Το απόγευμα της 14ης Αυγούστου 2003, λίγο μετά τις 4, τα φώτα άρχισαν να σβήνουν το ένα μετά το άλλο σε ένα τεράστιο τμήμα των ΗΠΑ και του Καναδά. Από το Οχάιο και το Μίσιγκαν μέχρι τη Νέα Υόρκη και από εκεί στο Οντάριο, περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Η συνολική απώλεια φορτίου έφτασε τα 61.800 MW και σε ορισμένες περιοχές η πλήρης αποκατάσταση χρειάστηκε έως και τέσσερις ημέρες.
Στη Νέα Υόρκη, το μετρό ακινητοποιήθηκε την ώρα που πλησίαζε η απογευματινή αιχμή. Περίπου 400 τρένα έμειναν σταματημένα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες επιβάτες βρέθηκαν χωρίς τρόπο να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Τα φανάρια έσβησαν, οι δρόμοι γέμισαν αυτοκίνητα και πεζούς και άνθρωποι εγκλωβίστηκαν σε ανελκυστήρες.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Στο Τορόντο σταμάτησαν το μετρό και τα τραμ, επιβάτες απομακρύνονταν από ακινητοποιημένους συρμούς μέσα από τις σήραγγες και πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να ρυθμίσουν μόνοι τους την κυκλοφορία στις διασταυρώσεις όπου τα φανάρια είχαν τεθεί εκτός λειτουργίας.
Από ένα πρόβλημα στο Οχάιο σε γενικευμένη κατάρρευση
Στην αρχή, το μέγεθος της διακοπής προκάλεσε φόβους ότι οι ΗΠΑ μπορεί να βρίσκονταν αντιμέτωπες με νέα τρομοκρατική επίθεση, λιγότερο από δύο χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η επίσημη έρευνα ΗΠΑ και Καναδά, όμως, δεν βρήκε καμία ένδειξη σαμποτάζ, κυβερνοεπίθεσης ή τρομοκρατικής ενέργειας.

