Στις αρχές Μαρτίου του 1822, στα υψώματα γύρω από τη Μονή Γηροκομείου της Πάτρας, γράφτηκε ένα από τα πιο κρίσιμα επεισόδια της πολιορκίας της πόλης σε μία σύγκρουση καθοριστική για την προσπάθεια των Ελλήνων να κρατήσουν ασφυκτικό κλοιό γύρω από την Πάτρα και να απειλήσουν άμεσα το φρούριό της.
Η θέση δεν ήταν τυχαία. Η Μονή Γηροκομείου βρισκόταν σε νευραλγικό σημείο, πολύ κοντά στο κάστρο, και όποιος την κρατούσε αποκτούσε σοβαρό τακτικό πλεονέκτημα. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είχε μετακινήσει τις ελληνικές δυνάμεις πιο κοντά στην πόλη, ενώ οι Οθωμανοί επιχείρησαν να σπάσουν τον κλοιό με ισχυρές δυνάμεις από την Πάτρα, που στις πηγές εμφανίζονται από 8.000 έως και πάνω από 12.000 άνδρες. Η μάχη, λοιπόν, δεν ήταν μια τοπική αψιμαχία. Ήταν αναμέτρηση που αφορούσε τον έλεγχο ολόκληρης της πεδιάδας των Πατρών.
Τα ξημερώματα, οι Οθωμανοί εξόρμησαν από το φρούριο και προέλασαν γρήγορα, πιέζοντας τις ελληνικές θέσεις στην πεδιάδα. Για ένα διάστημα φάνηκε πως η υπεροχή τους σε αριθμό και ιππικό θα έκρινε τη σύγκρουση. Οι Έλληνες, όμως, δεν διαλύθηκαν. Υποχώρησαν οργανωμένα προς τα υψώματα και κράτησαν καίριες θέσεις γύρω από το Γηροκομείο, τον ληνό του Σαΐτ αγά και τον Παλαιόπυργο. Από εκεί ξεκίνησε η αντεπίθεση, με τη σφραγίδα του Κολοκοτρώνη, του Πλαπούτα, του Γενναίου Κολοκοτρώνη και άλλων οπλαρχηγών, που έστρεψε την έκβαση της ημέρας υπέρ των Ελλήνων και ανάγκασε τους αντιπάλους να οπισθοχωρήσουν προς την πόλη.
Από τις πιο ζωντανές λεπτομέρειες που σώζονται στη μνήμη της μάχης είναι η μορφή του σημαιοφόρου του Κολοκοτρώνη, Νικολή Καραχάλιου. Σύμφωνα με μεταγενέστερη αφήγηση, τραυματίστηκε στο κεφάλι τη στιγμή που κρατούσε τη σημαία κοντά στις εχθρικές γραμμές, πρόλαβε όμως να φωνάξει «Πηγαίνετε ομπρός! Μου ήρθε σκοτούρα!»  και λίγο αργότερα ξαναμπήκε στη σύγκρουση, παρασύροντας τους συμπολεμιστές του στην αντεπίθεση. Είτε διαβαστεί ως ακριβές επεισόδιο είτε ως θρύλος του Αγώνα, η εικόνα αυτή αποτυπώνει το κλίμα της μάχης: πείσμα, αυταπάρνηση και απόφαση να μη χαθεί το έδαφος που είχε κερδηθεί. Είναι ένα από εκείνα τα στιγμιότυπα όπου η ντοπιολαλιά μετατρέπει μια εμβληματική στιγμή σε μνήμη που θα ξαναδιηγούνται γενιές μετά.
Η νίκη στο Γηροκομείο είχε σημαντική στρατιωτική βαρύτητα. Σύμφωνα με μεταγενέστερες ιστορικές αποτιμήσεις, μετά από εκείνη τη σύγκρουση οι πολιορκημένοι Τούρκοι δεν τόλμησαν ξανά ανάλογη μαζική έξοδο με την ίδια ευκολία. Ωστόσο, η επιτυχία αυτή δεν οδήγησε στην πτώση της Πάτρας. Η πολιορκία έληξε στις 23 Ιουνίου 1822, εξαιτίας εσωτερικών τριβών, οικονομικών δυσκολιών και αποδυνάμωσης του ελληνικού στρατοπέδου. Έτσι, η μάχη του Γηροκομείου έμεινε στην ιστορία ως μια μεγάλη τακτική επιτυχία, που έδειξε τι μπορούσε να πετύχει η Επανάσταση όταν υπήρχε συντονισμός, σωστή επιλογή εδάφους και αποφασισμένη ηγεσία. Στην τοπική μνήμη της Πάτρας, μάλιστα, η νίκη συνδέθηκε και με την προστασία της Παναγίας της Γηροκομήτισσας.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
537: Οι Οστρογότθοι υπό τον βασιλιά Ουίτιγι άρχισαν την πολιορκία της Ρώμης, με τον Βελισάριο να οργανώνει την άμυνα της πόλης για λογαριασμό της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η αναμέτρηση εξελίχθηκε σε μία από τις κρισιμότερες φάσεις του Γοτθικού Πολέμου και η επιτυχής υπεράσπιση της Ρώμης ενίσχυσε προσωρινά τη βυζαντινή παρουσία στην Ιταλία.
