Στις αρχές Μαρτίου του 1822, στα υψώματα γύρω από τη Μονή Γηροκομείου της Πάτρας, γράφτηκε ένα από τα πιο κρίσιμα επεισόδια της πολιορκίας της πόλης σε μία σύγκρουση καθοριστική για την προσπάθεια των Ελλήνων να κρατήσουν ασφυκτικό κλοιό γύρω από την Πάτρα και να απειλήσουν άμεσα το φρούριό της.
Η θέση δεν ήταν τυχαία. Η Μονή Γηροκομείου βρισκόταν σε νευραλγικό σημείο, πολύ κοντά στο κάστρο, και όποιος την κρατούσε αποκτούσε σοβαρό τακτικό πλεονέκτημα. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είχε μετακινήσει τις ελληνικές δυνάμεις πιο κοντά στην πόλη, ενώ οι Οθωμανοί επιχείρησαν να σπάσουν τον κλοιό με ισχυρές δυνάμεις από την Πάτρα, που στις πηγές εμφανίζονται από 8.000 έως και πάνω από 12.000 άνδρες. Η μάχη, λοιπόν, δεν ήταν μια τοπική αψιμαχία. Ήταν αναμέτρηση που αφορούσε τον έλεγχο ολόκληρης της πεδιάδας των Πατρών.
Τα ξημερώματα, οι Οθωμανοί εξόρμησαν από το φρούριο και προέλασαν γρήγορα, πιέζοντας τις ελληνικές θέσεις στην πεδιάδα. Για ένα διάστημα φάνηκε πως η υπεροχή τους σε αριθμό και ιππικό θα έκρινε τη σύγκρουση. Οι Έλληνες, όμως, δεν διαλύθηκαν. Υποχώρησαν οργανωμένα προς τα υψώματα και κράτησαν καίριες θέσεις γύρω από το Γηροκομείο, τον ληνό του Σαΐτ αγά και τον Παλαιόπυργο. Από εκεί ξεκίνησε η αντεπίθεση, με τη σφραγίδα του Κολοκοτρώνη, του Πλαπούτα, του Γενναίου Κολοκοτρώνη και άλλων οπλαρχηγών, που έστρεψε την έκβαση της ημέρας υπέρ των Ελλήνων και ανάγκασε τους αντιπάλους να οπισθοχωρήσουν προς την πόλη.
Από τις πιο ζωντανές λεπτομέρειες που σώζονται στη μνήμη της μάχης είναι η μορφή του σημαιοφόρου του Κολοκοτρώνη, Νικολή Καραχάλιου. Σύμφωνα με μεταγενέστερη αφήγηση, τραυματίστηκε στο κεφάλι τη στιγμή που κρατούσε τη σημαία κοντά στις εχθρικές γραμμές, πρόλαβε όμως να φωνάξει «Πηγαίνετε ομπρός! Μου ήρθε σκοτούρα!»  και λίγο αργότερα ξαναμπήκε στη σύγκρουση, παρασύροντας τους συμπολεμιστές του στην αντεπίθεση. Είτε διαβαστεί ως ακριβές επεισόδιο είτε ως θρύλος του Αγώνα, η εικόνα αυτή αποτυπώνει το κλίμα της μάχης: πείσμα, αυταπάρνηση και απόφαση να μη χαθεί το έδαφος που είχε κερδηθεί. Είναι ένα από εκείνα τα στιγμιότυπα όπου η ντοπιολαλιά μετατρέπει μια εμβληματική στιγμή σε μνήμη που θα ξαναδιηγούνται γενιές μετά.
Η νίκη στο Γηροκομείο είχε σημαντική στρατιωτική βαρύτητα. Σύμφωνα με μεταγενέστερες ιστορικές αποτιμήσεις, μετά από εκείνη τη σύγκρουση οι πολιορκημένοι Τούρκοι δεν τόλμησαν ξανά ανάλογη μαζική έξοδο με την ίδια ευκολία. Ωστόσο, η επιτυχία αυτή δεν οδήγησε στην πτώση της Πάτρας. Η πολιορκία έληξε στις 23 Ιουνίου 1822, εξαιτίας εσωτερικών τριβών, οικονομικών δυσκολιών και αποδυνάμωσης του ελληνικού στρατοπέδου. Έτσι, η μάχη του Γηροκομείου έμεινε στην ιστορία ως μια μεγάλη τακτική επιτυχία, που έδειξε τι μπορούσε να πετύχει η Επανάσταση όταν υπήρχε συντονισμός, σωστή επιλογή εδάφους και αποφασισμένη ηγεσία. Στην τοπική μνήμη της Πάτρας, μάλιστα, η νίκη συνδέθηκε και με την προστασία της Παναγίας της Γηροκομήτισσας.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
537: Οι Οστρογότθοι υπό τον βασιλιά Ουίτιγι άρχισαν την πολιορκία της Ρώμης, με τον Βελισάριο να οργανώνει την άμυνα της πόλης για λογαριασμό της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η αναμέτρηση εξελίχθηκε σε μία από τις κρισιμότερες φάσεις του Γοτθικού Πολέμου και η επιτυχής υπεράσπιση της Ρώμης ενίσχυσε προσωρινά τη βυζαντινή παρουσία στην Ιταλία.