Η πραγματική εξήγηση ήταν λιγότερο θεαματική, αλλά ίσως πιο ανησυχητική: μια αλυσίδα τεχνικών και ανθρώπινων αστοχιών.
Η κοινή ερευνητική επιτροπή ΗΠΑ–Καναδά κατέληξε ότι η εταιρεία FirstEnergy δεν είχε αντιληφθεί εγκαίρως πόσο επικίνδυνα επιδεινωνόταν η κατάσταση στο δίκτυό της στο Οχάιο. Το σύστημα συναγερμών στο κέντρο ελέγχου είχε σταματήσει να λειτουργεί, με αποτέλεσμα οι χειριστές να μην ενημερώνονται για κρίσιμες μεταβολές. Παράλληλα, ανεπαρκώς κλαδεμένα δέντρα ήρθαν σε επαφή με γραμμές υψηλής τάσης και προκάλεσαν την αποσύνδεσή τους.
Το κρίσιμο σημείο ήρθε στις 16:05:57. Η γραμμή υψηλής τάσης Sammis–Star τέθηκε εκτός λειτουργίας και άρχισε η ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή αντίδραση. Οι ροές ηλεκτρικής ενέργειας μεταφέρθηκαν από τη μία γραμμή στην άλλη, τα συστήματα προστασίας ενεργοποιούνταν διαδοχικά και το δίκτυο άρχισε να καταρρέει.
Μέσα σε μόλις επτά λεπτά, η διακοπή είχε εξαπλωθεί από την περιοχή Κλίβελαντ–Άκρον σε μεγάλο μέρος των βορειοανατολικών ΗΠΑ και του Καναδά. Στις 16:13 είχαν αποσυνδεθεί περισσότερες από 508 μονάδες παραγωγής σε 265 σταθμούς.
«Θα μπορούσε να είχε αποτραπεί»
Το πόρισμα της επίσημης έρευνας ήταν σαφές: το μπλακ άουτ θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Δεν έφταιγε ένα μόνο δέντρο ή ένας υπολογιστής, αλλά ένας συνδυασμός ανεπαρκούς συντήρησης, προβληματικής εποπτείας, κακής επικοινωνίας και αδυναμίας των αρμόδιων φορέων να αντιληφθούν εγκαίρως τι συνέβαινε στο διασυνδεδεμένο δίκτυο.
A darkened New York City is visible just before dawn through power lines from Jersey City, N.J., shown in foreground, with some lights visible, Friday, Aug. 15, 2003. The Empire State Building is in background. (AP Photo/George Widman)
Οι οικονομικές απώλειες μόνο στις ΗΠΑ υπολογίστηκαν μεταξύ 4 και 10 δισ. δολαρίων. Το συμβάν οδήγησε επίσης σε αυστηρότερη αντιμετώπιση των προτύπων αξιοπιστίας και σε σειρά μέτρων για τη λειτουργία και την εποπτεία του ηλεκτρικού συστήματος της Βόρειας Αμερικής.
Και η σύμπτωση εκείνου του Αυγούστου ήταν εντυπωσιακή. Μόλις δύο εβδομάδες αργότερα, στις 28 Αυγούστου, μεγάλο τμήμα του Λονδίνου έμεινε επίσης χωρίς ρεύμα, επηρεάζοντας 476.000 καταναλωτές και προκαλώντας χάος στις συγκοινωνίες. Τα δύο γεγονότα δεν συνδέονταν: στη βρετανική περίπτωση, η έρευνα εντόπισε μεταξύ άλλων ένα λανθασμένα τοποθετημένο ρελέ προστασίας.
Τι άλλο έγινε σαν σήμερα
1941: Ο Φράνκλιν Ρούζβελτ και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ διακηρύσσουν την Ατλαντική Χάρτα, καθορίζοντας κοινές αρχές για τη μεταπολεμική διεθνή τάξη. Το κείμενο θεωρείται σημαντικός πρόδρομος της δημιουργίας των Ηνωμένων Εθνών.
1945: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν ανακοινώνει ότι η Ιαπωνία αποδέχθηκε τους όρους παράδοσης των Συμμάχων, σηματοδοτώντας ουσιαστικά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η επίσημη πράξη παράδοσης θα υπογραφεί στις 2 Σεπτεμβρίου.
1947: Το Πακιστάν αποκτά την ανεξαρτησία του από τη Βρετανία, στο πλαίσιο της διάλυσης της Βρετανικής Ινδίας και της δημιουργίας δύο ανεξάρτητων κρατών. Η διχοτόμηση συνοδεύεται από μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και αιματηρές συγκρούσεις.
1974: Η Τουρκία εξαπολύει τη δεύτερη φάση της εισβολής στην Κύπρο, τον «Αττίλα 2», μετά το αδιέξοδο των συνομιλιών της Γενεύης. Μέχρι την εκεχειρία της 16ης Αυγούστου, οι τουρκικές δυνάμεις έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους περίπου το 37% του νησιού.
1980: Ξεκινά η μεγάλη απεργία στα ναυπηγεία του Γκντανσκ στην Πολωνία, με τον Λεχ Βαλέσα να αναδεικνύεται σε ηγετική μορφή. Οι κινητοποιήσεις θα οδηγήσουν στη γέννηση της «Αλληλεγγύης», του κινήματος που αμφισβήτησε την κομμουνιστική εξουσία.

1996: Ο 26χρονος Ελληνοκύπριος Σολωμός Σολωμού πέφτει νεκρός από πυρά ενώ επιχειρεί να κατεβάσει την τουρκική σημαία στη Δερύνεια, τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία του εξαδέλφου του, Τάσου Ισαάκ.

2003: Σεισμός μεγέθους 6,4 Ρίχτερ ταρακουνά τη Λευκάδα, προκαλώντας περίπου 50 τραυματισμούς, πανικό στους χιλιάδες παραθεριστές και εκτεταμένες ζημιές σε σπίτια, υποδομές και το οδικό δίκτυο. 

2005: Η πτήση 522 της κυπριακής Helios Airways συντρίβεται στο Γραμματικό Αττικής, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι 121 επιβαίνοντες. Πρόκειται για την πιο πολύνεκρη αεροπορική τραγωδία που έχει σημειωθεί στην Ελλάδα.
2015: Η Βουλή εγκρίνει το 3ο μνημόνιο με 222 ψήφους υπέρ, ενώ η ψηφοφορία προκαλεί βαθιά εσωκομματική κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, με 32 βουλευτές του κόμματος να καταψηφίζουν τη συμφωνία.
Γεννήσεις

1909 – Μάνος Κατράκης, εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου στο Καστέλι Κισάμου της Κρήτης. Ξεκίνησε το 1927 και ξεχώρισε για την επιβλητική φυσιογνωμία, την ακαταμάχητη φωνή και την ένταση του ρόλου σε έργα όπως «Ο καπετάν Μιχάλης», «Οιδίπους Τύραννος» και «Συνοικία το Όνειρο». Ιδρυτής του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου (1955) και αγωνιστής της αριστεράς, υπέστη διώξεις και εξορίες εξαιτίας των πεποιθήσεών του.