1822: Στη μάχη του Γηροκομείου, κοντά στην Πάτρα, οι ελληνικές δυνάμεις υπό τη γενική αρχηγία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη απέκρουσαν οθωμανική επίθεση με τη συμμετοχή οπλαρχηγών όπως ο Δημήτριος Πλαπούτας και ο Κωνσταντίνος Πετιμεζάς. Η σύγκρουση είχε σημασία για την άμυνα της βορειοδυτικής Πελοποννήσου και ενίσχυσε τη θέση των επαναστατών στην περιοχή της Πάτρας.
1913: Με την άφιξη του θωρηκτού «Σπέτσαι» και την αποβίβαση ελληνικών στρατευμάτων στο Βαθύ, η ένωση της Σάμου με την Ελλάδα ολοκληρώθηκε στην πράξη. Η Σαμιακή Εθνοσυνέλευση είχε ήδη κηρύξει την ένωση από τον Νοέμβριο του 1912, όμως η επίσημη ελληνική στρατιωτική παρουσία επισφράγισε οριστικά την αλλαγή καθεστώτος στο νησί.
1919: Στη Μόσχα άρχισε το ιδρυτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, με πρωτοβουλία του  Βλαντιμίρ Λένιν , μέσα στο κλίμα που είχε διαμορφώσει η Ρωσική Επανάσταση. Η ίδρυση της Κομιντέρν δημιούργησε ένα διεθνές κέντρο συντονισμού των κομμουνιστικών κομμάτων και επηρέασε βαθιά την πολιτική ιστορία του 20ού αιώνα.
1958: Η πολιτική κρίση στην Ελλάδα οξύνθηκε όταν παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση Καραμανλή οι Γεώργιος Ράλλης και Παναγής Παπαληγούρας, προκαλώντας σοβαρό ρήγμα στο εσωτερικό της ΕΡΕ. Τις επόμενες ημέρες η κοινοβουλευτική αποσταθεροποίηση κλιμακώθηκε και η εξέλιξη αυτή οδήγησε τελικά στη διάλυση της Βουλής και στις εκλογές του Μαΐου.
1969: Στην Τουλούζη πραγματοποιήθηκε η πρώτη δοκιμαστική πτήση του Κονκόρντ, του αγγλογαλλικού υπερηχητικού επιβατικού αεροσκάφους που έγινε σύμβολο τεχνολογικής πρωτοπορίας. Παρά τη σχετικά σύντομη εμπορική του πορεία, το πρόγραμμα άφησε ισχυρό αποτύπωμα στην ιστορία της πολιτικής αεροπορίας και στη φαντασία της μεταπολεμικής Ευρώπης.
1972: Τρεις Κύπριοι μητροπολίτες ζήτησαν την παραίτηση του αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ από την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι η ταυτόχρονη άσκηση εκκλησιαστικής και πολιτικής εξουσίας ήταν αντικανονική. Η κίνηση εξελίχθηκε σε σοβαρή κυπριακή εκκλησιαστική και πολιτική σύγκρουση, προαναγγέλλοντας την ένταση που θα σημάδευε τα επόμενα χρόνια στο νησί.
1986: Διαγράφεται από το ΠΑΣΟΚ ο Γεράσιμος Αρσένης, εξαιτίας της διαφωνίας του με τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Θα επανέλθει το 1989.
1990: Έπειτα από 27 χρόνια, ο Νέλσον Μαντέλα επιστρέφει στην ενεργό πολιτική δράση, καθώς εκλέγεται αντιπρόεδρος του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου, την κύρια οργάνωση των μαύρων που αγωνίζεται για την ισότητα και την ισονομία στη χώρα.
1992: Ο Βασίλης Λεβέντης ιδρύει την Ένωση Κεντρώων.
2020: Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ηνωμένο Βασίλειο άρχισαν τις διαπραγματεύσεις για τη μελλοντική τους σχέση μετά το Brexit, αμέσως μετά την τυπική βρετανική αποχώρηση από την Ένωση. Από αυτή τη διαδικασία προέκυψε αργότερα το νέο πλαίσιο συνεργασίας που ρύθμισε το εμπόριο και τις πολιτικές σχέσεις Λονδίνου και Βρυξελλών.
Γεννήσεις