1822: Στη μάχη του Γηροκομείου, κοντά στην Πάτρα, οι ελληνικές δυνάμεις υπό τη γενική αρχηγία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη απέκρουσαν οθωμανική επίθεση με τη συμμετοχή οπλαρχηγών όπως ο Δημήτριος Πλαπούτας και ο Κωνσταντίνος Πετιμεζάς. Η σύγκρουση είχε σημασία για την άμυνα της βορειοδυτικής Πελοποννήσου και ενίσχυσε τη θέση των επαναστατών στην περιοχή της Πάτρας.
1913: Με την άφιξη του θωρηκτού «Σπέτσαι» και την αποβίβαση ελληνικών στρατευμάτων στο Βαθύ, η ένωση της Σάμου με την Ελλάδα ολοκληρώθηκε στην πράξη. Η Σαμιακή Εθνοσυνέλευση είχε ήδη κηρύξει την ένωση από τον Νοέμβριο του 1912, όμως η επίσημη ελληνική στρατιωτική παρουσία επισφράγισε οριστικά την αλλαγή καθεστώτος στο νησί.
1919: Στη Μόσχα άρχισε το ιδρυτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, με πρωτοβουλία του  Βλαντιμίρ Λένιν , μέσα στο κλίμα που είχε διαμορφώσει η Ρωσική Επανάσταση. Η ίδρυση της Κομιντέρν δημιούργησε ένα διεθνές κέντρο συντονισμού των κομμουνιστικών κομμάτων και επηρέασε βαθιά την πολιτική ιστορία του 20ού αιώνα.
1958: Η πολιτική κρίση στην Ελλάδα οξύνθηκε όταν παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση Καραμανλή οι Γεώργιος Ράλλης και Παναγής Παπαληγούρας, προκαλώντας σοβαρό ρήγμα στο εσωτερικό της ΕΡΕ. Τις επόμενες ημέρες η κοινοβουλευτική αποσταθεροποίηση κλιμακώθηκε και η εξέλιξη αυτή οδήγησε τελικά στη διάλυση της Βουλής και στις εκλογές του Μαΐου.
1969: Στην Τουλούζη πραγματοποιήθηκε η πρώτη δοκιμαστική πτήση του Κονκόρντ, του αγγλογαλλικού υπερηχητικού επιβατικού αεροσκάφους που έγινε σύμβολο τεχνολογικής πρωτοπορίας. Παρά τη σχετικά σύντομη εμπορική του πορεία, το πρόγραμμα άφησε ισχυρό αποτύπωμα στην ιστορία της πολιτικής αεροπορίας και στη φαντασία της μεταπολεμικής Ευρώπης.
1972: Τρεις Κύπριοι μητροπολίτες ζήτησαν την παραίτηση του αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ από την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι η ταυτόχρονη άσκηση εκκλησιαστικής και πολιτικής εξουσίας ήταν αντικανονική. Η κίνηση εξελίχθηκε σε σοβαρή κυπριακή εκκλησιαστική και πολιτική σύγκρουση, προαναγγέλλοντας την ένταση που θα σημάδευε τα επόμενα χρόνια στο νησί.
1986: Διαγράφεται από το ΠΑΣΟΚ ο Γεράσιμος Αρσένης, εξαιτίας της διαφωνίας του με τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Θα επανέλθει το 1989.
1990: Έπειτα από 27 χρόνια, ο Νέλσον Μαντέλα επιστρέφει στην ενεργό πολιτική δράση, καθώς εκλέγεται αντιπρόεδρος του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου, την κύρια οργάνωση των μαύρων που αγωνίζεται για την ισότητα και την ισονομία στη χώρα.
1992: Ο Βασίλης Λεβέντης ιδρύει την Ένωση Κεντρώων.
2020: Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ηνωμένο Βασίλειο άρχισαν τις διαπραγματεύσεις για τη μελλοντική τους σχέση μετά το Brexit, αμέσως μετά την τυπική βρετανική αποχώρηση από την Ένωση. Από αυτή τη διαδικασία προέκυψε αργότερα το νέο πλαίσιο συνεργασίας που ρύθμισε το εμπόριο και τις πολιτικές σχέσεις Λονδίνου και Βρυξελλών.
Γεννήσεις