1945 – Στιβ Μάρτιν (Steve Martin), εμβληματικός Αμερικανός κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας και μουσικός, γεννήθηκε στο Γουάκο του Τέξας στις 14 Αυγούστου. Ξεκίνησε ως σεναριογράφος στην εκπομπή «The Smothers Brothers Comedy Hour» (βραβείο Έμμυ) και γρήγορα καθιερώθηκε με το παράλογο, ευρηματικό του χιούμορ και sold out stand-up παραστάσεις τη δεκαετία του ’70. Άφησε στίγμα στον κινηματογράφο με ταινίες όπως «The Jerk», «Planes, Trains and Automobiles» και «Father of the Bride», κερδίζοντας πέντε βραβεία Γκράμι, ενώ ξεχωρίζει και ως δεξιοτέχνης μπάντζο και συγγραφέας.

1959 – Μάτζικ Τζόνσον (Magic Johnson), αμερικανός καλαθοσφαιριστής, γεννημένος στις 14 Αυγούστου στο Λάνσινγκ του Μίσιγκαν. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους πλέι μέικερ στην ιστορία του αθλήματος, καθιερώνοντας τη «Showtime» εποχή των Λος Άντζελες Λέικερς. Κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα NBA, τρία βραβεία MVP και ήταν 12 φορές All-Star, ενώ ως πρωτοετής οδήγησε τους Λέικερς σε τίτλο παίζοντας όλες τις θέσεις στον τελικό. Εντυπωσίασε με το ομαδικό του πνεύμα, το μοναδικό στιλ και την ηγετική του παρουσία, κλείνοντας την καριέρα του ως πρότυπο αθλητικής και κοινωνικής προσφοράς.

1966 – Χάλι Μπέρι (Halle Berry), αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο, γεννημένη στις 14 Αυγούστου στο Κλίβελαντ. Ξεκίνησε ως καλλιστείο και fashion model, διακρίθηκε στη Miss USA και Miss World το 1986, ενώ η καριέρα της απογειώθηκε ως πρωταγωνίστρια σε ταινίες όπως «Boomerang», «X-Men», «Die Another Day» και «Monster’s Ball» (2001), για την οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, η πρώτη και μοναδική Αφροαμερικανή τιμημένη με αυτόν τον τίτλο. Σήμα κατατεθέν της η δυναμική ερμηνεία και η ισχυρή προσωπικότητά της, έχοντας διακριθεί με Emmy, Golden Globe και SAG.

1983 – Μίλα Κούνις (Mila Kunis), Ουκρανοαμερικανίδα ηθοποιός, γεννημένη στις 14 Αυγούστου στο Τσερνίβτσι της Ουκρανίας. Μετανάστευσε οικογενειακώς στο Λος Άντζελες σε ηλικία 7 ετών. Έγινε γνωστή ως «Τζάκι Μπέρκχαρτ» στη σειρά «That ’70s Show» και ως φωνή της «Meg Griffin» στο «Family Guy». Ξεχώρισε με ρόλους σε ταινίες όπως «Forgetting Sarah Marshall», «Black Swan», «Friends with Benefits», «Ted» και «Bad Moms». Αναγνωρισμένη για την υποκριτική της ευλυγισία και την αδιαμφισβήτητη οθονική παρουσία, θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες και αγαπητές ηθοποιούς της γενιάς της.
Θάνατοι

1956 – Μπέρτολτ Μπρεχτ (Bertolt Brecht), κορυφαίος Γερμανός συγγραφέας, ποιητής και θεατρικός μεταρρυθμιστής, πέθανε στις 14 Αυγούστου στο Ανατολικό Βερολίνο σε ηλικία 58 ετών από καρδιακή προσβολή. Πατέρας του «επικού θεάτρου» και του Verfremdungseffekt («αποστασιοποίηση»), δημιούργησε εμβληματικά έργα όπως «Η Όπερα της πεντάρας», «Μάνα Κουράγιο», «Ο Γαλιλαίος», «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» και «Ο Κύκλος με την κιμωλία».