1942 – Λου Ριντ (2 Μαρτίου 1942 – 27 Οκτωβρίου 2013), Αμερικανός, τραγουδοποιός, κιθαρίστας και τραγουδιστής, από τις πιο επιδραστικές μορφές του ροκ. Καθιερώθηκε ως ηγετική φυσιογνωμία των «The Velvet Underground», συγκροτήματος που, παρότι δεν γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην εποχή του, επηρέασε βαθιά το punk και το alternative rock. Στη σόλο πορεία του άφησε τραγούδια-σταθμούς όπως το «Walk on the Wild Side», χτίζοντας φήμη καλλιτέχνη με σκοτεινή, αστική και τολμηρή γραφή.

1962 – Τζον Μπον Τζόβι (2 Μαρτίου 1962 – –), Αμερικανός, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ηθοποιός, παγκοσμίως γνωστός ως ιδρυτής και βασική φωνή των Bon Jovi. Με το συγκρότημα σημάδεψε τη mainstream rock σκηνή από τη δεκαετία του 1980, με τεράστιες επιτυχίες όπως τα «Livin’ on a Prayer» και «It’s My Life», που διατήρησαν τη δημοφιλία τους και στο ελληνικό κοινό. Η σκηνική του παρουσία και η αντοχή της καριέρας του τον κράτησαν για δεκαετίες στην πρώτη γραμμή της ποπ-ροκ.

1968 – Ντάνιελ Κρεγκ (2 Μαρτίου 1968 – –), Άγγλος, ηθοποιός, από τις πιο αναγνωρίσιμες κινηματογραφικές φιγούρες της γενιάς του. Απέκτησε διεθνή ακτινοβολία ως Τζέιμς Μποντ, αρχίζοντας με το «Casino Royale» και συνεχίζοντας σε πέντε ταινίες, δίνοντας στον ήρωα πιο σκληρό και ρεαλιστικό τόνο. Παράλληλα ξεχώρισε και εκτός του σύμπαντος του 007, ιδιαίτερα με τον ρόλο του ντετέκτιβ Μπενουά Μπλαν στη σειρά ταινιών «Knives Out».
Θάνατοι

1958 – Νικόλαος Τσελεμεντές (2 Μαρτίου 1878 – 2 Μαρτίου 1958), Έλληνας, αρχιμάγειρας και συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής, από τα πιο κλασικά ονόματα της ελληνικής γαστρονομίας. Με τον «Οδηγό Μαγειρικής» και το γνωστό βιβλίο συνταγών του συνέβαλε καθοριστικά στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κουζίνας και στη διάδοση τεχνικών με επιρροές από τη Γαλλική γαστρονομία. Το όνομά του ταυτίστηκε τόσο πολύ με τη μαγειρική, ώστε «τσελεμεντές» να σημαίνει για πολύ κόσμο και το ίδιο το βιβλίο συνταγών.
Εορτολόγιο
Ευθάλιος, Ευθαλία
Εθνικές Γιορτές – Επέτειοι
Παγκόσμια Ημέρα Αντισφαίρισης
πηγή newsbeast.gr