1942 – Λου Ριντ (2 Μαρτίου 1942 – 27 Οκτωβρίου 2013), Αμερικανός, τραγουδοποιός, κιθαρίστας και τραγουδιστής, από τις πιο επιδραστικές μορφές του ροκ. Καθιερώθηκε ως ηγετική φυσιογνωμία των «The Velvet Underground», συγκροτήματος που, παρότι δεν γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην εποχή του, επηρέασε βαθιά το punk και το alternative rock. Στη σόλο πορεία του άφησε τραγούδια-σταθμούς όπως το «Walk on the Wild Side», χτίζοντας φήμη καλλιτέχνη με σκοτεινή, αστική και τολμηρή γραφή.

1962 – Τζον Μπον Τζόβι (2 Μαρτίου 1962 – –), Αμερικανός, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ηθοποιός, παγκοσμίως γνωστός ως ιδρυτής και βασική φωνή των Bon Jovi. Με το συγκρότημα σημάδεψε τη mainstream rock σκηνή από τη δεκαετία του 1980, με τεράστιες επιτυχίες όπως τα «Livin’ on a Prayer» και «It’s My Life», που διατήρησαν τη δημοφιλία τους και στο ελληνικό κοινό. Η σκηνική του παρουσία και η αντοχή της καριέρας του τον κράτησαν για δεκαετίες στην πρώτη γραμμή της ποπ-ροκ.

1968 – Ντάνιελ Κρεγκ (2 Μαρτίου 1968 – –), Άγγλος, ηθοποιός, από τις πιο αναγνωρίσιμες κινηματογραφικές φιγούρες της γενιάς του. Απέκτησε διεθνή ακτινοβολία ως Τζέιμς Μποντ, αρχίζοντας με το «Casino Royale» και συνεχίζοντας σε πέντε ταινίες, δίνοντας στον ήρωα πιο σκληρό και ρεαλιστικό τόνο. Παράλληλα ξεχώρισε και εκτός του σύμπαντος του 007, ιδιαίτερα με τον ρόλο του ντετέκτιβ Μπενουά Μπλαν στη σειρά ταινιών «Knives Out».
Θάνατοι

1958 – Νικόλαος Τσελεμεντές (2 Μαρτίου 1878 – 2 Μαρτίου 1958), Έλληνας, αρχιμάγειρας και συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής, από τα πιο κλασικά ονόματα της ελληνικής γαστρονομίας. Με τον «Οδηγό Μαγειρικής» και το γνωστό βιβλίο συνταγών του συνέβαλε καθοριστικά στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κουζίνας και στη διάδοση τεχνικών με επιρροές από τη Γαλλική γαστρονομία. Το όνομά του ταυτίστηκε τόσο πολύ με τη μαγειρική, ώστε «τσελεμεντές» να σημαίνει για πολύ κόσμο και το ίδιο το βιβλίο συνταγών.
Εορτολόγιο
Ευθάλιος, Ευθαλία
Εθνικές Γιορτές – Επέτειοι
Παγκόσμια Ημέρα Αντισφαίρισης
πηγή newsbeast.gr

