισμένα ζητήματα της νεότερης Ελλάδας: τη γλώσσα της παιδείας, της λογοτεχνίας και της δημόσιας ζωής. Το γράμμα του «περί της δημοτικής γλώσσας» στα «Νέα Γράμματα», γραμμένο στην Κορυτσά, δεν είναι άλλη μια θεωρητική πραγματεία, αλλά η φωνή ενός ανθρώπου που ζητά «να μη θυσιαστεί η γενεά μας σε γλωσσικές διαμάχες, όπως οι μεγαλύτεροί μας» και να αποκτήσει επιτέλους κοινούς, λειτουργικούς κανόνες.
Το σκηνικό
Ο Σεφέρης υπηρετεί στο ελληνικό προξενείο της Κορυτσάς, μακριά από το αθηναϊκό κέντρο, όταν στέλνει το γράμμα που θα δημοσιευτεί στο τεύχος της 13ης Φεβρουαρίου 1937. Τα «Νέα Γράμματα» έχουν ήδη γίνει βασικό βήμα της «γενιάς του ’30», που αναζητά μια σύγχρονη έκφραση της ελληνικότητας, με γλώσσα ζωντανή, καλλιεργημένη και ανοιχτή στον κόσμο. Έτσι, η παρέμβασή του αποκτά βάρος συλλογικό, όχι «μοναχικό».
Το γλωσσικό ζήτημα στο φόντο
Στη δεκαετία του ’30 η Ελλάδα ζει ακόμη τη διπλή πραγματικότητα: καθαρεύουσα ως επίσημος γραπτός λόγος, δημοτική ως γλώσσα της καθημερινότητας και της λογοτεχνικής πρωτοπορίας. Η σύγκρουση δεν αφορά μόνο τη φιλολογία, αλλά την εκπαίδευση, τη διοίκηση, την κοινωνική ιεραρχία, ακόμη και το ποιος θεωρείται «μορφωμένος» ή «εθνικά ορθός». Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Σεφέρης αποφεύγει τον φανατισμό και βάζει το πρακτικό ερώτημα: πώς μπορεί να υπάρξει δημιουργία όταν επικρατούν χαοτικές ορθογραφίες, αντιφατικές συμβάσεις και μόνιμη γλωσσική ανασφάλεια;
Τι ζητά ο Σεφέρης
Απαντώντας και σε προηγούμενη παρέμβαση του Άγγελου Τερζάκη, μιλά ως άνθρωπος της γραφής και θέτει δύο αιτήματα «δημοσίας τάξεως»: πρώτον, να περιοριστεί η «αναρχία» στην ορθογραφία με μια μετρημένη, σοβαρή συμφωνία σε βασικούς κανόνες. Δεύτερον, να υπάρξει μέριμνα για τη δημιουργία και καθιέρωση νέων ελληνικών λέξεων, ικανών να ονοματίσουν τις σύγχρονες έννοιες χωρίς να διολισθαίνει η γλώσσα σε πρόχειρα δάνεια ή σε ένα άχρωμο «ελληνομορφο εσπεράντο». Το διακύβευμα, όπως το συνοψίζει ο ίδιος αλλού, δεν είναι «αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική», αλλά «αν θα γράφουμε ελληνικά ή ένα οποιοδήποτε ελληνόμορφο εσπεράντο».
Από την επιστολή στη Γραμματική
Λίγο μετά, η ανάγκη για κοινό έδαφος παίρνει θεσμική μορφή: το 1938 αρχίζει η εργασία για τη «Νεοελληνική Γραμματική (της δημοτικής)» υπό τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη, που εκδίδεται το 1941 και γίνεται βασική αναφορά της κοινής νεοελληνικής. Το γλωσσικό ζήτημα δεν κλείνει τότε και θα χρειαστούν δεκαετίες μέχρι την καθιέρωση της δημοτικής ως γλώσσας του κράτους το 1976. Η επιστολή του 1937, όμως, μένει ως καθαρό στιγμιότυπο: ένας μεγάλος λογοτέχνης ζητά λιγότερη έριδα και περισσότερη δουλειά πάνω στη γλώσσα.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
1867: Το βαλς του Γιόχαν Στράους Β΄ «Ο Γαλάζιος Δούναβης» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη Βιέννη, αρχικά σε εκδοχή για χορωδία. Μέσα σε λίγο καιρό θα ξεπεράσει τα όρια της αυστριακής πρωτεύουσας και θα γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μουσικά «σύμβολα» της Ευρώπης.