Event details

Σαν σήμερα το 1937, ένας νέος ακόμη τότε ποιητής και διπλωμάτης, ο Γιώργος Σεφέρης, παρεμβαίνει δημόσια σε ένα από τα πιο φορτισμένα ζητήματα της νεότερης Ελλάδας: τη γλώσσα της παιδείας, της λογοτεχνίας και της δημόσιας ζωής. Το γράμμα του «περί της δημοτικής γλώσσας» στα «Νέα Γράμματα», γραμμένο στην Κορυτσά, δεν είναι άλλη μια θεωρητική πραγματεία, αλλά η φωνή ενός ανθρώπου που ζητά «να μη θυσιαστεί η γενεά μας σε γλωσσικές διαμάχες, όπως οι μεγαλύτεροί μας» και να αποκτήσει επιτέλους κοινούς, λειτουργικούς κανόνες.
Το σκηνικό
Ο Σεφέρης υπηρετεί στο ελληνικό προξενείο της Κορυτσάς, μακριά από το αθηναϊκό κέντρο, όταν στέλνει το γράμμα που θα δημοσιευτεί στο τεύχος της 13ης Φεβρουαρίου 1937. Τα «Νέα Γράμματα» έχουν ήδη γίνει βασικό βήμα της «γενιάς του ’30», που αναζητά μια σύγχρονη έκφραση της ελληνικότητας, με γλώσσα ζωντανή, καλλιεργημένη και ανοιχτή στον κόσμο. Έτσι, η παρέμβασή του αποκτά βάρος συλλογικό, όχι «μοναχικό».
Το γλωσσικό ζήτημα στο φόντο
Στη δεκαετία του ’30 η Ελλάδα ζει ακόμη τη διπλή πραγματικότητα: καθαρεύουσα ως επίσημος γραπτός λόγος, δημοτική ως γλώσσα της καθημερινότητας και της λογοτεχνικής πρωτοπορίας. Η σύγκρουση δεν αφορά μόνο τη φιλολογία, αλλά την εκπαίδευση, τη διοίκηση, την κοινωνική ιεραρχία, ακόμη και το ποιος θεωρείται «μορφωμένος» ή «εθνικά ορθός». Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Σεφέρης αποφεύγει τον φανατισμό και βάζει το πρακτικό ερώτημα: πώς μπορεί να υπάρξει δημιουργία όταν επικρατούν χαοτικές ορθογραφίες, αντιφατικές συμβάσεις και μόνιμη γλωσσική ανασφάλεια;
Τι ζητά ο Σεφέρης
Απαντώντας και σε προηγούμενη παρέμβαση του Άγγελου Τερζάκη, μιλά ως άνθρωπος της γραφής και θέτει δύο αιτήματα «δημοσίας τάξεως»: πρώτον, να περιοριστεί η «αναρχία» στην ορθογραφία με μια μετρημένη, σοβαρή συμφωνία σε βασικούς κανόνες. Δεύτερον, να υπάρξει μέριμνα για τη δημιουργία και καθιέρωση νέων ελληνικών λέξεων, ικανών να ονοματίσουν τις σύγχρονες έννοιες χωρίς να διολισθαίνει η γλώσσα σε πρόχειρα δάνεια ή σε ένα άχρωμο «ελληνομορφο εσπεράντο». Το διακύβευμα, όπως το συνοψίζει ο ίδιος αλλού, δεν είναι «αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική», αλλά «αν θα γράφουμε ελληνικά ή ένα οποιοδήποτε ελληνόμορφο εσπεράντο».
Από την επιστολή στη Γραμματική
Λίγο μετά, η ανάγκη για κοινό έδαφος παίρνει θεσμική μορφή: το 1938 αρχίζει η εργασία για τη «Νεοελληνική Γραμματική (της δημοτικής)» υπό τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη, που εκδίδεται το 1941 και γίνεται βασική αναφορά της κοινής νεοελληνικής. Το γλωσσικό ζήτημα δεν κλείνει τότε και θα χρειαστούν δεκαετίες μέχρι την καθιέρωση της δημοτικής ως γλώσσας του κράτους το 1976. Η επιστολή του 1937, όμως, μένει ως καθαρό στιγμιότυπο: ένας μεγάλος λογοτέχνης ζητά λιγότερη έριδα και περισσότερη δουλειά πάνω στη γλώσσα.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
1867: Το βαλς του Γιόχαν Στράους Β΄ «Ο Γαλάζιος Δούναβης» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη Βιέννη, αρχικά σε εκδοχή για χορωδία. Μέσα σε λίγο καιρό θα ξεπεράσει τα όρια της αυστριακής πρωτεύουσας και θα γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μουσικά «σύμβολα» της Ευρώπης.