1972 – Νίκος Φέρμας, εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, γεννημένος στη Μυτιλήνη το 1905 με πραγματικό όνομα Νίκος Χατζηανδρέου. Καθιερώθηκε ως αρχέτυπο του ντόμπρου μάγκα και βιοπαλαιστή, μέσα από πάνω από 150 ταινίες στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 («Ένας ήρωας με παντούφλες», «Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Καλώς ήλθε το δολάριο», «Λόλα»). Η αυθεντική λαϊκή του παρουσία τον έκανε αγαπημένη φιγούρα του ελληνικού σινεμά, αφήνοντας ανεξίτηλη σφραγίδα στους δεύτερους ρόλους. Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Αυγούστου 1972, σε ηλικία 67 ετών.

1988 – Έντσο Φεράρι (Enzo Ferrari), θρυλικός Ιταλός οδηγός αγώνων και επιχειρηματίας, πέθανε στις 14 Αυγούστου στη Μόντενα, σε ηλικία 90 ετών. Ξεκίνησε την καριέρα του ως οδηγός της Alfa Romeo και γρήγορα καθιερώθηκε ως πρωτοπόρος στον χώρο της αυτοκίνησης ιδρύοντας τη Scuderia Ferrari το 1929 και αργότερα τη θρυλική εταιρεία Ferrari στη Μαρανέλο. Μέσα από καινοτομία και πάθος για την ταχύτητα, ανέδειξε τα αγωνιστικά αυτοκίνητα Ferrari σε σύμβολο νίκης και πολυτέλειας, κατακτώντας πάνω από 5,000 αγώνες και 25 παγκόσμιους τίτλους κατά τη διάρκεια της ζωής του.

1996 – Σολωμός Σολωμού, Κύπριος ακτιβιστής και εμβληματική μορφή του αγώνα κατά της τουρκικής κατοχής, δολοφονήθηκε στις 14 Αυγούστου 1996 στη Δερύνεια κατά την προσπάθεια του να κατεβάσει την τουρκική σημαία από φυλάκιο των κατοχικών δυνάμεων, λίγο μετά την κηδεία του εξαδέρφου του Τάσου Ισαάκ. Με το τσιγάρο στο στόμα ανέβηκε στον ιστό και δέχτηκε θανάσιμα πυρά μπροστά στις κάμερες, σε μια εικόνα που έκανε τον γύρο του κόσμου ως σύμβολο θάρρους και αντίστασης.
πηγή newsbeast.gr