Event details

Η νύχτα είναι άγρια στον Σαρωνικό. Λίγα μίλια από το Σούνιο, ένα παλιό φορτηγό ατμόπλοιο, το «Όρια», παλεύει με την καταιγίδα και χτυπά στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος. Στα αμπάρια του βρίσκονται στοιβαγμένοι Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου. Σε λίγη ώρα, η θάλασσα θα «κλείσει» πάνω από μία από τις πιο πολύνεκρες ναυτικές τραγωδίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που για δεκαετίες έμεινε σχεδόν άγνωστη.
Το πλοίο και το «φορτίο» του πολέμου
Το «Όρια» ήταν νορβηγικό εμπορικό ατμόπλοιο, ναυπηγημένο το 1920 στο Σάντερλαντ της Αγγλίας. Στα χρόνια του πολέμου επιτάχθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς για μεταφορές, σε μια περίοδο όπου, μετά την ιταλική συνθηκολόγηση, χιλιάδες Ιταλοί στρατιωτικοί μετατρέπονται σε αιχμαλώτους και μετακινούνται με πλοία που δεν είχαν σχεδιαστεί για τέτοια «αποστολή».
Στις 11 Φεβρουαρίου 1944 αποπλέει από τη Ρόδο για τον Πειραιά, μεταφέροντας 4.115 Ιταλούς αιχμαλώτους (43 αξιωματικούς, 118 υπαξιωματικούς και 3.885 στρατιώτες), μαζί με περίπου 90 Γερμανούς στρατιώτες, ενώ το πλήρωμα περιλάμβανε Νορβηγό καπετάνιο και Έλληνες ναυτικούς.
Η καταιγίδα στον Πάτροκλο
Την επόμενη μέρα, 12 Φεβρουαρίου 1944, το πλοίο πιάνεται σε σφοδρή κακοκαιρία. Κοντά στο ακρωτήριο Σούνιο και τη νησίδα Πάτροκλος, χτυπά στα βράχια. Όσοι έχουν μελετήσει την υπόθεση μιλούν για ένα πλοίο υπερφορτωμένο, με ανθρώπους κλεισμένους στα αμπάρια, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα διαφυγής όταν τα πράγματα στραβώσουν. Η βύθιση είναι γρήγορη και το μέγεθος της καταστροφής τρομακτικό.
Οι νεκροί υπολογίζονται σε πάνω από 4.000, κυρίως Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου, γεγονός που κατατάσσει το ναυάγιο ανάμεσα στις χειρότερες ναυτικές τραγωδίες της Ιστορίας και, ειδικότερα, στη μεγαλύτερη απώλεια ζωών από βύθιση ενός μόνο πλοίου στη Μεσόγειο.
Οι ελάχιστοι διασωθέντες
Ο ακριβής αριθμός των διασωθέντων διαφέρει ανά πηγή, κάτι που δείχνει και το χάος των ημερών. Μεταγενέστερες ιταλικές καταγραφές αναφέρουν ότι σώθηκαν 21 Ιταλοί αιχμάλωτοι, 6 Γερμανοί στρατιώτες και ένας Έλληνας ναυτικός, μαζί με τον Νορβηγό καπετάνιο. Σε κάθε εκδοχή, οι επιζώντες είναι μετρημένοι στα δάχτυλα μπροστά στον όγκο των θυμάτων.
Η σιωπή της Κατοχής
Παρά το μέγεθος της τραγωδίας, το ναυάγιο δεν περνά στον δημόσιο λόγο όπως θα περίμενε κανείς. Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση διερευνά τα αίτια, όμως γύρω από το γεγονός επιβάλλεται αυστηρή σιωπή και λογοκρισία. Στα παράλια της νοτιοανατολικής Αττικής ξεβράζονται σοροί και, όπου δεν παραμένουν στον βυθό, θάβονται πρόχειρα σε ομαδικούς τάφους. Για χρόνια, η ιστορία του «Όρια» μοιάζει να «σβήνει» μέσα στα σκοτάδια του πολέμου.
Η ανακάλυψη που ξανάφερε τη μνήμη στην επιφάνεια
Η υπόθεση αρχίζει να βγαίνει από τη λήθη όταν ο δύτης Αριστοτέλης Ζερβούδης εντοπίζει και ταυτοποιεί το ναυάγιο το 1999. Το 2002, μετά από έρευνα σε αρχεία και τεκμήρια, η ιστορία δημοσιοποιείται συστηματικά και το «Όρια» αποκτά ξανά όνομα, θέση και αφήγηση.
Ακόμα και σήμερα, ευρήματα από το ναυάγιο έχουν παρουσιαστεί σε μουσειακές συλλογές, ως χειροπιαστή υπενθύμιση μιας τραγωδίας που συνέβη δίπλα στην Αθήνα, αλλά έμεινε για δεκαετίες στη σκιά.