1881: Κυκλοφορεί στο Παρίσι το πρώτο φύλλο της φεμινιστικής εφημερίδας «La Citoyenne», που ιδρύει, χρηματοδοτεί και διευθύνει η Γαλλίδα ακτιβίστρια Υμπερτίν Ωκλέρ, ως βήμα για το δικαίωμα ψήφου και την πλήρη πολιτική ισότητα των γυναικών, αμφισβητώντας ανοιχτά το πλαίσιο του Ναπολεόντειου Κώδικα, και θα εκδίδεται έως το 1891.
1895: Οι αδελφοί Λιμιέρ κατοχυρώνουν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη συσκευή που θα καθιερωθεί ως «Cinématographe», ένα κομβικό βήμα στην ιστορία του κινηματογράφου. Η καινοτομία είναι ότι ενώνει πρακτικά λήψη και προβολή, ανοίγοντας τον δρόμο για την κινηματογραφική εμπειρία όπως θα την γνωρίσει το μαζικό κοινό.
1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι η διεθνής κατοχύρωση της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου συνδέεται με την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από τη Βόρεια Ήπειρο και τη Σάσωνα, σύμφωνα με τη γραμμή που είχε προταθεί από το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας για τα σύνορα της Αλβανίας, με βασικές εξαιρέσεις την Ίμβρο και την Τένεδο. Η εξέλιξη προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην Ήπειρο και πολιτική ένταση στην Αθήνα, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο να παρεμβαίνει δημόσια υπέρ της αποφυγής διεθνών περιπλοκών, προειδοποιώντας ότι κινήσεις αντίστασης θα επιβάρυναν τη θέση της χώρας.

1917: Η Μάτα Χάρι συλλαμβάνεται στο Παρίσι με κατηγορία την κατασκοπεία υπέρ της Γερμανίας, την ώρα που ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται στην πιο νευρική του φάση. Η υπόθεση παίρνει τεράστιες διαστάσεις, επειδή μπλέκει μυστικές υπηρεσίες, φήμες και έναν δημόσιο διάλογο που «διψά» για παραδειγματική τιμωρία. Η σύλληψή της θα εξελιχθεί σε ένα από τα πιο διάσημα δικαστικά θρίλερ του πολέμου.
1937: Ο Έλληνας ποιητής και διπλωμάτης Γιώργος Σεφέρης δημοσιεύει στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Γράμματα» επιστολή του για τη δημοτική, παρεμβαίνοντας στο ελληνικό γλωσσικό ζήτημα της εποχής, την αντιπαράθεση γύρω από το ποια μορφή της ελληνικής πρέπει να θεωρείται κατάλληλη για την παιδεία, τη δημόσια ζωή και τη λογοτεχνία. Η παρέμβαση έχει βαρύτητα επειδή το «Νέα Γράμματα» λειτουργεί ως βασικό βήμα της «γενιάς του ’30», που υπερασπίζεται μια σύγχρονη, ζωντανή γλώσσα ως φορέα πολιτισμού.
1945: Ξεκινά ο βομβαρδισμός της Δρέσδης από συμμαχικά αεροσκάφη, σε μια επιχείρηση που θα καταστρέψει μεγάλο μέρος της ιστορικής πόλης. Οι νεκροί υπολογίζονται σε δεκάδες χιλιάδες, με τις εκτιμήσεις να αποτελούν μέχρι σήμερα αντικείμενο έντονης συζήτησης. Το γεγονός μένει ως σημείο-σύμβολο για τα όρια του «στρατηγικού» βομβαρδισμού σε κατοικημένες περιοχές.
1957: Στην Ελλάδα πραγματοποιείται μαζική πανελλαδική κινητοποίηση για το Κυπριακό, με «νεκρώματα» σε υπηρεσίες, καταστήματα και δρόμους. Το μήνυμα είναι πολιτικό και κοινωνικό, απέναντι στη στάση της Βρετανίας και των διεθνών χειρισμών γύρω από το αίτημα της αυτοδιάθεσης. Η ημέρα καταγράφεται ως μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές δημόσιας πίεσης της εποχής.
1991: Στον Πόλεμο του Κόλπου, αμερικανικά αεροσκάφη πλήττουν υπόγειο καταφύγιο στη Βαγδάτη με κατευθυνόμενες βόμβες, προκαλώντας εκατοντάδες θανάτους αμάχων. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι ο στόχος είχε στρατιωτική χρήση, ενώ το Ιράκ και αυτόπτες μάρτυρες περιγράφουν χώρο όπου είχαν καταφύγει οικογένειες. Η επίθεση γίνεται διεθνές σημείο τριβής για το κόστος του πολέμου πάνω στον άμαχο πληθυσμό.
Γεννήσεις

1888 – Γεώργιος Παπανδρέου (13 Φεβρουαρίου 1888 – 1 Νοεμβρίου 1968), Έλληνας, πολιτικός, από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της νεότερης Ελληνικής πολιτικής Ιστορίας και ιστορικός ηγέτης του Κέντρου. Διετέλεσε επανειλημμένα πρωθυπουργός και σημάδεψε τη μεταπολεμική πορεία της χώρας, με έντονη παρουσία στα κρίσιμα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της μεταβατικής περιόδου του 1944. Στη δεκαετία του 1960 συνδέθηκε με την Ένωση Κέντρου και με τις πολιτικές συγκρούσεις που κορυφώθηκαν στην κρίση του 1965.