Event details

«Μανούλα μου γλυκιά, είμαι αθώος…» φώναξε με σπαραγμό ο Αριστείδης Παγκρατίδης πριν εκτελεστεί στο Σέιχ Σου το 1968. Η φράση αυτή έμεινε χαραγμένη στη συλλογική μνήμη μιας Ελλάδας που αναρωτιόταν αν είχε καταδικάσει έναν αθώο. Δύο χρόνια νωρίτερα, σαν σήμερα στις 22 Φεβρουαρίου 1966, ο Παγκρατίδης είχε καταδικαστεί από το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης σε τετράκις θάνατο και ισόβια κάθειρξη για μια σειρά φόνων και ληστειών που συγκλόνισαν τη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 1950.
Η υπόθεση ξεκινά τον Φεβρουάριο του 1959, όταν δύο ζευγάρια δέχονται φονικές επιθέσεις με πέτρες, αφήνοντας πίσω τρεις νεκρούς και δύο τραυματίες. Λίγο αργότερα, μια νεαρή νοσοκόμα δολοφονείται με τον ίδιο τρόπο στο Δημοτικό Νοσοκομείο. Ο φόβος κυριεύει τη Θεσσαλονίκη, με τις εφημερίδες να μιλούν για τον «δράκο του Σέιχ Σου». Για χρόνια, οι έρευνες δεν αποδίδουν καρπούς, μέχρι τον Δεκέμβριο του 1963, όταν ο 23χρονος Αριστείδης Παγκρατίδης συλλαμβάνεται για απόπειρα βιασμού σε ορφανοτροφείο.
Το προφίλ του και το ποινικό του μητρώο τον καθιστούν ιδανικό ύποπτο. Μετά από πολυήμερη ανάκριση, ομολογεί τα εγκλήματα, μόνο για να ανακαλέσει αμέσως μετά, καταγγέλλοντας ότι η ομολογία αποσπάστηκε με βασανιστήρια.
Η δίκη του το 1966 αποτέλεσε πεδίο έντονων αμφισβητήσεων και αντιπαραθέσεων γύρω από τη δικαιοσύνη. Οι επιζώντες των επιθέσεων δεν τον αναγνώρισαν ποτέ ως δράστη, ενώ το αποτύπωμα που βρέθηκε στο σώμα ενός θύματος δεν ταυτοποιήθηκε με το δικό του. Ο εισαγγελέας πρότεινε ισόβια και όχι τη θανατική ποινή, αναγνωρίζοντας ελλείψεις στα αποδεικτικά στοιχεία. Ωστόσο, το δικαστήριο επέβαλε την εσχάτη των ποινών, εν μέσω φημών ότι η υπόθεση έπρεπε να κλείσει γρήγορα για να κατευναστεί η κοινή γνώμη.
Η εκτέλεση του Παγκρατίδη το 1968 έγινε κεκλεισμένων των θυρών και χωρίς προειδοποίηση στους οικείους του. Χρόνια αργότερα, καταθέσεις αστυνομικών και δημοσιογραφικές αποκαλύψεις έριξαν φως σε έναν διαφορετικό ένοχο: τον Ιωάννη Σερεσλή, που φέρεται να ομολόγησε τα εγκλήματα το 1971, αλλά η υπόθεση θάφτηκε για να μη διαταραχθεί η κοινωνική ηρεμία. Μέχρι σήμερα, ο «δράκος του Σέιχ Σου» παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της ελληνικής ποινικής δικαιοσύνης.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ημέρας στην Ελλάδα και τον κόσμο
1630: Ο Ινδιάνος Κουαντεκίνα γνωρίζει στους Βρετανούς αποίκους το ποπ κορν.
1821: Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης περνά τον Προύθο και μπαίνει στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, ανοίγοντας το πρώτο οργανωμένο μέτωπο της Επανάστασης εκτός του ελλαδικού χώρου. Από το Ιάσιο επιχειρεί να κινητοποιήσει Έλληνες και άλλους Χριστιανούς των Βαλκανίων, ποντάροντας και στην εντύπωση διεθνούς στήριξης. Παρότι το εγχείρημα θα καταλήξει σε ήττα, μένει ως ισχυρό πολιτικό και συμβολικό σήμα έναρξης του Αγώνα.
1822: Στη Νάουσα εκδηλώνεται η μακεδονική εξέγερση, με τοπικούς οπλαρχηγούς και προκρίτους να περνούν από την προετοιμασία στις ένοπλες συγκρούσεις. Η αντίδραση της Οθωμανικής διοίκησης θα είναι άμεση, οδηγώντας σε πολιορκία και σκληρή καταστολή. Το αποτύπωμα που αφήνει στην ιστορική μνήμη θα συνδεθεί με τον Χαλασμό της πόλης λίγους μήνες αργότερα.
1848: Ξεσπά στο Παρίσι η Φεβρουαριανή Επανάσταση, με διαδηλώσεις που τροφοδοτούνται από οικονομική δυσπραγία, ανεργία και πολιτική κρίση. Το καθεστώς του Λουδοβίκου Φιλίππου καταρρέει και η Γαλλία περνά στη Β΄ Δημοκρατία. Το κύμα των εξελίξεων λειτουργεί ως ντόμινο, εμπνέοντας εξεγέρσεις και μεταρρυθμιστικά αιτήματα σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
1917: Ξεσπούν απεργιακές κινητοποιήσεις στη Ρωσία, οι οποίες θα εξελιχθούν στη Φεβρουαριανή Επανάσταση, σηματοδοτώντας το τέλος της τσαρικής κυριαρχίας. Οι διαδηλώσεις και οι απεργίες ξεκινούν από τις εργατικές τάξεις της Αγίας Πετρούπολης, με βασικά αιτήματα την κατάργηση της απολυταρχίας, τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και τον τερματισμό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η κατάσταση κλιμακώνεται και οδηγεί στην καθαίρεση του Τσάρου Νικολάου Β’, βάζοντας τέλος στη δυναστεία των Ρομανόφ και ανοίγοντας τον δρόμο για τις ριζικές κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που θα ακολουθήσουν, κορυφώνοντας με την Οκτωβριανή Επανάσταση.