1881: Κυκλοφορεί στο Παρίσι το πρώτο φύλλο της φεμινιστικής εφημερίδας «La Citoyenne», που ιδρύει, χρηματοδοτεί και διευθύνει η Γαλλίδα ακτιβίστρια Υμπερτίν Ωκλέρ, ως βήμα για το δικαίωμα ψήφου και την πλήρη πολιτική ισότητα των γυναικών, αμφισβητώντας ανοιχτά το πλαίσιο του Ναπολεόντειου Κώδικα, και θα εκδίδεται έως το 1891.
1895: Οι αδελφοί Λιμιέρ κατοχυρώνουν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη συσκευή που θα καθιερωθεί ως «Cinématographe», ένα κομβικό βήμα στην ιστορία του κινηματογράφου. Η καινοτομία είναι ότι ενώνει πρακτικά λήψη και προβολή, ανοίγοντας τον δρόμο για την κινηματογραφική εμπειρία όπως θα την γνωρίσει το μαζικό κοινό.
1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις γνωστοποιούν στην ελληνική κυβέρνηση ότι η διεθνής κατοχύρωση της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου συνδέεται με την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από τη Βόρεια Ήπειρο και τη Σάσωνα, σύμφωνα με τη γραμμή που είχε προταθεί από το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας για τα σύνορα της Αλβανίας, με βασικές εξαιρέσεις την Ίμβρο και την Τένεδο. Η εξέλιξη προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην Ήπειρο και πολιτική ένταση στην Αθήνα, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο να παρεμβαίνει δημόσια υπέρ της αποφυγής διεθνών περιπλοκών, προειδοποιώντας ότι κινήσεις αντίστασης θα επιβάρυναν τη θέση της χώρας.

1917: Η Μάτα Χάρι συλλαμβάνεται στο Παρίσι με κατηγορία την κατασκοπεία υπέρ της Γερμανίας, την ώρα που ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται στην πιο νευρική του φάση. Η υπόθεση παίρνει τεράστιες διαστάσεις, επειδή μπλέκει μυστικές υπηρεσίες, φήμες και έναν δημόσιο διάλογο που «διψά» για παραδειγματική τιμωρία. Η σύλληψή της θα εξελιχθεί σε ένα από τα πιο διάσημα δικαστικά θρίλερ του πολέμου.
1937: Ο Έλληνας ποιητής και διπλωμάτης Γιώργος Σεφέρης δημοσιεύει στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Γράμματα» επιστολή του για τη δημοτική, παρεμβαίνοντας στο ελληνικό γλωσσικό ζήτημα της εποχής, την αντιπαράθεση γύρω από το ποια μορφή της ελληνικής πρέπει να θεωρείται κατάλληλη για την παιδεία, τη δημόσια ζωή και τη λογοτεχνία. Η παρέμβαση έχει βαρύτητα επειδή το «Νέα Γράμματα» λειτουργεί ως βασικό βήμα της «γενιάς του ’30», που υπερασπίζεται μια σύγχρονη, ζωντανή γλώσσα ως φορέα πολιτισμού.
1945: Ξεκινά ο βομβαρδισμός της Δρέσδης από συμμαχικά αεροσκάφη, σε μια επιχείρηση που θα καταστρέψει μεγάλο μέρος της ιστορικής πόλης. Οι νεκροί υπολογίζονται σε δεκάδες χιλιάδες, με τις εκτιμήσεις να αποτελούν μέχρι σήμερα αντικείμενο έντονης συζήτησης. Το γεγονός μένει ως σημείο-σύμβολο για τα όρια του «στρατηγικού» βομβαρδισμού σε κατοικημένες περιοχές.
1957: Στην Ελλάδα πραγματοποιείται μαζική πανελλαδική κινητοποίηση για το Κυπριακό, με «νεκρώματα» σε υπηρεσίες, καταστήματα και δρόμους. Το μήνυμα είναι πολιτικό και κοινωνικό, απέναντι στη στάση της Βρετανίας και των διεθνών χειρισμών γύρω από το αίτημα της αυτοδιάθεσης. Η ημέρα καταγράφεται ως μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές δημόσιας πίεσης της εποχής.
1991: Στον Πόλεμο του Κόλπου, αμερικανικά αεροσκάφη πλήττουν υπόγειο καταφύγιο στη Βαγδάτη με κατευθυνόμενες βόμβες, προκαλώντας εκατοντάδες θανάτους αμάχων. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι ο στόχος είχε στρατιωτική χρήση, ενώ το Ιράκ και αυτόπτες μάρτυρες περιγράφουν χώρο όπου είχαν καταφύγει οικογένειες. Η επίθεση γίνεται διεθνές σημείο τριβής για το κόστος του πολέμου πάνω στον άμαχο πληθυσμό.
Γεννήσεις

1888 – Γεώργιος Παπανδρέου (13 Φεβρουαρίου 1888 – 1 Νοεμβρίου 1968), Έλληνας, πολιτικός, από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της νεότερης Ελληνικής πολιτικής Ιστορίας και ιστορικός ηγέτης του Κέντρου. Διετέλεσε επανειλημμένα πρωθυπουργός και σημάδεψε τη μεταπολεμική πορεία της χώρας, με έντονη παρουσία στα κρίσιμα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της μεταβατικής περιόδου του 1944. Στη δεκαετία του 1960 συνδέθηκε με την Ένωση Κέντρου και με τις πολιτικές συγκρούσεις που κορυφώθηκαν στην κρίση του 1965.