Το μνημείο στο Χάρακα και η ετήσια δέηση
Στην περιοχή του Χάρακα, στο 60ό χιλιόμετρο της λεωφόρου Αθηνών–Σουνίου, έχει ανεγερθεί μνημείο απέναντι από το σημείο της βύθισης. Εκεί τελείται κάθε χρόνο επιμνημόσυνη δέηση, με την παρουσία εκπροσώπων και από τις δύο χώρες, για να θυμίζει ότι κάτω από αυτά τα νερά βρίσκεται ένα «θαλάσσιο νεκροταφείο» του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το «Όρια» παραμένει δεν έγινε ποτέ παγκόσμιος μύθος όπως ο «Τιτανικός», παρότι οι απώλειες ήταν πολλαπλάσιες. Έγινε, όμως, μνήμη για όσους έμειναν πίσω να ψάχνουν ονόματα, ίχνη και μια αλήθεια που άργησε να ειπωθεί.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
1922: Δημοσιεύεται το «Δημοκρατικό Μανιφέστο» του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, που καταγγέλλει την πολιτική των φιλοβασιλικών κυβερνήσεων στο Μικρασιατικό ζήτημα και ζητά αλλαγή πορείας. Το κείμενο προκαλεί σφοδρές αντιδράσεις και μετατρέπεται σε πολιτικό σημείο αναφοράς μέσα στη δίνη που οδηγεί στη Μικρασιατική Καταστροφή.
1944: Βυθίζεται στα ανοιχτά του Σουνίου το ατμόπλοιο «Όρια», που μεταφέρει χιλιάδες Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου. Ο αριθμός των νεκρών ξεπερνά τις 4.000, σε μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μεσόγειο. Για δεκαετίες το γεγονός μένει σχετικά στην αφάνεια, παρότι αφορά άμεσα τον ελληνικό χώρο.
1945: Υπογράφεται η Συμφωνία της Βάρκιζας, με την κυβέρνηση του Νικολάου Πλαστήρα και αντιπροσώπους του ΕΑΜ να καταλήγουν σε πλαίσιο «ομαλοποίησης» μετά τα Δεκεμβριανά. Προβλέπεται η διάλυση του ΕΛΑΣ και η παράδοση των όπλων, με αντάλλαγμα δεσμεύσεις για πολιτικές ελευθερίες και αμνηστία για πολιτικά αδικήματα. Στην πράξη, ανοίγει μια περίοδο έντονης πόλωσης που θα οδηγήσει στη μετεμφυλιακή κρίση.
1950: Ιδρύεται η EBU (European Broadcasting Union), που θα εξελιχθεί σε κομβικό οργανισμό για τη συνεργασία των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών φορέων στην Ευρώπη. Μέσα από αυτή τη δομή θα γεννηθεί και ο θεσμός της Eurovision, που αργότερα θα γίνει μαζικό πολιτιστικό γεγονός για εκατομμύρια τηλεθεατές, με ισχυρή παρουσία και της Ελλάδας.
1964: Η The Beatlesmania φτάνει στο απόγειο της στη Νέα Υόρκη, όταν το συγκρότημα δίνει δύο εμφανίσεις στο Carnegie Hall. Τα σόου καταγράφονται ως μέρος της «έκρηξης» που αλλάζει την ποπ κουλτούρα και τον τρόπο που η νεανική μουσική γίνεται παγκόσμιο φαινόμενο. Η εικόνα της εποχής αποκτά πλέον και συγκεκριμένο «σάουντρακ».
2002: Ξεκινά στη Χάγη η δίκη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς για εγκλήματα πολέμου, σε μια υπόθεση-ορόσημο για τη διεθνή δικαιοσύνη στα Βαλκάνια. Για πρώτη φορά ένας πρώην αρχηγός κράτους της περιοχής βρίσκεται αντιμέτωπος με τόσο βαριές κατηγορίες σε διεθνές δικαστήριο. Η διαδικασία ρίχνει φως σε γεγονότα που σημάδεψαν άμεσα και την ελληνική γειτονιά.
2012: Η ελληνική Βουλή υπερψηφίζει τη δεύτερη δανειακή σύμβαση, γνωστή ως Μνημόνιο ΙΙ, με 199 «ναι». Η ψηφοφορία προκαλεί ισχυρές πολιτικές αναταράξεις, με διασπάσεις και πειθαρχικά μέτρα σε κόμματα εξουσίας, ενώ στον δρόμο η ένταση κορυφώνεται. Η απόφαση σφραγίζει την πορεία της χώρας μέσα στην κρίση χρέους.