1928: Ο πρώην δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος καλείται να απολογηθεί ενώπιον της αρμόδιας ανακριτικής επιτροπής της Βουλής για την κατηγορία που τον βαρύνει, περί εσχάτης προδοσίας και ανατροπής του Πολιτεύματος.
1940: Ενθρονίζεται στο Θιβέτ ο νέος πεντάχρονος Δαλάι Λάμα.
1943: Η ναζιστική Γερμανία εκτελεί τη Σόφι Σολ, τον Χανς Σολ και τον Κρίστοφ Προμπστ, μέλη της αντιστασιακής ομάδας «Λευκό Ρόδο». Οι νεαροί είχαν ταυτιστεί με την ιδέα της ειρηνικής αντίστασης μέσω προκηρύξεων και δημόσιας καταγγελίας των εγκλημάτων του καθεστώτος. Η υπόθεσή τους περνά στην Ιστορία ως σύμβολο ηθικού θάρρους απέναντι στην κρατική τρομοκρατία.
1966: Ο Αριστείδης Παγκρατίδης, ο αποκαλούμενος «δράκος του Σέιχ Σου», καταδικάζεται σε πολλαπλές θανατικές ποινές και ισόβια για εγκλήματα που είχαν συγκλονίσει τη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 1950. Η υπόθεση δεν κλείνει ποτέ πραγματικά στη συλλογική συνείδηση, λόγω καταγγελιών για πιεσμένη ομολογία και αδύναμα αποδεικτικά στοιχεία. Έτσι, παραμένει σημείο αναφοράς στη συζήτηση για τα όρια και τα λάθη της ποινικής δικαιοσύνης στην Ελλάδα.
1993: Η «Ορχήστρα των Χρωμάτων», υπό τον Μάνο Χατζιδάκι, δίνει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών συναυλία με σαφές πολιτικό φορτίο απέναντι στην άνοδο του νεοναζισμού. Στο πλαίσιο της βραδιάς παρουσιάζεται και το κείμενο του συνθέτη «Σκέψεις και παρατηρήσεις για το αναζωογονημένο φαινόμενο του νεοναζισμού». Η παρέμβαση αυτή καταγράφεται ως ηχηρή στιγμή πολιτιστικής στάσης, σε μια περίοδο που η δημόσια συζήτηση άρχιζε να «βλέπει» ξανά το πρόβλημα.
1997: Στη Σκωτία, Βρετανοί επιστήμονες ανακοινώνουν την ύπαρξη της Ντόλι, ενός κλωνοποιημένου ενήλικου προβάτου.
2003: Λεωφορείο του ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης με προορισμό την Αθήνα πέφτει από γέφυρα στον Αλιάκμονα, προκαλώντας 16 νεκρούς. Το σοκ είναι πανελλαδικό και αναδεικνύει με ωμό τρόπο τις ευαλωτότητες της οδικής ασφάλειας, από τις συνθήκες του δρόμου έως την κατάσταση των οχημάτων. Το δυστύχημα μένει ως μία από τις πιο βαριές τραγωδίες των ελληνικών δρόμων της εποχής.
2006: Πραγματοποιείται η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας. Μια ομάδα τουλάχιστον έξι ατόμων κλέβει από μια αποθήκη ασφαλείας 53 εκατ. λίρες.
2009: Οι Βασίλης Παλαιοκώστας και Αλκέτ Ριζάι δραπετεύουν ξανά από τις φυλακές Κορυδαλλού με ελικόπτερο, σε μια επιχείρηση που θυμίζει κινηματογραφικό σενάριο. Η υπόθεση εκθέτει τις δικλίδες ασφαλείας του σωφρονιστικού συστήματος και προκαλεί πολιτική πίεση για αλλαγές. Παράλληλα, τροφοδοτεί για χρόνια τη δημόσια συζήτηση γύρω από «τρύπες» στη φύλαξη και την ευκολία με την οποία μπορεί να παρακαμφθεί.
2013: Η Αθήνα χτυπιέται από σφοδρή νεροποντή, με πλημμυρισμένους δρόμους, υπερχειλίσεις ρεμάτων και μεγάλης κλίμακας προβλήματα στην καθημερινότητα. Μια νεαρή γυναίκα χάνει τη ζωή της, ενώ οι κλήσεις στην Πυροσβεστική εκτοξεύονται και πολλές περιοχές μένουν με ζημιές σε κατοικίες και υποδομές. Το γεγονός επαναφέρει στο προσκήνιο τη χρόνια συζήτηση για αντιπλημμυρικά έργα και ανθεκτικότητα της πόλης.
2015: Σοβαρά επεισόδια σημειώνονται πριν από την έναρξη του αγώνα Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού για τη Super League, με εισβολή οπαδών του «τριφυλλιού» στον αγωνιστικό χώρο.
2020: Στην Ιταλία καταγράφονται οι πρώτοι θάνατοι από τον νέο κορονοϊό, με την είδηση να σηματοδοτεί την αρχή της ευρωπαϊκής κλιμάκωσης της πανδημίας. Οι εξελίξεις στη Λομβαρδία και στο Βένετο λειτουργούν ως καμπανάκι για τις υγειονομικές αρχές σε όλη την ήπειρο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η χώρα θα βρεθεί στο επίκεντρο μιας κρίσης που θα αλλάξει την καθημερινότητα και τις πολιτικές αποφάσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη.
2021: Οι Daft Punk, το γαλλικό ντουέτο ηλεκτρονικής μουσική, ανακοινώνουν τη διάλυσή τους έπειτα από 28 χρόνια.
Γεννήσεις