1933 – Μιχαλάκης Καραολής (13 Φεβρουαρίου 1933 – 10 Μαΐου 1956), Κύπριος, αγωνιστής της ΕΟΚΑ, από τα πιο εμβληματικά πρόσωπα του αντιαποικιακού αγώνα κατά της Βρετανικής διοίκησης. Συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε θάνατο και απαγχονίζεται στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, σε μια εκτέλεση που γίνεται σημείο καμπής για την κοινή γνώμη σε Κύπρο και Ελλάδα. Η θυσία του, μαζί με άλλους απαγχονισθέντες αγωνιστές, καθιερώνεται ως σύμβολο της αποικιοκρατικής βίας και της περιόδου του Αγώνα.

1956 – Γιάννης Κούρος (13 Φεβρουαρίου 1956 – –), Έλληνας, δρομέας υπεραποστάσεων, από τα πιο θρυλικά ονόματα του παγκόσμιου ultrarunning. Καθιερώνεται ως «βασιλιάς» του Σπάρταθλον, με κυριαρχικές νίκες και επιδόσεις που έκαναν τον αγώνα συνώνυμο του ονόματός του, ιδιαίτερα από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ξεχωρίζει επίσης σε 24ωρους, 48ωρους και πολυήμερους αγώνες αντοχής, με ρεκόρ και επιδόσεις που συζητιούνται διεθνώς ως σημεία αναφοράς.

1974 – Ρόμπι Γουίλιαμς (13 Φεβρουαρίου 1974 – –), Άγγλος, τραγουδιστής και τραγουδοποιός, από τα μεγαλύτερα pop ονόματα της Ευρώπης με διαχρονική απήχηση και στην Ελλάδα. Γίνεται διάσημος με τους Take That στις αρχές των 90s και εκτοξεύεται σόλο από το 1996, με τεράστιες πωλήσεις και αλλεπάλληλα hits. Συνδέεται με τραγούδια όπως «Angels», «Feel» και «Rock DJ», ενώ η εκρηκτική σκηνική του παρουσία και η ποπ περσόνα του τον κρατούν σταθερά στην πρώτη γραμμή της διεθνούς ψυχαγωγίας για δεκαετίες.
Θάνατοι

1883 – Ρίχαρντ Βάγκνερ (22 Μαΐου 1813 – 13 Φεβρουαρίου 1883), Γερμανός, συνθέτης και λιμπρετίστας, από τα πιο επιδραστικά πρόσωπα της δυτικής μουσικής. Ανανεώνει ριζικά την όπερα με την ιδέα του «συνολικού έργου τέχνης» και με τη χρήση των leitmotifs, μουσικών θεμάτων που «δένουν» χαρακτήρες και ιδέες. Το έργο του, με κορυφαίο τον κύκλο «Το δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ», αλλάζει την αισθητική του 19ου αιώνα και επηρεάζει βαθιά μουσική, θέατρο και κινηματογράφο.

1899 – Ανδρέας Συγγρός (12 Οκτωβρίου 1830 – 13 Φεβρουαρίου 1899), Έλληνας, τραπεζίτης και εθνικός ευεργέτης, από τα πιο γνωστά ονόματα της Αθήνας του 19ου αιώνα. Δραστηριοποιείται στην οικονομική ζωή της εποχής και η παρουσία του συνδέεται με κομβικές υποδομές και μεγάλες πρωτοβουλίες, όπως η ολοκλήρωση της Διώρυγας της Κορίνθου (1893). Το όνομά του μένει ζωντανό στη συλλογική μνήμη μέσα από το Ίδρυμα Ανδρέα και Ιφιγένειας Συγγρού και από τοπωνύμια όπως η Λεωφόρος Συγγρού.
Εορτολόγιο
Ακύλας, Πρίσκιλλα
Εθνικές Γιορτές – Επέτειοι
Διεθνής Ημέρα Προφυλακτικού
Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου
πηγή newsbeast.gr

Event details