1933 – Μιχαλάκης Καραολής (13 Φεβρουαρίου 1933 – 10 Μαΐου 1956), Κύπριος, αγωνιστής της ΕΟΚΑ, από τα πιο εμβληματικά πρόσωπα του αντιαποικιακού αγώνα κατά της Βρετανικής διοίκησης. Συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε θάνατο και απαγχονίζεται στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, σε μια εκτέλεση που γίνεται σημείο καμπής για την κοινή γνώμη σε Κύπρο και Ελλάδα. Η θυσία του, μαζί με άλλους απαγχονισθέντες αγωνιστές, καθιερώνεται ως σύμβολο της αποικιοκρατικής βίας και της περιόδου του Αγώνα.

1956 – Γιάννης Κούρος (13 Φεβρουαρίου 1956 – –), Έλληνας, δρομέας υπεραποστάσεων, από τα πιο θρυλικά ονόματα του παγκόσμιου ultrarunning. Καθιερώνεται ως «βασιλιάς» του Σπάρταθλον, με κυριαρχικές νίκες και επιδόσεις που έκαναν τον αγώνα συνώνυμο του ονόματός του, ιδιαίτερα από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ξεχωρίζει επίσης σε 24ωρους, 48ωρους και πολυήμερους αγώνες αντοχής, με ρεκόρ και επιδόσεις που συζητιούνται διεθνώς ως σημεία αναφοράς.

1974 – Ρόμπι Γουίλιαμς (13 Φεβρουαρίου 1974 – –), Άγγλος, τραγουδιστής και τραγουδοποιός, από τα μεγαλύτερα pop ονόματα της Ευρώπης με διαχρονική απήχηση και στην Ελλάδα. Γίνεται διάσημος με τους Take That στις αρχές των 90s και εκτοξεύεται σόλο από το 1996, με τεράστιες πωλήσεις και αλλεπάλληλα hits. Συνδέεται με τραγούδια όπως «Angels», «Feel» και «Rock DJ», ενώ η εκρηκτική σκηνική του παρουσία και η ποπ περσόνα του τον κρατούν σταθερά στην πρώτη γραμμή της διεθνούς ψυχαγωγίας για δεκαετίες.
Θάνατοι

1883 – Ρίχαρντ Βάγκνερ (22 Μαΐου 1813 – 13 Φεβρουαρίου 1883), Γερμανός, συνθέτης και λιμπρετίστας, από τα πιο επιδραστικά πρόσωπα της δυτικής μουσικής. Ανανεώνει ριζικά την όπερα με την ιδέα του «συνολικού έργου τέχνης» και με τη χρήση των leitmotifs, μουσικών θεμάτων που «δένουν» χαρακτήρες και ιδέες. Το έργο του, με κορυφαίο τον κύκλο «Το δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ», αλλάζει την αισθητική του 19ου αιώνα και επηρεάζει βαθιά μουσική, θέατρο και κινηματογράφο.

1899 – Ανδρέας Συγγρός (12 Οκτωβρίου 1830 – 13 Φεβρουαρίου 1899), Έλληνας, τραπεζίτης και εθνικός ευεργέτης, από τα πιο γνωστά ονόματα της Αθήνας του 19ου αιώνα. Δραστηριοποιείται στην οικονομική ζωή της εποχής και η παρουσία του συνδέεται με κομβικές υποδομές και μεγάλες πρωτοβουλίες, όπως η ολοκλήρωση της Διώρυγας της Κορίνθου (1893). Το όνομά του μένει ζωντανό στη συλλογική μνήμη μέσα από το Ίδρυμα Ανδρέα και Ιφιγένειας Συγγρού και από τοπωνύμια όπως η Λεωφόρος Συγγρού.
Εορτολόγιο
Ακύλας, Πρίσκιλλα
Εθνικές Γιορτές – Επέτειοι
Διεθνής Ημέρα Προφυλακτικού
Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου
πηγή newsbeast.gr

Event details