1732 – Τζορτζ Ουάσινγκτον (22 Φεβρουαρίου 1732 – 14 Δεκεμβρίου 1799), Αμερικανός, στρατιωτικός και πολιτικός, κεντρική μορφή της Αμερικανικής Επανάστασης και πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ (1789–1797). Ως αρχιστράτηγος του Ηπειρωτικού Στρατού ηγήθηκε στον πόλεμο ανεξαρτησίας και έγινε σύμβολο ενότητας για το νέο κράτος. Προήδρευσε της Συνταγματικής Συνέλευσης του 1787 και, ως πρόεδρος, έθεσε κρίσιμα προηγούμενα για τη λειτουργία του θεσμού, αποχωρώντας οικειοθελώς μετά από δύο θητείες.

1788 – Άρθουρ Σοπενχάουερ (22 Φεβρουαρίου 1788 – 21 Σεπτεμβρίου 1860), Γερμανός, φιλόσοφος, από τις πιο επιδραστικές μορφές της νεότερης ευρωπαϊκής σκέψης. Στο έργο «Ο κόσμος ως βούληση και παράσταση» περιγράφει τη «βούληση» ως βαθύτερη, τυφλή δύναμη πίσω από την ύπαρξη, διαμορφώνοντας μια απαισιόδοξη αλλά διεισδυτική θεώρηση της ανθρώπινης επιθυμίας. Επηρέασε βαθιά τη φιλοσοφία, την ψυχολογία και τη λογοτεχνία, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα σε στοχαστές και δημιουργούς του 19ου και 20ού αιώνα.

1922 – Λάκης Σάντας (22 Φεβρουαρίου 1922 – 30 Απριλίου 2011), Έλληνας, αντιστασιακός, σύμβολο της ελληνικής Αντίστασης. Τον Μάιο του 1941, μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, αποκαθήλωσε τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, σε μια πράξη υψηλού συμβολισμού που έγινε διεθνές μήνυμα ότι η Κατοχή δεν θα μείνει αναπάντητη. Αργότερα διώχθηκε και φυλακίστηκε, ενώ στη μεταπολεμική περίοδο παρέμεινε σημείο αναφοράς της ιστορικής μνήμης για την Αντίσταση.

1928 – Γρηγόρης Αυξεντίου (22 Φεβρουαρίου 1928 – 3 Μαρτίου 1957), Κύπριος, αγωνιστής της ΕΟΚΑ, από τις πιο εμβληματικές μορφές του αντιαποικιακού αγώνα. Ως υπαρχηγός της οργάνωσης ξεχώρισε για τη δράση του και την ικανότητα οργάνωσης αντάρτικων ομάδων. Περικυκλώθηκε στο κρησφύγετό του κοντά στο μοναστήρι του Μαχαιρά και σκοτώθηκε όταν οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν εμπρηστικά μέσα, αρνούμενος να παραδοθεί, γεγονός που τον καθιέρωσε ως σύμβολο αυτοθυσίας σε Κύπρο και Ελλάδα.

1949 – Νίκι Λάουντα (22 Φεβρουαρίου 1949 – 20 Μαΐου 2019), Αυστριακός, οδηγός αγώνων και επιχειρηματίας, τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Formula 1 (1975, 1977, 1984). Έγραψε ιστορία με Ferrari και McLaren και έγινε σύμβολο επιμονής μετά το σοκαριστικό ατύχημα στο Νίρμπουργκρινγκ το 1976, όταν επέστρεψε στους αγώνες σε λίγες εβδομάδες. Μετά την ενεργό δράση του παρέμεινε ισχυρή παρουσία στο άθλημα ως παράγοντας και δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά, ιδίως στον χώρο των αερομεταφορών.

1974 – Τζέιμς Μπλαντ (22 Φεβρουαρίου 1974 – –), Άγγλος, τραγουδοποιός, που έγινε παγκοσμίως γνωστός με το «You’re Beautiful» («Είσαι όμορφη») και το άλμπουμ «Back to Bedlam», από τα πιο επιτυχημένα της δεκαετίας του 2000. Η μελωδική pop-rock γραφή του και η χαρακτηριστική ερμηνεία του τον καθιέρωσαν σε διεθνές επίπεδο, με τραγούδια που ακούστηκαν έντονα και στην Ελλάδα. Συνέχισε με επιτυχίες όπως το «Goodbye My Lover» και διατήρησε σταθερό κοινό μέσα από περιοδείες και δισκογραφία.