2019: Τίθεται σε ισχύ η Συμφωνία των Πρεσπών και η γειτονική χώρα παίρνει επίσημα το όνομα Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Η εξέλιξη κλείνει ένα μακρόχρονο διπλωματικό μέτωπο για την Ελλάδα και αλλάζει τους όρους της περιφερειακής πολιτικής στα Βαλκάνια. Παράλληλα, ανοίγει τον δρόμο για νέες ισορροπίες σε διεθνείς οργανισμούς και συμμαχίες.
Γεννήσεις

1809 – Κάρολος Δαρβίνος (12 Φεβρουαρίου 1809 – 19 Απριλίου 1882), Άγγλος, φυσιοδίφης, από τα πρόσωπα-ορόσημο στην ιστορία της επιστήμης. Με το ταξίδι του στο HMS Beagle (1831–1836) συγκέντρωσε παρατηρήσεις που τον οδήγησαν στη θεωρία της εξέλιξης μέσω της φυσικής επιλογής. Το 1859 δημοσιεύει το «On the Origin of Species», βιβλίο που αλλάζει ριζικά την κατανόηση της ζωής, της προσαρμογής και της κοινής καταγωγής των οργανισμών, ανοίγοντας νέο κεφάλαιο στη βιολογία.

1809 – Αβραάμ Λίνκολν (12 Φεβρουαρίου 1809 – 15 Απριλίου 1865), Αμερικανός, 16ος πρόεδρος των ΗΠΑ, από τις πιο εμβληματικές πολιτικές μορφές της Ιστορίας. Ηγείται της χώρας στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, με κεντρικό στόχο τη διατήρηση της Ένωσης, και συνδέεται ιστορικά με την κατάργηση της δουλείας μέσω της Διακήρυξης Χειραφέτησης και της 13ης Τροπολογίας. Η ομιλία του στο Γκέτισμπεργκ γίνεται σύμβολο δημοκρατικών αξιών. Δολοφονείται λίγο μετά το τέλος του πολέμου, γεγονός που ενισχύει τον ιστορικό του συμβολισμό.

1923 – Φράνκο Τζεφιρέλι (12 Φεβρουαρίου 1923 – 15 Ιουνίου 2019), Ιταλός, σκηνοθέτης κινηματογράφου και όπερας, που ξεχώρισε για τη θεατρική, πλούσια αισθητική του σε κλασικά έργα. Υπογράφει το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» (1968), που τον καθιερώνει διεθνώς, ενώ το τηλεοπτικό «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (1977) γίνεται διαχρονικά δημοφιλές και στο ελληνικό κοινό. Παράλληλα αφήνει ισχυρό αποτύπωμα στην όπερα, με μεγάλες παραγωγές σε κορυφαίους θεσμούς όπως η Σκάλα του Μιλάνου.

1933 – Κώστας Γαβράς (12 Φεβρουαρίου 1933 – –), Έλληνας, σκηνοθέτης, από τους πιο αναγνωρίσιμους δημιουργούς πολιτικού σινεμά διεθνώς, με καριέρα που αναπτύχθηκε κυρίως στη Γαλλία. Με το «Ζ» (1969), εμπνευσμένο από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και το παρακρατικό κλίμα, υπογράφει ταινία-τομή που κερδίζει Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Με το «Missing» (1982) κερδίζει Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, εδραιώνοντας την εμμονή του σε εξουσία, πραξικοπήματα και κρατική βία.

1954 – Τζίμης Πανούσης (12 Φεβρουαρίου 1954 – 13 Ιανουαρίου 2018), Έλληνας, τραγουδοποιός και σατιρικός περφόρμερ, από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της ελληνικής σκηνής με αποτύπωμα που ξεπερνά τη μουσική. Ιδρυτής των «Μουσικών Ταξιαρχιών», έφερε ένα μείγμα ροκ, θεατρικότητας και καυστικής σάτιρας για πολιτική, ΜΜΕ και κοινωνικά ταμπού. Οι ζωντανές εμφανίσεις του έγιναν θρύλος, ενώ συχνά βρέθηκε στο επίκεντρο αντιδράσεων και δικαστικών υποθέσεων για τα όρια της σάτιρας.
Θάνατοι

1804 – Ιμμάνουελ Καντ (22 Απριλίου 1724 – 12 Φεβρουαρίου 1804), Γερμανός, φιλόσοφος του Διαφωτισμού, από τους πιο θεμελιακούς στοχαστές της νεότερης σκέψης. Με την «Κριτική του καθαρού λόγου» αλλάζει τον τρόπο που συζητάμε τι μπορούμε να γνωρίζουμε και πώς συγκροτείται η ανθρώπινη εμπειρία. Στην ηθική θεμελιώνει την «κατηγορική προσταγή», έναν κανόνα καθολικής ισχύος για την ανθρώπινη πράξη. Η επιρροή του διαπερνά φιλοσοφία, πολιτική θεωρία, δίκαιο και τη συζήτηση για τη «διαρκή ειρήνη».

1873 – Σπυρίδων Τρικούπης (20 Απριλίου 1788 – 24 Φεβρουαρίου 1873), Έλληνας, πολιτικός, διπλωμάτης και ιστορικός, από τις κεντρικές μορφές των πρώτων δεκαετιών του ελληνικού κράτους. Διετέλεσε πρωθυπουργός το 1833, σε μια περίοδο θεσμικής συγκρότησης και έντονων πολιτικών ζυμώσεων, και υπηρέτησε σε κρίσιμες δημόσιες θέσεις. Ως ιστοριογράφος ξεχωρίζει για την πολύτομη «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», θεμελιώδες έργο για το 1821. Πατέρας του Χαρίλαου Τρικούπη.

1980 – Γεωργία Βασιλειάδου (1 Ιανουαρίου 1897 – 12 Φεβρουαρίου 1980), Ελληνίδα, ηθοποιός, από τις πιο αναγνωρίσιμες κωμικές φυσιογνωμίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Ξεκινά από το σανίδι και καθιερώνεται στη μεγάλη οθόνη με ρόλους που «κουμπώνουν» πάνω στο μοναδικό της ύφος, τον αυτοσαρκασμό και την εκφραστικότητα. Γίνεται διαχρονικό πρόσωπο για το πλατύ κοινό μέσα από κλασικές ταινίες όπως «Η θεία από το Σικάγο» και «Η χαρτοπαίχτρα», αφήνοντας αποτύπωμα που περνά από γενιά σε γενιά.

2016 – Γιάννης Καλαϊτζής (11 Νοεμβρίου 1945 – 12 Φεβρουαρίου 2016), Έλληνας, σκιτσογράφος και δημιουργός κόμικς, από τις πιο αναγνωρίσιμες υπογραφές της ελληνικής γελοιογραφίας με σταθερό πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο. Το σκίτσο του έγινε καθημερινό «βαρόμετρο» της επικαιρότητας, με αιχμηρό χιούμορ και καθαρή, χαρακτηριστική γραφή που ξεχώριζε αμέσως. Παράλληλα δούλεψε και στον χώρο των κόμικς και του έντυπου Τύπου, αφήνοντας έργο που συνδέθηκε με τη μεταπολιτευτική κουλτούρα και τη δημόσια συζήτηση.
Γιορτάζουν
Μελέτιος, Μελετία, Πλωτίνος
Εθνικές Γιορτές – Επέτειοι
Διεθνής ημέρα για την πρόληψη του βίαιου εξτρεμισμού όταν ευνοεί την τρομοκρατία
Ημέρα της Ερυθράς Χειρός
πηγή newsbeast.gr

Event details