1975 – Ντρου Μπάριμορ (22 Φεβρουαρίου 1975 – –), Αμερικανίδα, ηθοποιός και παραγωγός, από τις πιο αναγνωρίσιμες σταρ που μεγάλωσαν μπροστά στην κάμερα. Έγινε διάσημη ως παιδί με το «E.T.» και αργότερα καθιερώθηκε ως πρωταγωνίστρια σε κωμωδίες και ρομαντικές ταινίες με μεγάλη απήχηση. Με τους «Charlie’s Angels» απέκτησε νέο, μαζικό κοινό, ενώ ως παραγωγός μέσω της Flower Films υπέγραψε επιτυχημένα projects. Έχει τιμηθεί με Χρυσή Σφαίρα.

1985 – Γιώργος Πρίντεζης (22 Φεβρουαρίου 1985 – –), Έλληνας, καλαθοσφαιριστής, από τις πιο εμβληματικές μορφές του Ολυμπιακού στη σύγχρονη εποχή και σταθερό στέλεχος της Εθνικής Ελλάδας. Συνδέθηκε με τις κορυφαίες ευρωπαϊκές επιτυχίες της ομάδας και ειδικά με το καθοριστικό καλάθι στον τελικό της EuroLeague το 2012, μια φάση που έμεινε ιστορική. Κατέκτησε και το τρόπαιο το 2013, ξεχώρισε για το παιχνίδι στο χαμηλό ποστ και την ψυχραιμία στα κρίσιμα, και έγινε σύμβολο συνέπειας για χρόνια.
Θάνατοι

1973 – Κατίνα Παξινού (17 Δεκεμβρίου 1900 – 22 Φεβρουαρίου 1973), Ελληνίδα, ηθοποιός θεάτρου και κινηματογράφου, η πρώτη Ελληνίδα που τιμήθηκε με Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» (1943). Διέπρεψε σε μεγάλους δραματικούς ρόλους και θεωρείται από τις κορυφαίες ερμηνεύτριες της γενιάς της, με ισχυρή παρουσία στο ελληνικό θέατρο και διεθνή ακτινοβολία σε μια εποχή που κάτι τέτοιο ήταν σπάνιο για Ελληνίδα καλλιτέχνιδα.

1987 – Άντι Γουόρχολ (6 Αυγούστου 1928 – 22 Φεβρουαρίου 1987), Αμερικανός, καλλιτέχνης και πρωτοπόρος της ποπ αρτ, που μετέτρεψε εικόνες της μαζικής κουλτούρας σε «υψηλή» τέχνη. Τα πορτρέτα της Μέριλιν Μονρόε και έργα όπως τα «Campbell’s Soup Cans» έγιναν σύμβολα μιας νέας αισθητικής, ενώ το The Factory λειτούργησε ως θρυλικό εργαστήριο όπου συναντήθηκαν τέχνη, διασημότητα, μόδα και μουσική. Η επιρροή του φτάνει μέχρι τη σύγχρονη εικόνα των ΜΜΕ.

2020 – Κική Δημουλά (6 Ιουνίου 1931 – 22 Φεβρουαρίου 2020), Ελληνίδα, ποιήτρια, από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές φωνές της σύγχρονης Ελλάδας και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Με γλώσσα καθημερινή αλλά πυκνή, έδωσε βάρος σε θέματα όπως ο χρόνος, η απώλεια, η μνήμη και η μοναξιά, κερδίζοντας κοινό πολύ πέρα από τον στενό κύκλο της ποίησης. Τιμήθηκε με σημαντικές διακρίσεις και τα βιβλία της μεταφράστηκαν, ενώ συλλογές όπως το «Το λίγο του κόσμου» συνδέθηκαν με μια ολόκληρη εποχή αναγνωστών.
Γιορτάζουν
Εθνική Ημέρα Δράσης κατά των Δηλητηριασμένων Δολωμάτων
Ευρωπαϊκή Ημέρα για τα Θύματα Εγκλημάτων
Ημέρα Μνήμης Πεσόντων Αστυνομικών
Παγκόσμια Ημέρα Κατάποσης Σπαθιών
Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης
πηγή newsbeast.gr

Event details